Από το Γκιουλχανέ προς το Τσαγαλόγλου: Βιβλία, Ανάκτορα και Δρόμοι.

Από την περιοχή Sirkeci, ακολουθήστε την παραλιακή οδό, στρίψτε στην οδό Kennedy και κατευθυνθείτε με το πρόσωπό σας προς την περιοχή Sarayburnu. Στα δεξιά σας, πάνω από τις θαλάσσιες επάλξεις του Παλατιού Τοπκαπί, βρίσκεται ο Σεπέτσλερ Κασρί (Kasır), ένα κτίριο φτιαγμένο από πέτρες. Το κάστρο σήμερα χρησιμοποιείται ως κεντρική έδρα της Yeşilay, οπότε μπορείτε να το θαυμάσετε μόνο από έξω. Μην προσπαθήσετε να μπείτε, καθώς η όψη του κτιρίου αποκαλύπτει όλη την ιστορία του. Παρόλα αυτά, είναι το ιδανικό σημείο εκκίνησης της διαδρομής, καθώς είναι το μοναδικό τμήμα που έχει διασωθεί από την ακτογραμμή του παλατιού. Το κάστρο χτίστηκε το 1643 από τον σουλτάνο Ιμπραήμ, κατά τη διάρκεια της θητείας του αρχιτέκτονα Καζίμ Αγκά, πάνω από τις βυζαντινές επάλξεις που κοιτούν προς το Κεράτιο Κόλπο. Τον 17ο αιώνα, κατά μήκος των τειχών που περιέβαλλαν την εξωτερική αυλή του παλατιού, υπήρχαν και άλλα μικρότερα κτίρια, αλλά αυτό είναι το μοναδικό που έχει διασωθεί. Το όνομά του προέρχεται από τους κατασκευαστές καλαθιών που εργάζονταν στην περιοχή. Σύμφωνα με τον μύθο, αυτοί οι κατασκευαστές καλαθιών συνέβαλαν στα έξοδα κατασκευής του κάστρου. Μια άλλη εκδοχή συνδέει το όνομα με τα ψηλά κτίρια του παλατιού της Έδρες, τα οποία ονομάζονταν "καλαθάκια". Και οι δύο εκδοχές αναφέρονται σε διάφορες πηγές. Πλησιάστε το κτίριο και παρατηρήστε το από μακριά: οι αψίδες και οι θόλοι του κάτω πατώματος στηρίζουν το πάνω, πράγμα που σημαίνει ότι το κάστρο είναι στην πραγματικότητα χτισμένο πάνω από μια αποθήκη βαρκών. Σε αυτή την αποθήκη βαρκών φυλάσσονταν οι αυτοκρατορικές βάρκες. Ο σουλτάνος παρακολουθούσε από εδώ τις στρατιωτικές παρελάσεις, ενώ οι γυναίκες του χαρέμι παρακολουθούσαν τις τελετές από τα παράθυρα του πάνω πατώματος. Οι αψίδες στο κάτω μέρος ανήκαν σε αυτή την αποθήκη βαρκών. Το σχέδιο του πάνω πατώματος είναι κυβικό, με ένα κεντρικό δωμάτιο με θόλο και τρία εξώστη που προεξέχουν. Δίπλα στην είσοδο υπάρχει ένα ορθογώνιο δωμάτιο. Δώστε προσοχή στα παράθυρα: στην κάτω σειρά υπάρχουν ορθογώνιες μαρμάρινες βάσεις, ενώ στην πάνω σειρά υπάρχουν αψιδωτά ανοίγματα. Αυτή η Στην άκρη του Σαράιμπουνού, η Θάλασσα του Μαρμαρά, ο Βόσπορος και ο Κεράτιος συναντιούνται σε ένα σημείο. Σταθείτε για λίγα λεπτά και θα καταλάβετε γιατί αυτό το σημείο επιλέχθηκε για αιώνες ως τοποθεσία του παλατιού. Σύμφωνα με το Κέντρο Πολιτισμού, το μνημείο του Ατατούρκ που βρίσκεται στην άκρη του ακρωτηρίου, χρονολογούμενο από το 1926, είναι το πρώτο μνημείο αφιερωμένο στον Ατατούρκ στην Τουρκία. Από εδώ, απέχουν λίγα βήματα από την πλευρά του πάρκου Γκιουλχάνε που βλέπει στη θάλασσα. Η επόμενη στάση ξεκινά από εκείνη την είσοδο. Πηγές: TDV Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια, Κάστρο των Καλαθοπλαστών, Yeşilay, Κέντρο Πολι

