Τέσσερις αρχαίες πόλεις στην ακτή της Λυκίας.

Η αρχαιολογική περιοχή του Ολύμπου εκτείνεται σε μια κοιλάδα και ο καλύτερος τρόπος για να την εξερευνήσετε είναι να ξεκινήσετε από την είσοδο και να ακολουθήσετε την πορεία του ποταμού μέχρι τη θάλασσα. Στα αρχεία του υπουργείου, η διεύθυνση της αρχαιολογικής περιοχής αναφέρεται ως η περιοχή Yazır, στο δήμο Kumluca. Η κοιλάδα ανοίγει στην ακτή μεταξύ των περιοχών Çıralı και Adrasan. Το μεγαλύτερο μέρος των ερειπίων βρίσκεται κάτω από πυκνή βλάστηση, επομένως περπατήστε προσεκτικά, ακολουθώντας τα μονοπάτια και προσέχοντας ανάμεσα στα δέντρα. Η πόλη έγινε γνωστή στον αρχαιολογικό κόσμο για πρώτη φορά το 1812, μέσω των καταγραφών του Κάπτεν Beaufort. Η πόλη ήταν χτισμένη και στις δύο όχθες του ποταμού Ολύμπος, και παλαιότερα μια γέφυρα με τρεις αψίδες ένωνε τις δύο όχθες. Σήμερα, ένα από τα στηρίγματα της γέφυρας είναι ακόμα ορατό, ενώ οι προβλήτες και στις δύο όχθες του ποταμού υποδεικνύουν τη θέση του παλιού λιμανιού. Οι ανασκαφές έδειξαν ότι η πόλη ήταν σχεδιασμένη με κάθετες οδούς, με την οδό Kuzey Liman Caddesi, που εκτεινόταν από βορρά προς νότο, να αποτελεί τον κύριο άξονα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των ανασκαφών, τα παλαιότερα κτίρια που εντοπίστηκαν στην πόλη είναι τα τείχη που περιβάλλουν την περιοχή που ονομάζεται Güney Kent, κατασκευασμένα από πολύγωνες πέτρες. Η πιο χαρακτηριστική εικόνα της κοιλάδας είναι η ψηλή λίθινη πύλη που έχει απομείνει από έναν μικρό ναό ιονικού ρυθμού. Τα γλυπτά που βρίσκονται στην είσοδο υποδεικνύουν ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος στον Ρωμαίο αυτοκράτορα Μάρκο Αυρήλιο, και σύμφωνα με το "Πολιτιστικό Πρόγραμμα", χρονολογείται στα έτη 172-173. Σταθείτε μπροστά στην πύλη και συγκρίνετε το μέγεθός της με το ύψος ενός ανθρώπου, για να κατανοήσετε τις διαστάσεις της. Στη νότια όχθη του ποταμού, υπάρχει ένα μικρό θέατρο, χτισμένο πάνω σε ελληνιστικές βάσεις και επισκευασμένο κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Ένα από τα σημαντικότερα κτίρια που ανακαλύφθηκαν είναι τα ρωμαϊκά λουτρά, που χρονολογούνται στην εποχή του Βεσπασιανού. Σύμφωνα με την "Εγκυκλοπαίδεια του Τουρισμού της Τουρκίας", τα λουτρά χρονολογούνται στο έτος 78 μ.