Από τον Krippel, μνημειακά γλυπτά αφιερωμένα στην Τουρκική Δημοκρατία προς τον Hanak.

Ξεκινήστε την περιήγησή σας από το Μνημείο της Νίκης στην πλατεία Ulus. Αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο μνημείο που κατασκευάστηκε στην Άγκυρα κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας. Ο διεθνής διαγωνισμός, που διεξήχθη το 1925, κερδήθηκε από τον Βιεννέζο γλύπτη Heinrich Krippel. Τα χρήματα για την κατασκευή του μνημείου συγκεντρώθηκαν από δωρεές του κοινού, και το μνημείο εγκαινιάστηκε στις 24 Νοεμβρίου 1927, με τον Kazım Bey, πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης, να κόβει την κορδέλα. Ο Krippel ήταν ένας περιζήτητος καλλιτέχνης εκείνη την εποχή. Το 1926 είχε δημιουργήσει τα αγάλματα του Ατατούρκ στην περιοχή Sarayburnu της Κωνσταντινούπολης και στην Κωνιά, και αργότερα θα συνέχιζε με έργα στη Σαμσούν και την Αφιόν.

Το μνημείο αποτελείται από τέσσερις μπρούτζινες μορφές. Στο κέντρο βρίσκεται ο Ατατούρκ πάνω στο άλογό του, ονόματι Sakarya. Στα πλάγια της βάσης, δύο στρατιώτες: ο ένας καλεί σε μάχη, ο άλλος παρατηρεί το μέτωπο. Στο πίσω μέρος, μια Τουρκάλα γυναίκα μεταφέρει πυρομαχικά, συμβολίζοντας την προσπάθεια των ανθρώπων που βρίσκονταν πίσω από το μέτωπο. Οι μπρούντζινες μορφές χυτήθηκαν στη Βιέννη, ενώ η βάση είναι κατασκευασμένη από ανδεζίτη και μάρμαρο.

Αφιερώστε περισσότερο χρόνο στη βάση. Στην μπροστινή πλευρά, υπάρχουν τέσσερα σχέδια ήλιου και μια επιγραφή που χρονολογείται από το 1919. Στην πίσω πλευρά, απεικονίζεται ένα ξεραμένο δέντρο και ένα αναπτυσσόμενο δέντρο, συμβολίζοντας τη μετάβαση από την παλιά τάξη στη νέα. Στη δεξιά πλευρά, απεικονίζονται σκηνές από τη Μάχη του Sakarya και τη Μάχη του Başkomutanlık, ενώ στην αριστερή πλευρά, μια παρέλαση νίκης και γυναίκες που μεταφέρουν πυρομαχικά. Μέχρι την κατασκευή του Anıtkabir, αυτό ήταν το κέντρο των κρατικών τελετών. Το 2002, το μνημείο ανακαινίστηκε.

Το μνημείο βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της λεωφόρου. Ο διαγωνισμός του 1925 διοργανώθηκε για να το τοποθετήσουν απέναντι από το πρώτο κτίριο της Εθνοσυνέλευσης. Η περιοχή γύρω από την πλατεία είναι γεμάτη κίνηση και πεζούς, οπότε καλό είναι να έρθετε νωρίς το πρωί για να δείτε τις ανάγλυφες παραστάσεις

Από την περιοχή Ulus, κατευθυνθείτε προς την οδό που οδηγεί στην Όπερα και ανεβείτε στην κορυφή Namazgah. Σε αυτό το λόφο, όπου τελούνταν οι προσευχές της Παρασκευής κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας, σας περιμένει το άγαλμα του Ατατούρκ με άλογο, που βρίσκεται μπροστά από το Εθνογραφικό Μουσείο. Αυτό είναι το πρώτο άγαλμα του Ατατούρκ στην Άγκυρα της Δημοκρατίας. Ο Ιταλός γλύπτης Pietro Canonica κέρδισε τον διαγωνισμό που διοργάνωσε το Υπουργείο Παιδείας. Το άγαλμα χάλυβα κατασκευάστηκε στην Ιταλία, ενώ τα ανάγλυφα που διακοσμούν τη βάση δημιουργήθηκαν στη Βενετία. Το άγαλμα τοποθετήθηκε στη βάση του στις 29 Οκτωβρίου 1927, και η επίσημη έναρξη πραγματοποιήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1927, με τη συμμετοχή του Πρωθυπουργού İsmet Paşa, του Προέδρου του Κοινοβουλίου Kazım Paşa και του Δημάρχου Asaf Bey. Η κορδέλα κόπηκε από τον İsmet Paşa.

