Το Άνκαρα των Holzmeister, Egli, Taut και Jansen.

Εισέλθετε στον χώρο από τη δυτική πλευρά, στην οδό Turgut Baştuğ. Όπως περιγράφει το Goethe-Institut, ολόκληρος ο χώρος είναι δομημένος γύρω από έναν κεντρικό πεζόδρομο. Ο πεζόδρομος ανεβαίνει με εντυπωσιακές σκάλες, περνά από έναν χώρο που έχει αφεθεί κενός στο κάτω μέρος του παλιού κτιρίου της Πρυτανείας και καταλήγει σε μια περιοχή όπου βρίσκονται τέσσερα κτίρια, τριών ορόφων το καθένα, διατεταγμένα συμμετρικά. Το αρχικό σχέδιο και ορισμένα από τα κτίρια του χώρου σχεδιάστηκαν από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Baurat Naht. Όταν ο Naht επέστρεψε στη χώρα του λόγω διαφωνιών για την αμοιβή του, ολόκληρο το σχέδιο και η κατασκευή ανατέθηκαν στον Egli, και το έργο ολοκληρώθηκε το 1933. Το ίδιο έτος ιδρύθηκε και το ίδρυμα: το Ankara Yüksek Ziraat Mektebi, που ιδρύθηκε το 1930, μετατράπηκε στις 30 Οκτωβρίου 1933 σε Yüksek Ziraat Enstitüsü, ένα ίδρυμα που ακολουθούσε το πρότυπο των γερμανικών γεωργικών σχολών, και ξεκίνησε τη λειτουργία του με πέντε σχολές: γεωργίας, δασολογίας, κτηνιατρικής, φυσικών επιστημών και γεωργικών τεχνών. Το 1948, οι σχολές γεωργίας και κτηνιατρικής ενσωματώθηκαν στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας. Μέχρι το 1955, αυτό ήταν το μοναδικό γεωργικό τμήμα στη χώρα.

Το καλύτερο δείγμα της δουλειάς του Egli βρίσκεται στο παλιό κτίριο της Πρυτανείας: ένα ορθογώνιο κτίριο, δύο ορόφων, με ημιυπόγειο, χωρίς καμία διακόσμηση. Η δυτική όψη καλύπτεται από μια ευρεία στοά δύο ορόφων, ενώ οι συμμετρικές σκάλες και στις δύο πλευρές οδηγούν σε ένα υπερυψωμένο επίπεδο. Η όψη είναι επικαλυμμένη με ένα ειδικό είδος κονιάματος, ενώ στο εσωτερικό υπάρχουν ξύλινα πατώματα, ξύλινα πάνελ και μια ξύλινη σκάλα με τρεις βραχίονες. Η αίθουσα συνεδριάσεων στο βόρειο τμήμα του ισογείου μαρτυρά τη σημασία που δινόταν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση εκείνη την εποχή. Το κτίριο της παθολογίας είναι επίσης ένα από τα καλά σχεδιασμένα κτίρια του χώρου. Πρόκειται για έναν ανοιχτό πανεπιστημιακό χώρο, όπως αναφέρει το "Κοινωνικό Απόθεμα", ωστόσο, ακολουθήστε τις οδηγίες του υπαλλήλου στην είσοδο και, κατά τη διάρκεια των μαθημάτων