Χ. Η πιο ακμάζουσα περίοδος της πόλης ήταν η βυζ Αυτή η παραλία είναι επίσης μια περιοχή όπου οι θαλάσσιες χελώνες καρέτα καρέτα γεννούν τα αυγά τους. Από τον Μάιο έως τον Σεπτέμβριο, εθελοντές επιβλέπουν τις προστατευόμενες περιοχές και παρακαλούνται οι επισκέπτες να μην πλησιάζουν τις σημειωμένες φωλιές. Η δροσιά που προσφέρει αυτή η ακτή, γνωστή για τα καθαρά της νερά, αποτελεί τον ιδανικό επίλογο για μια τριωρη διαδρομή. Εάν έχετε χρόνο το απόγευμα, επισκεφθείτε το Yanartaş, που βρίσκεται στην περιοχή του Çıralı. Οι φλόγες βρίσκονται στην νότια πλαγιά του όρους Çakaltepe, σε υψόμετρο περίπου 180 μέτρων από τη θάλασσα, και αναβλύζουν από τις πέτρες, τροφοδοτούμενες από φυσικό αέριο, κυρίως μεθάνιο. Σύμφωνα με την "Εγκυκλοπαίδεια του Τουρισμού της Τουρκίας", αυτό το αέριο παγιδεύεται από σεισμούς και αναδύεται από το ίδιο σημείο. Σύμφωνα με το "Πολιτιστικό Πρόγραμμα", η αρχαία πόλη του Ολυμπου έγινε διάσημη για αυτή τη φλόγα που καίει μόνη της, και οι φλόγες συνδέονται με το μυθικό πλάσμα της Χίμαιρας που εκτοξεύει φωτιά. Οι φλόγες είναι πιο εντυπωσιακές στο σκοτάδι, αλλά καθώς θα ανεβείτε στην πλαγιά, φροντίστε να έχετε μαζί σας φακό και άνετα παπούτσια. Μετά τον Ολυμπο, επιστρέψτε στον δρόμο που συνδέει την Ανταλία με την Κουμλούτσα και κατευθυνθείτε προς τα δυτικά, προς την πεδιάδα του Φινίκε. Ο επόμενος σταθμός είναι η Λυμύρα.
Πηγές: Μουσείο Κάρτα (Αρχαιολογικός Χώρος Ολυμπου), Πολιτιστικό Πρόγραμμα, Εγκυκλοπαίδεια του Τουρισμού της Τουρκίας, Wikipedia (Olympus, Lycia), Wikipedia (Yanartaş).

Η Λίμυρα, που βρίσκεται στην περιοχή Φινίκης, κοντά στην Τουρούντσοβα, εκτείνεται στους νότιους πρόποδες του όρους Τοτσάκ και στην πεδιάδα που βρίσκεται μπροστά του. Η πόλη είναι διώροφη: στην κορυφή του βουνού βρίσκεται η ακρόπολη, δηλαδή η Άνω Πόλη, ενώ στην πεδιάδα διαχωρίζεται σε Δυτική και Ανατολική Πόλη. Για να αξιοποιήσετε στο έπακρο τον χρόνο σας, ξεκινήστε με το θέατρο, στη συνέχεια επισκεφθείτε τα ερείπια στην πεδιάδα και αφήστε την ανάβαση στην ακρόπολη για το τέλος. Η πόλη είχε την αρχαία ονομασία Ζέμουρι και είναι γνωστό ότι ο οικισμός υπήρχε τουλάχιστον από τον 5ο αιώνα π.Χ. Η Λίμυρα έφτασε στην ακμή της στα πρώτα χρόνια του 4ου αιώνα π.Χ., όταν ο βασιλιάς Περικλής την κατέστησε πρωτεύουσα της Λυκίας και υποστήριξε τους τοπάρχες που επαναστάτησαν εναντίον των Περσών. Στη συνέχεια, η περιοχή επανήλθε υπό περσική κυριαρχία και, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο τοπάρχης της Καρίας, Μαυσώλος, είχε μεγάλη επιρροή. Το θέατρο σήμερα θεωρείται σύμβολο της πόλης. Σύμφωνα με το "Πολιτιστικό Πρόγραμμα" και την "Εγκυκλοπαίδεια Τουρισμού της Τουρκίας", χτίστηκε κατά την ελληνιστική περίοδο και υπέστη σοβαρές ζημιές από τον σεισμό του 141 μ.