Μια μέρα στην Αφιόν Καραχισάρ: Από την Kara Kaya μέχρι την Kocatepe.

Ξεκινήστε από το νέο μουσείο, που βρίσκεται στη δυτική πλευρά της πόλης, κατά μήκος της οδού İzmir. Το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού αναφέρει ότι η διεύθυνση του μουσείου είναι στην περιοχή Dörtyol, στην λεωφόρο Turgut Özal. Μπορείτε να φτάσετε εκεί με αυτοκίνητο ή με δημόσια λεωφορεία από το κέντρο της πόλης. Το μουσείο είναι κλειστό τις Δευτέρες, οπότε ελέγξτε τις ώρες λειτουργίας για τις υπόλοιπες ημέρες στην επίσημη ιστοσελίδα πριν την επίσκεψή σας. Η ιστορία του κτιρίου είναι παλαιότερη από την ίδρυση του μουσείου, κάτι που θα διαπιστώσετε αμέσως. Τα έργα τέχνης που συλλέχθηκαν από την "Εταιρεία Φίλων των Αρχαίων Αρχαιοτήτων" κατά τα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας, το 1931 έγιναν επίσημη αποθήκη μουσείου και το 1933 διεύθυνση μουσείου. Η συλλογή εκτέθηκε στο Taş Medrese μέχρι το 1970, και στη συνέχεια σε ένα δεύτερο κτίριο από το 1971, και το 2023 μεταφέρθηκε στο σημερινό κτίριο. Η μόνιμη έκθεση εξελίσσεται χρονολογικά σε πέντε ορόφους, οπότε είναι καλύτερο να ξεκινήσετε την περιήγησή σας από τον κάτω όροφο και να ανεβείτε. Στους πρώτους ορόφους, θα δείτε κεραμικά σκεύη από την Παλαιολιθική και την Εποχή του Χαλκού. Ένα από τα εκθέματα που αναδεικνύει το "Πολιτιστικό Πόρταλ" είναι ένα κόκκινο αγγείο με σχέδια, που χρονολογείται από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού, και θεωρείται ένα από τα σπάνια τελετουργικά αγγεία. Επίσης, υπάρχουν ευρήματα από την Παλαιά Εποχή του Χαλκού και την Εποχή των Χετών, που ανακαλύφθηκαν από την Αγγλίδα αρχαιολόγο Winifred Lamb στο λόφο Kusura του Sandıklı, κατά τις ανασκαφές της μεταξύ 1935 και 1937. Στους επόμενους ορόφους, θα δείτε εκθέματα από τις περιόδους των Χετών, των Φρυγών, των Λυδών και των Περσών. Εδώ θα γνωρίσετε τους πρώτους κατοίκους του βράχου του κάστρου, που θα δείτε αργότερα. Το πιο ενδιαφέρον τμήμα του μουσείου είναι ο ξύλινος τάφος από το Tatarlı Tümülüsü της Dinar. Μερικά δοκάρια, διακοσμημένα με φιγούρες βαμμένες με χρώματα, είχαν κλαπεί κατά μια παράνομη ανασκαφή το 1969 και είχαν μεταφερθεί στο εξωτερικό, αλλά επέστρεψαν στην Τουρκία το 2004 και αποκαταστάθηκαν. Αυτός ο χώρος, που συνδυάζει Πηγή: Πολιτιστικό Πρόγραμμα, Μουσείο Αφιόν Καραχισάρ.