Από την Πλατεία Ουλούς, κατευθυνθείτε νότια, προς την οδό Ατατούρκ, στο σημείο όπου αυτή καταλήγει στην Όπερα. Το πενταώροφο κτίριο από πέτρα, στην οδό Ατατούρκ αριθμός 13, είναι ένα έργο του Holzmeister, σχεδιασμένο για την Τράπεζα Ακινήτων και Ορφανών. Σύμφωνα με τις πηγές, ο σχεδιασμός ολοκληρώθηκε το 1933-34 και η κατασκευή το 1934-35. Στην πρόσοψη, θα δείτε νεοκλασικά στοιχεία, επένδυση από μάρμαρο και, στην είσοδο, λαξευμένη πέτρα από την Άγκυρα. Το κτίριο, το οποίο παρέμεινε κενό για μεγάλο χρονικό διάστημα, ανακαινίστηκε από την PTT και άνοιξε ως Μουσείο Ταχυδρομικών Επιστολικών Ακυρώσεων τον Οκτώβριο του 2013. Εκτίθενται τουρκικά και οθωμανικά γραμματόσημα, θεματικές συλλογές, γραμματοκάρτες και αντικείμενα από την ιστορία των τηλεπικοινωνιών. Η Wikipedia αναφέρει 4.404 τουρκικά γραμματόσημα και 1.500 ξένα. Ελέγξτε τις τρέχουσες ημέρες λειτουργίας και τις προϋποθέσεις εισόδου από τη σελίδα της PTT. Αυτό είναι το μόνο κτίριο όπου μπορείτε να δείτε το εσωτερικό του Holzmeister, καθώς και τη σκάλα και τα ύψη των ορόφων. Μην ξεχάσετε να σηκώσετε το κεφάλι σας καθώς θα θαυμάζετε τα γραμματόσημα.

Βγείτε από το μουσείο και περπατήστε προς την οδό Ιστικλάλ. Η Τράπεζα της Δημοκρατίας της Τουρκίας, στην οδό αριθμός 10, είναι επίσης ένα έργο του Holzmeister, κατασκευασμένο μεταξύ 1931 και 1933. Η τράπεζα ιδρύθηκε με νόμο το 1930, άρχισε να λειτουργεί στις 3 Οκτωβρίου 1931 και η διοικητική της έδρα βρίσκεται ακόμα σε αυτό το κτίριο. Δεν επιτρέπεται η είσοδος, αλλά μπορείτε να το θαυμάσετε από έξω. Όπως αναφέρει το Μητρώο Πολιτιστικής Κληρονομιάς: συμμετρική διάταξη, τριμερής είσοδος με εσοχή και ευρύ αετώμα, επιφάνειες επενδεδυμένες με πέτρα, τακτοποιημένες σειρές παραθύρων και κρυφό ταβάνι με λεπτό περίγραμμα. Είναι ένα από τα κτίρια που περιλαμβάνονται στο αρχείο της UNESCO για την προσωρινή λίστα. Καθώς επιστρέφετε στην πλατεία, ρίξτε μια ματιά και στο κτίριο της Sümerbank που βρίσκεται απέναντί σας. Συχνά αποδίδεται στον Holzmeister, αλλά σχεδιάστηκε από τον Γερμανό αρχιτέκτονα Martin Elsaesser μεταξύ 193

Ξεκινώντας από το Μουσείο Ελ, περπατήστε κατά μήκος της λεωφόρου Atatürk προς το νότο. Μετά το Θέατρο της Όπερας, στην ίδια τη λεωφόρο, βρίσκεται το μεγάλο, επιμήκες κτίριο με την επίπεδη στέγη, το οποίο σήμερα λειτουργεί ως Επαγγελματικό και Τεχνικό Λύκειο Ζουμπίντε Χανίμ. Πρόκειται για το Ινστιτούτο Κοριτσιών Ισμέτ Πασά, που σχεδιάστηκε από τον Έγκλι μεταξύ 1930 και 1934: αποτελείται από έναν τετραώροφο κύριο όγκο με οριζόντιες γραμμές, δύο κάθετους όγκους με παράθυρα στους διαδρόμους, όγκους αιθουσών στις γωνίες που προστέθηκαν το 1934 και στρογγυλεμένες γωνίες που θυμίζουν τον Μέντελσον. Το Goethe-Institut το θεωρεί ένα από τα πρώτα και πιο συνεπή παραδείγματα διεθνών αρχιτεκτονικών στυλ στην Άγκυρα. Το κτίριο είναι ορατό από έξω, καθώς λειτουργεί ως σχολείο. Από εδώ, στρίψτε στην οδό Σεζένλερ και φτάστε στο λύκειο του Τάουτ.