Χ., μετά από τον οποίο επισκευάστηκε. Η αγγλική έκδοση της Wikipedia αναφέρει ότι το θέατρο της ρωμαϊκής περιόδου χτίστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. από τον Λυκιανό ευεργέτη Οπραμόα και ότι χωρούσε 8.000 θεατές. Επειδή το θέατρο είναι σκαλισμένο στην πλαγιά, ανεβαίνοντας στις ανώτερες σειρές, μπορείτε να θαυμάσετε την πανοραμική θέα της πεδιάδας. Η Λίμυρα είναι μια από τις πόλεις της Λυκίας με τον μεγαλύτερο αριθμό τάφων σε βράχο. Σύμφωνα με το "Πολιτιστικό Πρόγραμμα", υπάρχουν πάνω από 400 τάφοι σε βράχο, οι οποίοι είναι συχνά διακοσμημένοι με λυκιακές επιγραφές. Σύμφωνα με την "Εγκυκλοπαίδεια Τουρισμού της Τουρκίας", στη δεύτερη νεκρόπολη, στους πρόποδες του όρους Τοτσάκ, βρίσκονται 200 τάφοι σε βράχο και σαρκοφάγοι. Παρατηρήστε πώς η ξύλινη αρχιτεκτονική των σπιτιών αποτυπώνεται στην πέτρα. Θα δείτε την ίδια παράδοση πιο κοντά στον επόμενο σταθμό, τη Μύρα Στο λόφο βρίσκεται το Ηρώον, ένα κτίριο που χρονολογείται από τον 5ο αιώνα π.Χ. και στο προσκήνιό του υπάρχουν γυναικείες μορφές αντί για κολώνες, δηλαδή καρυάτιδες. Μέρος των γλυπτών και των καρυάτιδων του ηρωείου εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ανταλίας, οπότε μπορείτε να τα δείτε και εκεί. Η ανάβαση προς την Ακρόπολη είναι απαιτητική, οπότε αποφύγετε να την κάνετε τις πιο ζεστές ώρες της ημέρας και πάρτε μαζί σας νερό. Στην πόλη πραγματοποιούνται ανασκαφές από το 1969. Στα πρώτα χρόνια, οι ανασκαφές υποστηρίχθηκαν από Γερμανούς, ενώ από το 1982, το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο. Πριν την επίσκεψή σας, ελέγξτε τις τρέχουσες συνθήκες επισκεψιμότητας του αρχαιολογικού χώρου από επίσημες πηγές. Μετά τη Λίμυρα, κατευθυνθείτε δυτικά μέσω της Φινίκε και φτάστε στη Ντεμρέ. Η πιο άνετη επιλογή είναι να περάσετε τη νύχτα στη Φινίκε ή στη Ντεμρέ και να επισκεφθείτε τη Μύρα την επόμενη μέρα. Πηγές: Πολιτιστικό Πρόγραμμα (Λίμυρα), Εγκυκλοπαίδεια Τουρισμού της Τουρκίας, Wikipedia (Λίμυρα).

Η Μύρα βρίσκεται στην άκρη της πόλης Ντεμρέ, στους πρόποδες ενός απότομου λόφου που βλέπει στην αλλουβιακή πεδιάδα που σχηματίστηκε από τον ποταμό Ντεμρέ, γνωστό στην αρχαιότητα ως Μύρος. Σύμφωνα με την Τουρκική Εγκυκλοπαίδεια Τουρισμού, αυτή η αλλουβιακή πεδιάδα έχει μετατοπίσει την αρχαία πόλη πέντε χιλιόμετρα μακριά από τη θάλασσα. Το μεγαλύτερο μέρος των ερειπίων των Λυκιακών και Ρωμαϊκών πόλεων βρίσκεται κάτω από αυτό το έδαφος. Αυτό που μπορείτε να δείτε είναι το θέατρο που είναι χτισμένο στον λόφο και τα λαξευμένα