Το άγαλμα απεικονίζει τον στρατηγό με στολή και μανδύα. Το συνολικό ύψος του μνημείου είναι περίπου οκτώ μέτρα. Τα ανάγλυφα στη βάση απεικονίζουν σκηνές από τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, και σύμφωνα με τις πηγές, μεταξύ αυτών είναι και η νέα πρωτεύουσα που αναδύεται από τα ερείπια, καθώς και το πεδίο της μάχης. Ο Canonica ολοκλήρωσε ένα ακόμη μνημείο στην Άγκυρα την ίδια χρονιά, το οποίο θα δείτε λίγα βήματα παρακάτω, στην Πλατεία Νίκης. Ένα χρόνο αργότερα, θα κατασκεύαζε το Μνημείο της Δημοκρατίας στην Πλατεία Ταξίμι.

Το κτίριο πίσω από το μνημείο σχεδιάστηκε από τον Arif Hikmet Koyunoğlu και ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 1927. Η επίσημη έναρξη του μουσείου έγινε στις 18 Ιουλίου 1930. Τα λείψανα του Ατατούρκ παρέμειναν σε έναν προσωρινό τάφο που είχε κατασκευαστεί στην εσωτερική αυλή αυτού του κτιρίου, από τις 21 Νοεμβρίου 1938 έως τις 10 Νοεμβρίου 1953. Έτσι, εδώ ξεκινάει η διαδρομή προς το Anıtkabir.

Το άγαλμα βρίσκεται σε ψηλό σημείο και έχει θέα στην λεωφόρο. Το πρωινό φως έρχεται από το μπροστά, ενώ το απόγευμα είναι καλύτερο για να θαυμάσετε τα ανάγλυφα. Για την είσοδο και τα ωράρια του μουσείου, επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα. Το μνημείο είναι πάντα ορατό από τον κή

Κατεβείτε από τον σταθμό Etnografya και βρείτε τον εαυτό σας σε μια πλατεία όπου, στο κέντρο της, υψώνεται ένας μπρούτζινος ήλιος. Αυτό είναι το μοναδικό μνημείο στην πόλη που δεν απεικονίζει τον Ατατούρκ και είναι το πιο αναπαραγόμενο σύμβολο της Άγκυρας. Το έργο του γλύπτη Νουσρέτ Σουμάν, ανεγέρθηκε το 1978, και ο ίδιος ο Σουμάν απεβίωσε το ίδιο έτος. Ο Σουμάν γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε γλυπτική στο Παρίσι και εργάστηκε ως καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Μερικές από τις ανάγλυφες διακοσμήσεις του Ανιτκάμπιρ, όπως και αυτό το μνημείο, είναι έργο του.

Το μνημείο είναι ένα αντίγραφο, αλλά το ίδιο το αντίγραφο αποτελεί ένα ιστορικό τεκμήριο. Το πρωτότυπο είναι ένα τελετουργικό αντικείμενο της περιόδου των Χαττών, που βρέθηκε στις ανασκαφές της Αλατζαχιουκ. Τα πρωτότυπα εκτίθενται στο Μουσείο των Ανατολικών Πολιτισμών. Το 1973, ο δήμαρχος Βεντάτ Νταλοκάι καθόρισε τον ήλιο ως σύμβολο της πόλης, και η εταιρεία Anadolu Sigorta πρόσφερε το μνημείο στους κατοίκους της Άγκυρας το 1977. Ο ήλιος χρησιμοποιήθηκε ως λογότυπο του δήμου από το 1977 έως το 1995. Στη συνέχεια, υπήρξαν συζητήσεις και αλλαγές, αλλά το μπρούτζινο μνημείο στην πλατεία παρέμεινε. Το ύψος του είναι περίπου τέσσερα μέτρα και ανακαινίστηκε το 2001 και τελευταία φορά το 2022, σε συνεργασία με τη μεγαλούπολη και την Anadolu Sigorta. Σήμερα, ο ήλιος εξακολουθεί να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της οπτικής ταυτότητας της πόλης, εμφανιζόμενος παντού, από το έμβλημα του Πανεπιστημίου της Άγκυρας μέχρι τα σουβενίρ. Όσοι επιθυμούν να δουν το πρωτότυπο, μπορούν να επισκεφθούν το Μουσείο των Ανατολικών Πολιτισμών.

Για όσους ξέρουν να παρατηρούν, οι λεπτομέρειες είναι πολλές. Οι φιγούρες των ελαφιών που απεικονίζονται στον ήλιο προέρχονται από τα ευρήματα της Αλατζαχιουκ και διακρίνονται καλύτερα όχι από κοντά, αλλά από την απέναντι πεζοδρομίου, κοιτάζοντας προς τον ουρανό. Το μνημείο βρίσκεται στο μέσο του δρόμου, όχι σε πεζόδρομο. Για να το προσεγγίσετε, χρησιμοποιήστε τις υπόγειες διαβάσεις και μην βγαίνετε στο δρόμο.