Εισερχόμαστε στο πάρκο Gülhane αυτή τη φορά όχι από την κύρια πύλη, αλλά από την πλευρά της θάλασσας, στην περιοχή Sarayburnu. Αυτή η είσοδος ανοίγει προς τα πάνω, αντίθετα από την κατεύθυνση που βλέπουν οι περισσότεροι επισκέπτες. Μόλις περάσουμε την πύλη, η μοναδική μαρμάρινη στήλη που βρίσκεται ανάμεσα στα δέντρα είναι η Στήλη των Γότθων. Βρίσκεται κοντά στο δρόμο, οπότε είναι εύκολο να την παραβλέψουμε καθώς περνάμε γρήγορα. Η στήλη χρονολογείται από την ρωμαϊκή περίοδο, πιθανώς τον 3ο ή 4ο αιώνα, και είναι σκαλισμένη από ένα μόνο κομμάτι μαρμάρου από το νησί Προκόνες, γνωστό σήμερα ως Μαρμαρά. Το κεφάλι της είναι σε κορινθιακό ρυθμό, διακοσμημένο με φύλλα ακανθού, ενώ η βάση της φέρει μια λατινική επιγραφή που γιορτάζει μια νίκη των Γότθων. Σύμφωνα με τη Wikipedia, αυτό είναι το παλαιότερο κτίριο που έχει διατηρηθεί ανέπαφο από την ρωμαϊκή εποχή, αλλά η νίκη του ποιού αυτοκράτορα αναφέρεται στην επιγραφή, παραμένει υπό συζήτηση. Σταθείτε για λίγα λεπτά στη βάση της στήλης και προσπαθήστε να βρείτε την επιγραφή, η οποία είναι φθαρμένη, αλλά διακρίνεται στο φως του πρωινού. Από εδώ, θα ανεβείτε κατά μήκος του δρόμου που οδηγεί στην κύρια πύλη, περνώντας κάτω από τα δέντρα που αποτελούν τον πυρήνα του πάρκου. Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, ορισμένα από αυτά τα δέντρα είναι από τον 19ο αιώνα. Το πάρκο έχει έκταση περίπου 9,7 εκτάρια. Κατά την οθωμανική περίοδο, ήταν ο εξωτερικός κήπος του Παλατιού Topkapı και ήταν κλειστός στο κοινό. Στον εξωτερικό κήπο του παλατιού, που βλέπει προς τη Μαρμαρά, υπήρχε μια πλατεία όπου γίνονταν ιππικές προπονήσεις και πάνω από αυτήν βρισκόταν το Κάστρο Gülhane. Στο κάστρο αυτό, στις 3 Νοεμβρίου 1839, ο Αμπντουλμέτζιν παρακολούθησε την ανάγνωση του Gülhane Hatt-ı Hümayunu, το οποίο ξεκίνησε τις μεταρρυθμίσεις του Tanzimat. Το κάστρο κατεδαφίστηκε από τον Αμπντουλχελίς το 1865 και σήμερα δεν μπορείτε να δείτε κανένα ίχνος του, αλλά το όνομα του πάρκου προέρχεται από αυτό το κάστρο, δηλαδή από το "λουλουδάδικο" του παλατιού. Ο κήπος άνοιξε στο κοινό το 1912, κατά τη διάρκεια της θητείας του δημάρχ Πριν βγείτε από την πύλη, γυρίστε και κοιτάξτε προς τα κάτω, προς την περιοχή του Σαράιμπούνου. Από εδώ, μπορείτε να παρατηρήσετε καλύτερα την κλίση του πάρκου και το πώς το παλάτι βρίσκεται σε μια υπερυψωμένη θέση σε σχέση με την πόλη. Η επόμενη στάση είναι λίγα βήματα πιο πέρα, μέσα στο περίπτερο που βρίσκεται στην ίδια γωνία. Πηγή: TDV Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια, Παλάτι Γκιουλχάνε; Διοίκηση της Περιφέρειας της Κωνσταντινούπολης; Βικιπαίδεια, Ο Στύλος των Γότθων.