Για να φτάσετε στο κάστρο, περπατήστε από το κέντρο της πόλης, ανάμεσα στα παλιά σπίτια της Αφιόνκαραχισάρ. Ο δήμος της Αφιόνκαραχισάρ αναφέρει ότι η διαδρομή είναι σύντομη και ότι υπάρχουν πινακίδες που σας καθοδηγούν. Πριν ξεκινήσετε την ανάβαση, σταματήστε για μια στιγμή στη βάση του βράχου και κοιτάξτε προς τα πάνω. Σύμφωνα με το "Πολιτιστικό Πόρταλ", πρόκειται για μια φυσική βραχώδη μάζα ύψους 226 μέτρων, η οποία έχει ηφαιστειακή προέλευση, και το όνομα της πόλης προέρχεται από το σκούρο χρώμα της. Όπως αναφέρει η "Εγκυκλοπαίδεια του Ισλάμ", η πόλη ιδρύθηκε στους πρόποδες αυτού του απότομου λόφου, σε υψόμετρο περίπου 1010 μέτρων. Τα σκαλιά έχουν ανακαινιστεί, αλλά είναι μακρά και απότομα. Μην βιάζεστε, κάντε διαλείμματα στα σημεία που υπάρχουν. Τους καλοκαιρινούς μήνες, αποφύγετε να κάνετε την ανάβαση κατά τις πιο ζεστές ώρες της ημέρας και πάρτε μαζί σας νερό. Καθώς ανεβαίνετε, σκεφτείτε πόσα διαφορετικά ονόματα έχει λάβει αυτός ο βράχος. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του Μουρσίλ Β', βασιλιά των Χιττιτών, γύρω στο 1350 π.Χ., αυτό το μέρος ήταν μια οχυρωμένη περιοχή που ονομαζόταν Χαπάνουβα, δηλαδή "Υψηλός Λόφος". Την εποχή των Ρωμαίων και των Βυζαντινών, ο βράχος περιφράχθηκε με τείχη και πήρε την εμφάνιση ενός κάστρου, και όπως αναφέρει η Wikipedia, ονομαζόταν "Ακροένος". Όταν φτάσετε στην κορυφή, περπατήστε αργά γύρω από την περιοχή και αναζητήστε τις δεξαμενές νερού. Οι πηγές αναφέρουν ότι στην κορυφή υπάρχουν τέσσερις μεγάλες δεξαμενές, καθώς και στοιχεία της περιόδου των Φρυγών. Αυτά τα στοιχεία των Φρυγών αποτελούν ένα καλό σημείο εκκίνησης για όσους σκοπεύουν να επισκεφθούν τα βραχώδη μνημεία της Ιχσάνιε την επόμενη μέρα. Τα τείχη του κάστρου επισκευάστηκαν το 1235 από τον Αλαεντίν Κεϊκούμπατ, σουλτάνο των Σελτζούκων, μέσω του αρχιτέκτονα Μιμάρ Μπεντρεττίν Γκεβχέρτας, και εκείνη την εποχή χτίστηκε ένα μικρό τζαμί και ένα παλάτι δίπλα του. Σύμφωνα με την περιγραφή του Εβλιά Τσελεμπί, τα ερείπια αυ

Το Μουσείο της Νίκης βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, απέναντι από το Anıtpark, στην οδό Milli Birlik, δίπλα από το Δημαρχείο. Πριν μπείτε στο κτίριο, ρίξτε μια ματιά στην πρόσοψη από το πεζοδρόμιο, καθώς το ίδιο το κτίριο αποτελεί ένα ιστορικό μνημείο. Το κτίριο κατασκευάστηκε μεταξύ 1913 και 1914 από τον δήμαρχο Esbabzade Hüseyin Tevfik Efendi, ως κτίριο δημοτικών υπηρεσιών, μαζί με το Δημαρχείο. Οι πηγές αναφέρουν ότι η κατασκευή ανατέθηκε σε Αρμένιους τεχνίτες. Το διώροφο κτίριο έχει τρεις εισόδους, μία στην ανατολή, μία στη δύση και μία στα νότια. Παρατηρήστε ότι τα παράθυρα του ισογείου είναι χαμηλά, ενώ τα παράθυρα του επάνω ορόφου έχουν αψιδωτά πλαίσια. Οι γωνίες και οι άκρες των παραθύρων είναι κατασκευασμένες από ανάγλυφο πέτρινο υλικό, το οποίο δίνει στο κτίριο την απλή αλλά επιβλητική εμφάνισή του. Αυτό το δημαρχείο χρησιμοποιήθηκε ως επιτελικό κτίριο της Δυτικής Μετώπης μετά την απελευθέρωση της πόλης στις 27 Αυγούστου 1922. Εδώ εργάστηκαν ο Ανώτατος Αρχηγός Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ο Διοικητής της Δυτικής Μετώπης Ισμέτ Πασά, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Φεβζί