Το Λύκειο Atatürk της Άγκυρας ιδρύθηκε ως γυμνάσιο το 1886 και πήρε το όνομά του το 1938. Μεταφέρθηκε σε αυτό το κτίριο, που σχεδιάστηκε από τους Μπρούνο Τάουτ και Φραντς Χίλλινγκερ το 1937, στις 10 Οκτωβρίου 1940. Ο Τάουτ ήρθε στην Τουρκία το 1936 και διηύθυνε το τμήμα αρχιτεκτονικής του Υπουργείου Παιδείας. Σχεδίασε τη Φιλοσοφική Σχολή, καθώς και αυτό το λύκειο, και λίγο μετά τη σχεδίαση του μνημείου του Ατατούρκ, πέθανε στην Κωνσταντινούπολη τον Δεκέμβριο του 1938. Η ανατολική πλευρά είναι εύκολα ορατή από την οδό Σεζένλερ: στην είσοδο του Α, υπάρχει μια υπερυψωμένη πλατφόρμα με επένδυση από πέτρα της Άγκυρας, με δύο σειρές κολώνων που στηρίζουν ένα μεγάλο αετώμα, ενώ στην νότια πλευρά, η είσοδος του Γ καλύπτεται από ένα αετώμα με δέκα κολώνες, ανάμεσα στις οποίες υπάρχουν χαμηλότερες στοές. Ο Τάουτ απέφυγε τη συμμετρία, τοποθετώντας τις αίθουσες διδασκαλίας στους μακρύτερους άξονες και τις αίθουσες συνεδριάσεων, τραπεζαρίας και γυμναστικής στους μικρότερους. Το κτίριο είναι κατασκευασμένο από λαξευτή πέτρα με επένδυση από λάσπη μέχρι το υπόγειο, ενώ η στέγη είναι επικαλυμμένη με κε

Επισκεφθείτε την περιοχή Cebeci με το Ankaray και, με μια βόλτα δέκα λεπτών από το Dikimevi, φτάστε στο Πολιτιστικό Κέντρο Mamak. Αυτό το κτίριο είναι ένα από τα πρώτα έργα του Egli: το Σχολείο Μουσικής. Το σχολείο ιδρύθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 1924 με σκοπό την εκπαίδευση καθηγητών μουσικής για τα γυμνάσια και ξεκίνησε σε τούβλινα κτίρια στην περιοχή Cebeci. Το νέο κτίριο που κατασκευάστηκε από τον Egli μεταξύ 1927 και 1929, έδωσε στο πρώτο μουσικό σχολείο της χώρας ένα μόνιμο στέγαστρο. Όταν το βλέπετε από ψηλά, το συγκρότημα μοιάζει με ένα ανεστραμμένο πιάνο. Οι αίθουσες διδασκαλίας, η αίθουσα, η τραπεζαρία, τα δωμάτια και τα γραφεία συγκεντρώνονταν σε ένα ενιαίο κτίριο. Το σχολείο μετατράπηκε σε ακαδημία στα μέσα της δεκαετίας του 1930 και στη συνέχεια στο Κρατικό Ωδείο της Άγκυρας, και το 1938 επεκτάθηκε με νέους χώρους. Όταν το Ωδείο μεταφέρθηκε σε ένα νέο κτίριο το 1985, το κτίριο αυτό έγινε γραφείο του Δήμου Mamak και, από το 2005 και μετά, αποκαταστάθηκε και μετατράπηκε σε πολιτιστικό κέντρο.