Το συγκρότημα Alay Köşkü προσβάλλεται από μια ευρεία ράμπα που βρίσκεται μέσα στο πάρκο, ακριβώς δίπλα στην κύρια είσοδο. Μην βγείτε έξω από την πύλη, η είσοδος του συγκροτήματος βρίσκεται στην πλευρά του πάρκου, όχι στην πλευρά των τειχών. Στο τέλος της ράμπας, θα περάσετε πρώτα από ένα ευρύχωρο δωμάτιο, στη συνέχεια από ένα σαλόνι και τέλος στην κύρια αίθουσα του συγκροτήματος, την κυκλική αίθουσα. Σήμερα, αυτός ο χώρος φιλοξενεί τη Βιβλιοθήκη-Μουσείο Λογοτεχνίας Ahmet Hamdi Tanpınar, η οποία εγκαινιάστηκε στις 12 Νοεμβρίου 2011 από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Η είσοδος είναι ελεύθερη, όπως σε μια δημόσια βιβλιοθήκη, αλλά αναμένεται σιωπή. Η αρχική μορφή του συγκροτήματος ήταν ένα ξύλινο κτίριο που κατασκευάστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα. Το σημερινό μαρμάρινο κτίριο χτίστηκε ξανά την περίοδο του II. Mahmud, το 1819, σύμφωνα με την ημερομηνία που αναφέρει το υπουργείο. Όπως αναφέρει η "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια" (TDV), οι ερευνητές που μελέτησαν το ποίημα που βρίσκεται στο κτίριο, υπολογίζουν ότι η κατασκευή έγινε μεταξύ 1810 και 1819, και ότι το στυλ θυμίζει την οικογένεια Balyan, συγκεκριμένα τον Krikor Amira Balyan. Το κτίριο βρίσκεται στην κορυφή του πύργου των τειχών που κατασκευάστηκαν από τον Fatih για να διαχωρίσει το παλάτι από την πόλη, και διαθέτει μια πρόσοψη σε αμφιπρόσταλο στυλ, επενδυμένη με μάρμαρο, που βλέπει στην οδό Alemdar. Η κυκλική αίθουσα διαθέτει επτά καμπύλες παραθύρα. Σε κάθε παράθυρο, το πλαίσιο είναι από μαύρο μάρμαρο, και πάνω από αυτά βρίσκονται αποσπάσματα από το ποίημα που έγραψε ο Keçecizade İzzet Molla για το συγκρότημα. Σταθείτε μπροστά από τα παράθυρα και κοιτάξτε τον δρόμο: ακριβώς απέναντί σας βρίσκεται η πύλη του Bab-ı Ali, και κάτω από τα πόδια σας βρίσκεται η γραμμή του τραμ. Οι σουλτάνοι παρακολουθούσαν από αυτά τα ίδια παράθυρα τις παρελάσεις των εμπόρων, την αναχώρηση του στρατού και τις δημόσιες τελετές της πόλης. Όπως αναφέρει η TDV, το συγκρότημα ήταν το μοναδικό τμήμα του παλατιού που είχε άμεση επαφή με την πόλη. Σύμφωνα με μια αναφορά στην ιστοσελίδα της περιφέρειας, ο IV. Σε μια ξεχωριστή ενότητα, η βιβλιοθήκη διαθέτει υλικό σχετικά με τη ζωή του συγγραφέα που φέρει το όνομά της, τις δημοσιεύσεις του, τα προσωπικά του γραπτά και τα άρθρα του στο περιοδικό "Varlık". Εάν έχετε μαζί σας ένα βιβλίο του Tanpınar, αυτό είναι το ιδανικό μέρος για να το διαβάσετε. Κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης, παρακαλούμε μην ενοχλείτε τους άλλους αναγνώστες και μην χρησιμοποιείτε φλας στις βιτρίνες. Η βιβλιοθήκη είναι κλειστή τις Κυριακές. Για να ενημερωθείτε για το ωράριο λειτουργίας, επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα της πριν την επίσκεψή σας. Σε αυτό το σημείο, αφιερώστε είκοσι λεπτά στην έκθεση και τον υπόλοιπο χρόνο στην ανάγνωση και στην παρατήρηση από το παράθυρο. Κατά την έξοδο, κατεβείτε ξανά στο πάρκο μέσω της ράμπας, βγείτε από την κεντρική είσοδο στην οδό Alemdar και στρίψτε αριστερά, προς την περιοχή Sultanahmet. Μετά από λίγα βήματα, θα δείτε στα αριστερά έναν στενό δρόμο που ανηφορίζει κατά μήκος των τειχών, ο οποίος ονομάζεται Soğukçeşme Sokağı. Η επόμενη στάση ξεκινά εκεί.

Πηγές: Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, Alay Köşkü; TDV Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια, Alay Köşkü; Διεύθυνση Κυβερνήτη Fatih; Διοίκηση της Πόλης της Κωνσταντινούπολης.