στα βράχια νεκροταφεία. Για να αξιοποιήσετε στο έπακρο την επίσκεψή σας, ξεκινήστε με το θέατρο, στη συνέχεια εξερευνήστε τα νεκροταφεία που βρίσκονται ακριβώς πάνω από αυτό και, αν έχετε χρόνο, επισκεφθείτε το δεύτερο νεκροταφείο στα ανατολικά. Η Μύρα, που αναφέρεται σε Λυκικές επιγραφές, ήταν μία από τις έξι μεγάλες πόλεις της Λυκιακής Ένωσης, με τρεις ψήφους, και ο Στράβων την ανέφερε ως μία από τις μεγαλύτερες πόλεις της ένωσης. Όταν η Λυκία έγινε αυτόνομη ρωμαϊκή επαρχία το 325 μ.Χ., η Μύρα έγινε η πρωτεύουσά της. Το πιο διάσημο κτίριο αυτής της περιόδου είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στο κέντρο της πόλης, ενώ αυτή η διαδρομή επικεντρώνεται στο θέατρο και τα νεκροταφεία. Οι αραβικές επιθέσεις αποδυνάμωσαν την πόλη μεταξύ των 7ου και 9ου αιώνων, και η Μύρα κατακτήθηκε από τον Αββασιδικό στρατό το 809. Το θέατρο βρίσκεται στην νότια πλαγιά του λόφου. Η ιστοσελίδα του υπουργείου αναφέρει ότι είναι ένα κτίριο που στηρίζεται στα νεκροταφεία που βρίσκονται πάνω από αυτό και εκτείνεται προς τα κάτω, και είναι ένα από τα λίγα αρχαία θέατρα που έχουν διατηρηθεί μέχρι σήμερα. Σύμφωνα με την Τουρκική Εγκυκλοπαίδεια Τουρισμού, το θέατρο χωρούσε 11.000 θεατών και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα θέατρα της Λυκίας. Το κτίριο υπέστη ζημιές από τον σεισμό του 141 μ.Χ. και ανακατασκευάστηκε αργότερα. Αναζητήστε τις λαξευμένες στο βράχο μάσκες του θεάτρου γύρω από τη σκηνή. Κατά τις ανασκαφές, βρέθηκαν αυτές οι μάσκες, και η εγκυκλοπαίδεια αναφέρει επίσης ένα γλυπτό με μάσκες, αγάλματα και καθίσματα με πλάτη. Γράφεται ότι στα πρώτα καθίσματα υπάρχ Οι συστηματικές ανασκαφές στην Μύρα ξεκίνησαν το 2009 υπό την ηγεσία του αρχαιολόγου Νεβζάτ Τσεβίκ. Ελέγξτε τις τρέχουσες ώρες λειτουργίας του αρχαιολογικού χώρου στην ιστοσελίδα της "Μουσικής Κάρτας" πριν την επίσκεψή σας. Εάν έχετε χρόνο, μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε το αρχαίο λιμάνι της Ανδριάκη, το οποίο βρίσκεται περίπου πέντε χιλιόμετρα μακριά. Το σιταποθήριο που χτίστηκε κατά τη διάρκεια της εποχής του αυτοκράτορα Αδριανού, σήμερα χρησιμοποιείται ως το Μουσείο των Λυκιακών Πολιτισμών. Μετά τη Μύρα, συνεχίστε προς την Κας και κατευθυνθείτε προς την Ουτσαάζ, που βρίσκεται στην ακτή της Κέκοβα. Αφήστε το όχημά σας εκεί και πάρτε ένα πλοίο για την Καλέκοι. Πηγές: Μουσική Κάρτα (Αρχαιολογικός Χώρος Μύρα), Πολιτιστικό Πρόγραμμα (Μύρα), Τουρκική Εγκυκλοπαίδεια Τουρισμού, Βικιπαίδεια (Mira), Wikipedia (Myra).