Από την περιοχή Sihhiye, περπατήστε κατά μήκος της λεωφόρου προς το νότο. Στην πλατεία Ζαφύρου, μπροστά από το Στρατόπεδο, ένα άγαλμα του Ατατούρκ στέκεται όρθιο και σας καλωσορίζει. Αυτό είναι το δεύτερο μνημείο του Pietro Canonica στην Άγκυρα και θεωρείται το τέταρτο μνημείο της Δημοκρατίας. Εγκαινιάστηκε στις 4 Νοεμβρίου 1927, την ίδια ημέρα με το άγαλμα του ιππέα στην Εθνογραφική Έκθεση, παρουσία του πρωθυπουργού Ισμέτ Ινώνου. Η πλατεία πήρε το όνομά της εκείνη την ημέρα. Με την ανέγερση του μνημείου, η περιοχή γέμισε με πράσινο και έγινε ένα νέο σημείο συνάντησης για την περιοχή Yenişehir.

Η μορφή φοράει στολή στρατηγού, με τα δύο χέρια να κρατούν τη λαβή του σπαθιού, ενώ το πρόσωπο είναι στραμμένο προς το νότο, προς την πλατεία Kızılay και την περιοχή Çankaya. Η παλιά πόλη βρίσκεται πίσω. Το μπρούτζινο άγαλμα έχει ύψος 1,75 μέτρα, ενώ η μαρμάρινη βάση έχει ύψος 2 μέτρα, φτάνοντας συνολικά τα 3,75 μέτρα. Η βάση έχει σχήμα ορθογωνίου παραλληλεπιπέδου, με τέσσερα σκαλοπάτια. Στα πλάγια υπάρχουν ανάγλυφα με στεφάνια δάφνης και δάδες, ενώ δεν υπάρχει επιγραφή. Είναι καλή ευκαιρία να συγκρίνετε τα δύο μνημεία του Canonica στην Άγκυρα: το ένα απεικονίζει τον Ατατούρκ σε κίνηση, πάνω σε άλογο, ενώ το άλλο τον απεικονίζει ακίνητο, ως στρατηγό.

Γύρω από την πλατεία, παλαιότερα βρίσκονταν κτίρια όπως το Συμβούλιο του Κράτους και το Στρατόπεδο. Στη δεκαετία του 1960, προστέθηκε ένα νέο κτίριο διοικητικού δικαστηρίου. Μετά τη δεκαετία του 1980, η πλατεία χάθηκε λόγω της διεύρυνσης της λεωφόρου και της ανάπτυξης των γύρω κτιρίων. Σήμερα, η περιοχή γύρω από το μνημείο είναι ένα στενό πράσινο νησί. Ο χώρος είναι πολύ μικρός για επίσημες τελετές, οπότε κατά τις εορτές τοποθετείται μόνο ένα στεφάνι. Το μνημείο ανακαινίστηκε το 2022 με τη συνεισφορά της εταιρείας Anadolu Sigorta.

Από την απέναντι πλευρά του δρόμου, μπορείτε να δείτε τον όγκο του Στρατοπέδου πίσω από το μνημείο. Φωτογραφίστε το άγαλμα νωρίς το πρωί από την μπροστινή πλευρά και το μεσημέρι από το πλάι. Ο στα

Από την πλατεία Ζαφέρ, κατευθυνθείτε προς την Κιζιλάι. Στο άκρο του πάρκου Γκιούβεν, που βλέπει προς τη λεωφόρο, βρίσκεται το μεγαλύτερο μνημείο της διαδρομής. Το Μνημείο Γκιούβεν, γνωστό και ως Μνημείο Ασφάλειας, είναι το κτίριο που δίνει το όνομά του στο πάρκο Γκιούβεν, το πρώτο πάρκο της Δημοκρατίας. Το πάρκο δημιουργήθηκε το 1930, εντός του σχεδίου πόλης του Hermann Jansen, ενώ ο σχεδιασμός του μνημείου και της πλατείας έγινε από τον Αυστριακό αρχιτέκτονα Clemens Holzmeister.

Η ιστορία του γλυπτού είναι μια ιστορία ημιτελούς έργου. Ο Βιεννέζος γλύπτης Anton Hanak δημιούργησε τις γλυπτές παραστάσεις της μπροστινής όψης και απεβίωσε στις αρχές του 1934. Ο Josef Thorak ανέλαβε το έργο και ολοκλήρωσε την πίσω όψη. Οι πηγές διαφωνούν σχετικά με τις ημερομηνίες εγκαινίων: η μπροστινή όψη εγκαινιάστηκε το φθινόπωρο του 1934, ενώ η πίσω όψη το 1935-36. Οι ανάγλυφες παραστάσεις στην βάση, που είναι κατασκευασμένες από ανδεζίτη, δημιουργήθηκαν στην Τουρκία, από τους μαθητές του Hanak και Τούρκους τεχνίτες.