Αφού βγείτε από την κύρια πύλη του Gülhane, μην διασχίσετε την οδό Alemdar, αλλά στρίψτε αριστερά. Ο δρόμος, με τα πλακόστρωτα μονοπάτια, που ξεκινά αμέσως αριστερά από την πύλη, ονομάζεται Soğukçeşme και ακολουθεί τα τείχη μέχρι την πίσω πλευρά της Αγίας Σοφίας. Η μαρμάρινη πηγή που δίνει το όνομά της στον δρόμο βρίσκεται στην άκρη του Gülhane, οπότε ξεκινάτε τη βόλτα σας από εκεί. Σύμφωνα με την Wikipedia, η πηγή χρονολογείται από την εποχή του Σελίμ Γ', γύρω στο 1800. Ο ίδιος ο δρόμος είναι ακόμη παλαιότερος: εκτιμάται ότι διαμορφώθηκε τον 18ο αιώνα, και αρχεία ιδιοκτησίας του 1784 δείχνουν ότι εκεί υπήρχαν σπίτια. Καθώς ανεβαίνετε τον δρόμο, στα αριστερά σας βρίσκεται το τείχος του παλατιού που κατασκεύασε ο Φατίχ, ακολουθούμενο από δώδεκα ξύλινα σπίτια, διώροφα και τριώροφα, με μπαλκόνια και περίτεχνα ξύλινα κιγκλιδώματα, καθώς και μια βυζαντινή δεξαμενή νερού. Τα σπίτια ήταν οθωμανικά, με τέσσερα έως δέκα δωμάτια, και ανήκαν στους 19ο και 20ο αιώνες. Ήταν σε άθλια κατάσταση στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Ο Çelik Gülersoy, πρόεδρος της Τουρκικής Εταιρείας Τουρισμού και Αυτοκινήτων, ανακαίνισε πλήρως τον δρόμο το 1985 και 1986 και τον περιόρισε στην κυκλοφορία οχημάτων. Η σημερινή μορφή του δρόμου είναι αποτέλεσμα αυτού του έργου. Σύμφωνα με την αγγλική έκδοση της Wikipedia, η ανακαίνιση έγινε με οπλισμένο σκυρόδεμα και όχι με ξύλο, ενώ οι προσόψεις επενδύθηκαν με ξύλο. Ο ιστότοπος της Βιβλιοθήκης της Κωνσταντινούπολης επιβεβαιώνει ότι το μεγαλύτερο κτίριο ανακατασκευάστηκε από οπλισμένο σκυρόδεμα και επενδύθηκε εξωτερικά με ξύλο. Προσέξτε: οι αναλογίες των μπαλκονιών, τα ξύλινα κιγκλιδώματα και τα χρώματα έχουν αναδημιουργηθεί με βάση παλιές φωτογραφίες του δρόμου, αλλά τα υλικά είναι νέα. Τα περισσότερα από τα σπίτια χρησιμοποιούνται ως καταλύματα. Δεν μπορείτε να μπείτε μέσα, καθώς ο δρόμος έχει σχεδιαστεί για να τον εξερευνάτε από έξω. Μην κοιτάτε τις πινακίδες, αλλά τις προσόψεις των σπιτιών. Ο αριθμός των ορόφων Στην πάνω άκρη του δρόμου, στρίψτε δεξιά και θα δείτε τον πίσω τοίχο της Αγίας Σοφίας. Προχωρώντας, θα ανοίξει μια πλατεία όπου βρίσκεται η πύλη Bab-ı Hümayun του Παλατιού του Τοπ Καπί και η πηγή του Σουλτάν Αχμέτ. Αφιερώστε το μισό της ώρας για να ανεβείτε αργά την ανηφόρα και το υπόλοιπο για να επισκεφθείτε τη βιβλιοθήκη και το υπόγειο. Στον δρόμο δεν υπάρχουν παγκάκια, οπότε περιμένετε μέχρι να φτάσετε στην πλατεία στην πάνω άκρη για να ξεκουραστείτε. Από εκεί, κατευθυνθείτε προς την Αγία Σοφία και φτάστε στην πλατεία Σουλτάν Αχμέτ. Ακολουθήστε την οδό Divanyolu προς τα δυτικά, ακολουθώντας τη γραμμή του τραμ. Το τελευταίο σταθμό, το Μουσείο του Τύπου, βρίσκεται σε απόσταση δέκα λεπτών με τα πόδια, στη δεξιά πλευρά της οδού, πριν φτάσετε στην περιοχή Τσέμπερλιτάς.