Πασά και ο Διευθυντής του Τμήματος Επιχειρήσεων της Δυτικής Μετώπης, Τεβφίκ Μπιγλίογλου. Στα δωμάτια αυτά σχεδιάστηκαν τα σχέδια της Μάχης της Μέσης Ανατολής. Το 1935, όταν κατασκευάστηκε το νέο δημαρχείο, το κτίριο άδειασε και χρησιμοποιήθηκε για διάφορους σκοπούς για πολλά χρόνια. Το 1985, μεταφέρθηκε στην Διεύθυνση Ιστορικού Εθνικού Πάρκου του Ανώτατου Αρχηγού και μετατράπηκε σε Μουσείο της Νίκης. Μόλις μπείτε, αφιερώστε χρόνο για να δείτε τις φωτογραφίες, τους τοπογραφικούς χάρτες και τις πινακίδες. Στις βιτρίνες υπάρχουν επίσης αντικείμενα καθημερινής χρήσης που χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο, όπως όπλα, συρματοπλέγματα και κονσέρβες. Αυτά τα συνηθισμένα αντικείμενα αποκαλύπτουν πολλά για τη ζωή στο μέτωπο. Το Κέντρο Πολιτισμού αναφέρει ότι το μουσείο διαθέτει 213 εκθέματα. Αναζητήστε ένα ασημένιο ψαλίδι που κατασκευάστηκε ειδικά για την εναρκτήρια τελετή του Μνημείου της Νίκης. Τα δωμάτια όπου διέμεναν οι

Η Κότσετέπε, σύμφωνα με τον Δήμο της Αφιόνκαραχισάρ, βρίσκεται περίπου 22 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης, στα σύνορα της κοινότητας Μπουγιούκκαλέτζικ. Η Περιφερειακή Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού την περιγράφει ως έναν λόφο που βρίσκεται περίπου 8 χιλιόμετρα μετά την πόλη, ακολουθώντας το δρόμο. Ο δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος, αλλά η Περιφέρεια αναφέρει ότι παραμένει κλειστός κατά τη διάρκεια του χειμώνα λόγω των χιονοπτώσεων. Εάν σκοπεύετε να επισκεφθείτε τον λόφο στο τέλος του χειμώνα, ενημερωθείτε εκ των προτέρων για την κατάστασή του. Μόλις σταθμεύσετε, μην τρέξετε αμέσως στο μνημείο, αλλά εξερευνήστε πρώτα το περιβάλλον. Αυτός ο λόφος, με υψόμετρο 1874 μέτρα, σύμφωνα με την Περιφέρεια, προσφέρει θέα στις πεδιάδες της Αφιόνκαραχισάρ και της Σινάνπασα. Ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσετε γιατί οι διοικητές επέλεξαν αυτό το σημείο είναι να θαυμάσετε αυτή τη θέα. Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατάτουρκ και οι σύντροφοί του έφτασαν στην Κότσετέπε στις 25 Αυγούστου 1922 και η Μεγάλη Επίθεση ξεκίνησε από εδώ στις 26 Αυγούστου, με την ανατολή του ήλιου. Η πρώτη φάση της επίθεσης διοργανώθηκε από το στρατηγείο που είχε ιδρυθεί εδώ και από τις οχυρώσεις που βρίσκονται ακόμη και σήμερα. Ο Ανώτατος Διοικητής έφυγε από την Κότσετέπε στις 27 Αυγούστου 1922 και την ίδια μέρα η πόλη απελευθερώθηκε. Πηγαίνετε δίπλα στην οχύρωση και κοιτάξτε το έδαφος μπροστά σας. Θα νιώσετε το εύρος του μετώπου που διοικούνταν από εδώ. Στη συνέχεια, κατευθυνθείτε προς το μνημείο που χτίστηκε το 1953. Αυτό το μνημείο, κατασκευασμένο από λαξευτή πέτρα από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, διαθέτει μια μαρμάρινη επιγραφή με ανάγλυφα σχέδια. Πλησιάστε και εξετάστε τα σχέδια. Η πιο αξιοσημείωτη κατασκευή στον λόφο σήμερα είναι το Μνημείο του Ατάτουρκ, που εγκαινιάστηκε το 1993 μαζί με τις εργασίες βελτίωσης του περιβάλλοντος από το Υπουργείο Πολιτισμού. Το άγαλμα, κατασκευασμένο από μπρούντζο, ζυγίζει περίπου 4 τόνους και, μαζί με τη βάση του, φτάνει σε ύψος 7,5 μέτρων. Κάντε έναν γύρο γύρω από το μνημείο. Θ