Σήμερα, στο εσωτερικό του φιλοξενούνται θέατρο, αίθουσες εκθέσεων και συναυλιών, βιβλιοθήκη, το δημοτικό ωδείο και διάφορα μαθήματα. Επομένως, αυτό είναι το μοναδικό σχολικό κτίριο όπου μπορείτε να περιπλανηθείτε ελεύθερα στους διαδρόμους. Η απλή αρχιτεκτονική του και οι λιτές επιφάνειες αντικατοπτρίζουν τον πρώιμο ρεαλισμό του Egli. Η δημιουργία ενός τέτοιου κτιρίου στην Άγκυρα στα τέλη της δεκαετίας του 1920, όπως αναφέρει το Goethe-Institut, ήταν ένα από τα πρώτα σημάδια της απομάκρυνσης από τη γλώσσα των θόλων και των αψίδων της Πρώτης Εθνικής Αρχιτεκτονικής. Στον κατάλογο των έργων του Egli στην Άγκυρα, αυτό το κτίριο αναφέρεται ως Κρατικό Ωδείο και χρονολογείται μεταξύ 1927 και 1929. Εάν υπάρχει κάποια εκδήλωση στη σκηνή, μπείτε στην αίθουσα. Ελέγξτε το πρόγραμμα στον ιστότοπο του δήμου. Εάν επισκεφθείτε τον χώρο κατά τη διάρκεια της ημέρας, ακούστε τους ήχους των μουσικών οργάνων στους διαδρόμους, καθώς το κτίριο εξακολουθεί να διδάσκει μουσική.

Πηγή: Goethe-Institut, Δή

Με το Ankaray, επιστρέψτε στην περιοχή Kızılay και περπατήστε νότια κατά μήκος της λεωφόρου Atatürk, προς τα Υπουργεία. Το κτίριο, με την πρόσοψη από μπεζ τραβέρτινο μήκους 248 μέτρων, είναι το τελευταίο και το μεγαλύτερο έργο του Holzmeister στην Άγκυρα. Το Κοινοβούλιο διέταξε έναν διεθνή διαγωνισμό για ένα νέο κτίριο το 1937. Υποβλήθηκαν δεκατέσσερις προτάσεις και, στην ανακοίνωση των αποτελεσμάτων στις 28 Ιανουαρίου 1938, η πρώτη θέση μοιράστηκε μεταξύ του Holzmeister, του Γάλλου Albert Laprade και του Ούγγρου Alois Mezara. Για την υλοποίηση, επιλέχθηκε το σχέδιο του Holzmeister. Η θεμελίωση έγινε το φθινόπωρο του 1939, αλλά ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και οι οικονομικές δυσκολίες σταμάτησαν τα έργα για χρόνια. Το 1957, η συνάντηση του Συμφώνου του Μπαγδάτιου πραγματοποιήθηκε στο ημιτελές κτίριο. Όταν ο Holzmeister επέστρεψε στην Αυστρία το 1948, το εργοτάξιο συνέχισε να διοικείται από τον μαθητή και βοηθό του, Ziya Payzın. Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1960 και εγκαινιάστηκε στις 6 Ιανουαρίου 1961. Είκοσι τρία χρόνια είχαν περάσει από τον διαγωνισμό μέχρι τα εγκαίνια.

Το κτίριο, με πέντε ορόφους, είναι κατασκευασμένο από οπλισμένο σκυρόδεμα. Η εξωτερική του όψη είναι επενδεδυμένη με τραβέρτινο, ενώ το εσωτερικό διακοσμείται με τριάντα διαφορετικά είδη τοπικού μαρμάρου. Η Κεντρική Πύλη οδηγεί σε μια αίθουσα με πέντε μπρούτζινες πόρτες. Η αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης μετατράπηκε το 1995 σε μια ημικυκλική αμφιθεατρική διάταξη. Η μνημειώδης γλώσσα του Holzmeister, που χαρακτηρίζεται από συμμετρία, επένδυση με πέτρα και υπερυψωμένη είσοδο, η οποία διαχέεται στην περιοχή Devlet Mahallesi από το 1927, φτάνει εδώ στην μεγαλύτερη έκτασή της. Για να δείτε το εξωτερικό του κτιρίου, περπατήστε στην απέναντι πεζοδρομία της λεωφόρου Atatürk. Εάν θέλετε να δείτε το εσωτερικό, το Κοινοβούλιο διοργανώνει κάθε πρώτη Σάββατο του μήνα μια "ημέρα ανοιχτών θυρών" για το κοινό. Δεν απαιτείται ραντεβού. Μπορείτε να αποκτήσετε μια κάρτα επισκέπτη με την επίδειξη ταυτότητας στην πύλη Dikmen και να μπείτε. Κατά τη διάρκεια των συνεδριά