Πηγές: Wikipedia, Soğukçeşme Sokağı (Οδός Soğukçeşme), Ίδρυμα Çelik Gülersoy, Βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης.

Καθώς περπατάτε κατά μήκος της οδού Divanyolu, λίγο πριν φτάσετε στην πλατεία Çemberlitaş, στα δεξιά της οδού, βρίσκεται ένα νεοκλασικό κτίριο από πέτρα, με τέσσερις ορόφους και συμμετρική πρόσοψη. Αυτό είναι το Μουσείο Τύπου της Τουρκίας. Το κτίριο χτίστηκε το 1865 από τον Safvet Paşa, τότε Υπουργό Παιδείας. Οι πρώτοι χρήστες ήταν το Υπουργείο Παιδείας και το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, δηλαδή το υπουργείο παιδείας και το πανεπιστήμιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τη Wikipedia, η δεύτερη έκθεση ζωγραφικής στην Τουρκία πραγματοποιήθηκε εδώ στις 1 Ιουλίου 1875, και έργα του Şeker Ahmet Paşa εκτέθηκαν. Κατά τη διάρκεια της εποχής του II. Abdülhamid, το κτίριο παραδόθηκε σε μια επιτροπή λογοκρισίας. Το ότι ο χώρος όπου ελέγχονταν τα μέσα ενημέρωσης είναι σήμερα μουσείο, αποτελεί μια μικρή ειρωνεία της μοίρας. Το 1908, το κτίριο πέρασε στην ιδιοκτησία του Δήμου της Κωνσταντινούπολης και μέχρι το 1983, διάφορα τμήματα του δήμου στεγάστηκαν εδώ. Τότε, ο δήμος και η Ένωση Δημοσιογράφων συμφώνησαν να μετατρέψουν το κτίριο σε μουσείο. Μετά από μια ανακαίνιση που διήρκεσε από το 1984 έως το 1988, το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του στις 9 Μαΐου 1988. Η Wikipedia περιγράφει το μουσείο ως το πρώτο μουσείο τύπου στην Τουρκία και το τέταρτο στον κόσμο. Αρχικά, θαυμάστε την εξωτερική όψη: η διάταξη των παραθύρων, οι οριζόντιες λωρίδες και οι πέργκολες αντικατοπτρίζουν την αντίληψη των δημόσιων κτιρίων στην Κωνσταντινούπολη του 19ου αιώνα. Εάν το μουσείο είναι κλειστό, η επίσκεψη σας θα τελειώσει εδώ, απλά θα μπορέσετε να δείτε το κτίριο από έξω. Η ένωση αναφέρει ότι είναι ανοιχτή τις απογευματινές ώρες τις καθημερινές και ότι η είσοδος είναι δωρεάν. Για τις πιο πρόσφατες πληροφορίες, ελέγξτε την ιστοσελίδα της ένωσης πριν την επίσκεψη σας. Εάν είναι ανοιχτό, τέσσερις αίθουσες σας περιμένουν. Η περιήγηση ξεκινά με την αίθουσα της ιστορίας του Τύπου. Το πρώτο τμήμα αυτής της αίθουσας είναι ένα ακριβές αντίγραφο της πινακτικής μηχανής που ίδρυσε ο İbrahim Müteferrika το 1729. Αυτό είναι το μοναδικό μέρος όπου μπορείτε να δείτε τρισδιάστατα το πρώτο β Αφού βγείτε από το μουσείο, λίγο πιο πέρα, στη μέση του δρόμου και προς τη δυτική πλευρά, βρίσκεται η Στήλη του Κωνσταντίνου, γνωστή ως Τσεμπερλιτάς. Θα ήταν καλό να ολοκληρώσετε τη διαδρομή σας εκεί, κοντά σε ένα από τα παλαιότερα μνημεία της πόλης. Για την επιστροφή, το τραμ T1 έχει στάση στην Τσεμπερλιτάς, δίπλα στη στήλη. Σε λίγες στάσεις φτάνετε στη Σιρκέτσι ή στην Καμπατάς.
Πηγή: Türkiye Gazeteciler Cemiyeti (Εταιρεία Δημοσιογράφων της Τουρκίας), Μουσείο του Τύπου, Πολιτιστικό Πρόγραμμα, Wikipedia, Μουσείο του Τύπου της Εταιρείας Δημοσιογράφων της Τουρκίας.