Η Σιμένα, γνωστή σήμερα ως Καλέκοι, βρίσκεται σε μια μικρή χερσόνησο απέναντι από το νησί Κέκοβα, στην επαρχία Ντεμρέ. Δεν υπάρχει πρόσβαση στο χωριό με αυτοκίνητο. Πρέπει να αφήσετε το αυτοκίνητό σας στο Ουτσαγκίζ και να μεταφερθείτε με βάρκα. Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι είναι επίσης εφικτή η πρόσβαση με τα πόδια από το Ουτσαγκίζ. Το ίδιο το Ουτσαγκίζ βρίσκεται στην περιοχή της αρχαίας Τειμούσσα, και η απόσταση μεταξύ των δύο χωριών είναι μόλις ένα χιλιόμετρο. Όταν συμφωνείτε για τη μεταφορά με βάρκα, αναφέρετε ότι θέλετε να δείτε την ακτή της βυθισμένης πόλης και ότι χρειάζεστε χρόνο για να ανεβείτε στο κάστρο στην Καλέκοι. Σύμφωνα με τις πηγές, η κατοίκηση στη Σιμένα χρονολογείται από τον 4ο αιώνα π.Χ., όπως αποδεικνύεται από επιγραφές τάφων και ευρήματα νομισμάτων. Το όνομα της πόλης αναφέρεται για πρώτη φορά στον 1ο αιώνα μ.Χ. στα έργα του Ρωμαίου συγγραφέα Πλίνιου. Η Σιμένα δεν εντάχθηκε στην Ένωση της Λυκίας ως ανεξάρτητη πόλη, αλλά ως μέρος μιας ομοσπονδίας πόλεων που περιλάμβανε τις Απερλάι, Ισίντα και Απολλωνία, και αυτή η ομάδα είχε έναν κοινό εκπρόσωπο. Μετά το λιμάνι, ανεβείτε με τα πόδια στο κάστρο. Η αγγλική έκδοση της Βικιπαίδειας περιγράφει το κάστρο ως ένα βυζαντινό φρούριο που χτίστηκε για να προστατεύσει από τους πειρατές που κατέφυγαν στο Κέκοβα κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Η τουρκική έκδοση της Βικιπαίδειας αναφέρει ότι εκεί βρίσκονται ερείπια τειχών της ελληνιστικής περιόδου και ερείπια κάστρου της βυζαντινής περιόδου. Όταν φτάσετε στο κάστρο, το πρώτο πράγμα που θα δείτε είναι ένα μικρό θέατρο, λαξευμένο στον βράχο, με επτά σειρές και χωρητικότητα περίπου τριακόσιων ατόμων. Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι αυτό το κτίριο θα μπορούσε να είναι είτε θέατρο είτε κτίριο δημοσίων συγκεντρώσεων, δηλαδή βουλευτήριο. Στην πόλη υπάρχουν επίσης δεξαμενές νερού που χρησιμοποιούνταν για την παροχή νερού στα πλοία. Από τα τείχη, δείτε το νησί Κέκοβα και τον στενό υδάτινο διάδρομο που το διαχωρίζει από την ακτή. Είναι εύκολο να κατανοήσετε από εδώ γιατί αυτή η προστατευμένη ακτή αποτελούσε καταφύγιο τόσο για τα πλοία όσο και για τους πειρατές. Η ανάβαση είναι δύσκολη Η Σιμένα είναι μια περιοχή αρχαιολογικού ενδιαφέροντος και βρίσκεται εντός της ειδικής προστατευόμενης περιοχής Κέκοβα, έκτασης 260 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η περιοχή κηρύχθηκε ειδική προστατευόμενη περιοχή το 1990 και, σύμφωνα με το Υπουργείο, η κατάδυση απαγορεύεται σε οριστικούς κόλπους λόγω των αρχαιολογικών ευρημάτων. Ελέγξτε τους κανόνες για την κολύμβηση και την κατάδυση πριν την επίσκεψή σας και παρατηρήστε τα ναυάγια από το σκάφος. Στο τέλος της ημέρας, επιστρέψτε με το σκάφος στην Ουτσαγκίζ. Η διαδρομή τελειώνει εδώ και μπορείτε να περάσετε τη νύχτα στο Ντεμρέ ή στην πόλη Κας, που βρίσκεται πιο δυτικά. Πηγές: Πύλη Πολιτισμού (Σιμένα, Κέκοβα), Υπουργείο Περιβάλλοντος, Αστικής Ανάπτυξης και Κλιματικής Αλλαγής (Ειδική Προστατευόμενη Περιοχή Κας-Κέκοβα), Εγκυκλοπαίδεια Τουρισμού της Τουρκίας, Wikipedia (Σιμένα), Wikipedia (Σιμένα, Καλέκιοϊ, Κέκοβα).