Αυτό που βλέπετε είναι το εξής: οι μπρούτζινες φιγούρες στην μπροστινή όψη έχουν ύψος έξι μέτρων, ενώ η βάση έχει μήκος 37 μέτρα, με ένα κεντρικό τμήμα ύψους οκτώ μέτρων και φτερά εκατέρωθεν. Στις αναγλύφες, εμφανίζονται αστυνομικοί και χωροφύλακες δίπλα στον λαό, ενώ στην πίσω όψη απεικονίζονται αγρότες που καλλιεργούν τη γη και διάφορες κοινωνικές ομάδες. Το μνημείο είναι αφιερωμένο στις υπηρεσίες ασφαλείας και χωροφυλακής. Η επιγραφή στη βάση περιέχει μια φράση του Ατατούρκ: "Τούρκος, δόξα, εργασία, εμπιστοσύνη". Από αυτήν την φράση προέρχεται και το όνομα του μνημείου.

Το μνημείο υπέστη ζημιές το 2013, με επιγραφές να καταστρέφονται, και το 2016, με σημάδια από θραύσματα και σφαίρες. Η δημοτική αρχή της μητρόπολης προέβη στις απαραίτητες εργασίες αποκατάστασης. Και οι δύο όψεις του μνημείου είναι διακοσμημένες. Κάντε τον γύρο του μνημείου τόσο από την πλατεία όσο και από το πάρκο, καθώς μόνο από την πίσω πλευρά μπορείτε να δείτε το μ

Ξεκινήστε τη διαδρομή σας από το Anıtkabir. Τα αγάλματα και οι ανάγλυφες παραστάσεις που βρίσκονται εκεί αποτελούν ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της τουρκικής γλυπτικής της δεκαετίας του 1950. Ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός κηρύχθηκε το 1941-42, με νικητές τους Emin Onat και Orhan Arda. Η θεμελίωση έγινε στις 9 Οκτωβρίου 54, ενώ η επίσημη έναρξη και η μεταφορά των λειψάνων πραγματοποιήθηκαν στις 10 Νοεμβρίου 1953. Ο διαγωνισμός για τα αγάλματα και τις ανάγλυφες παραστάσεις διεξήχθη στις 26 Ιανουαρίου 1952 και αξιολογήθηκε από επιτροπή με πρόεδρο τον Rudolf Belling, με τη συμμετοχή μόνο Τούρκων καλλιτεχνών.

Ξεκινήστε από τη Λεωφόρο των Λιονταριών. Η λεωφόρος έχει μήκος 262,20 μέτρα και πλάτος 12,80 μέτρα, με είκοσι τέσσερα λιοντάρια, δώδεκα σε κάθε πλευρά. Τα λιοντάρια, έργο του Hüseyin Anka Özkan, είναι σε χιττίτικο ύφος και εμπνεύστηκαν από το Λιοντάρι του Μαράς που βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης. Ο αριθμός των είκοσι τεσσάρων λιονταριών αντιπροσωπεύει τις είκοσι τέσσερις φυλές των Ογούζ. Τα δύο γλυπτικά σύνολα στην αρχή της λεωφόρου είναι επίσης έργο του: τρεις γυναίκες με σιτάρι μπροστά από τον Πύργο της Ανεξαρτησίας και τρεις άνδρες που αντιπροσωπεύουν τον στρατιώτη, τον διανοούμενο και τον αγρότη μπροστά από τον Πύργο της Ελευθερίας, και τα δύο έργα απεικονίζουν τη θλίψη.

Η Τελετουργική Πλατεία έχει διαστάσεις 129 μέτρα επί 84,25 μέτρα και μπορεί να φιλοξενήσει 15.000 άτομα. Το δάπεδο είναι διακοσμημένο με 373 χαλί σχέδια από πολύχρωμο τραβέρτινο. Η ανάγλυφη παράσταση της Μάχης του Σακάρια που βρίσκεται στα δεξιά της σκάλας που οδηγεί στην Τιμητική Αίθουσα είναι έργο του İlhan Koman, ενώ η ανάγλυφη παράσταση της Μάχης του Ανωτάτου Επιτελείου στα αριστερά είναι έργο του Zühtü Müridoğlu. Ο Müridoğlu δημιούργησε επίσης τις ανάγλυφες παραστάσεις των πύργων της Ανεξαρτησίας, του Mehmetçik και της Ελευθερίας, ενώ οι πύργοι της Επανάστασης, της Ειρήνης, της Άμυνας των Δικαιωμάτων και της Εθνικής Συμφ