Πάρτε το τραμ Ankaray και κατεβείτε στη στάση Bahçelievler. Όταν ο Jansen κέρδισε τον διαγωνισμό του 1928, του ζητήθηκε να σχεδιάσει την Άγκυρα για έναν πληθυσμό τριών εκατομμυρίων. Έκανε το Yenişehir κέντρο των υπουργείων, άφησε την Kale ως ένα πράσινο στολίδι, σχεδίασε την Atatürk Bulvarı ως τον κύριο άξονα και το σχέδιο εγκρίθηκε στις 23 Ιουλίου 1932. Το Bahçelievler ήταν η πιο συγκεκριμένη προσπάθεια στέγασης που προέκυψε από αυτό το σχέδιο. Η εταιρεία συνεταιρισμού κατοικιών, που ιδρύθηκε από ανώτερους γραφειοκράτες το 1934-35, ήταν η πρώτη εταιρεία συνεταιρισμού κατοικιών στην Τουρκία. Με την πρόταση του Jansen, επιλέφθηκε η περιοχή της φάρμας Abdi Paşa, στα δυτικά της πόλης, εκτός των αρχικών ορίων του σχεδίου. Ο Jansen σχεδίασε τόσο το σχέδιο της περιοχής όσο και τους τύπους των σπιτιών: περίπου 350 σπίτια, ένα ή δύο ορόφων, με κήπους μπροστά και πίσω, περιτριγυρισμένα από τρεις σειρές ακακίας, με πράσινες ζώνες, ένα σχολείο, μια αγορά, ένα κλαμπ και μια βιβλιοθήκη στο κέντρο. Στο αρχικό σχέδιο, τα μεμονωμένα, τα διπλά και τα διαμερίσματα ήταν κατανεμημένα ομοιόμορφα. Οι κάτοικοι ήθελαν μεμονωμένα σπίτια μέσα στους κήπους, οπότε οι τοπικοί αρχιτέκτονες προσαρμόστηκαν στο σχέδιο. Το δημοτικό σχολείο χτίστηκε το 1945.

Σήμερα, η 7η Οδός, γνωστή και ως οδός Aşkabat, είναι η κύρια οδός αυτής της πρώην "πόλης-κήπου". Όπως αναφέρει το Goethe-Institut, τα σπίτια με κήπους σταδιακά κατεδαφίστηκαν και αντικαταστάθηκαν από ψηλά διαμερίσματα. Μόνο λίγα από τα σπίτια που σχεδίασε ο Jansen έχουν διατηρηθεί. Καθώς περπατάτε στην οδό, παρατηρήστε το πλάτος των οικοπέδων, τη σειρά των δέντρων στους δρόμους και τα τμήματα των τοίχων των κήπων στις γωνίες. Μπορείτε ακόμα να διακρίνετε τα ίχνη του σχεδίου στην υφή της πόλης. Η αρχή του Jansen, όπως αναφέρει το MİMDAP, "η Άγκυρα δεν μπορεί ποτέ να γίνει μια βιομηχανική πόλη", βρίσκει εδώ την εφαρμογή της: η περιοχή των εργατών ήταν ξεχωριστή και σχεδιασμένη πιο απλά, ενώ η περιοχή των δημοσίων υπαλλήλων είχε πρόσβαση σε κήπους. Ολοκληρώστε τη διαδρομή σας εδώ, σε έναν από τους πεζοδ