Από το Κάστρο στο Λιμάνι: Η Αλάγια της Σελτζουκικής Εποχής.

Ξεκινήστε από την είσοδο της σπηλιάς στην οδό Damlataş, στην δυτική ακτή της χερσονήσου. Η είσοδος της σπηλιάς βλέπει στην παραλία και γύρω από την είσοδο έχει δημιουργηθεί ένα μικρό εμπορικό κέντρο. Σταθείτε εδώ για λίγο και κοιτάξτε ψηλά: βρίσκεστε ακριβώς στους πρόποδες του βράχου όπου βρίσκονται τα τείχη των Σελτζούκων και σε λίγες ώρες θα δείτε αυτή την ακτή από την κορυφή.

Η ιστορία της σπηλιάς συνδέεται με την υπόλοιπη διαδρομή. Το 1948, κατά τη διάρκεια εργασιών για την κατασκευή ενός λιμανιού, μια έκρηξη σε ένα λατομείο αποκάλυψε τον εσωτερικό χώρο του βράχου. Έτσι, η έναρξη της διαδρομής με αυτή τη σπηλιά, που ανακαλύφθηκε κατά την αναζήτηση πέτρων για το λιμάνι, είναι μια λογική επιλογή. Η Damlataş είναι γνωστή ως η πρώτη σπηλιά στην Τουρκία που άνοιξε για τουρισμό. Σύμφωνα με το "Πολιτιστικό Πρόγραμμα", η είσοδος στην σπηλιά είναι επί πληρωμή. Ελέγξτε τις τρέχουσες τιμές και τα ωράρια λειτουργίας στον επίσημο ιστότοπο του Δήμου Αλάγια.

Μόλις μπείτε, θα διασχίσετε πρώτα ένα διάδρομο μήκους περίπου πενήντα μέτρων. Ο διάδρομος σας οδηγεί σε έναν κυλινδρικό χώρο με ύψος έως και δεκαπέντε μέτρα. Η σπηλιά πήρε το όνομά της από το νερό που στάζει συνεχώς από τους σχηματισμούς στην οροφή. Σταθείτε ακίνητοι για λίγο και παρατηρήστε πώς το νερό συσσωρεύεται στα άκρα των σχηματισμών. Εκτιμάται ότι οι σχηματισμοί, τόσο οι σταλακτίτες όσο και οι σταλαγμίτες, δημιουργήθηκαν μεταξύ 20.000 και 15.000 π.Χ. Δώστε ιδιαίτερη προσοχή στα σημεία όπου οι σχηματισμοί που κρέμονται από την οροφή συναντούν αυτούς που αναπτύσσονται από το έδαφος. Μην αγγίζετε τους σχηματισμούς και μην σκαρφαλώνετε σε προστατευτικά κιγκλιδώματα ή πέτρες για να τραβήξετε φωτογραφίες.

Η θερμοκρασία μέσα στη σπηλιά παραμένει σταθερή όλο το χρόνο, με 22 βαθμούς Κελσίου και σχετική υγρασία περίπου 95%. Το καλοκαίρι, ο αέρας μέσα είναι δροσερός σε σύγκριση με τη ζέστη έξω, ενώ το χειμώνα είναι πιο ήπιος. Λόγω της υψηλής υγρασίας, τα γυαλιά και ο φακός της φωτογραφικής μηχανής μπορεί να γεμίσουν υδρατμούς αμέσως

Κατεβαίνοντας από το τελεφερίκ στην περιοχή του Ehmedek, βρίσκεστε μέσα σε ένα από τα τμήματα του κάστρου, τα οποία χωρίζονται από τείχη. Το Κάστρο της Αλαγιάς θεωρείται ένα από τα καλύτερα διατηρημένα μεσαιωνικά κάστρα στην Ανατολία και βρίσκεται στη προσωρινή λίστα της Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Τα ίχνη της κατοίκησης στην χερσόνησο χρονολογούνται από τον 3ο αιώνα π.Χ., ενώ το μνημιακό κάστρο που βλέπετε σήμερα χτίστηκε από τους Σελτζούκους μετά το 1221, πάνω από παλαιότερα βυζαντινά και ρωμαϊκά τείχη. Τα τείχη εκτείνονται σε μήκος 6,5 χιλιομέτρων και ενισχύονται με 140 πύργους. Μην προσπαθήσετε να περπατήσετε όλο αυτό το μήκος. Χωρίστε τις δύο και μισή ώρες που θα χρειαστείτε σε τρία τμήματα: τα κτίρια στο μεσαίο κάστρο, το Εσωτερικό Κάστρο και η κατάβαση από την ανατολική πλευρά. Πριν ανεβείτε στο Εσωτερικό Κάστρο, επισκεφθείτε το Τζαμί Σουλεϊμανιέ, το οποίο ονομάζεται επίσης Μεγάλο Τζαμί. Σύμφωνα με πληροφορίες από το Δήμο της Αλαγιάς, το κτίριο χτίστηκε για πρώτη φορά στα μέσα του 13ου αιώνα από τον Αλαεντίν Κεϋκουμπάντ Α'. Το τζαμί, το οποίο καταστράφηκε από σεισμό, ανακατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της εποχής του Σουλτάνου Σουλεϊμάν, χρησιμοποιώντας παλιά υλικά. Το σημερινό σχέδιο και η μορφή του θόλου χρονολογούνται στον 16ο αιώνα. Αρχικά, θαυμάστε τους θόλους από έξω: το εσωτερικό του τζαμιού καλύπτεται από έναν ημικυκλικό θόλο, ενώ ο χώρος για τους πιστούς καλύπτεται από τρεις μικρούς θόλους. Οι θόλοι είναι κατασκευασμένοι από τούβλα, ενώ οι τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από τούβλα και πέτρα, και μπορείτε εύκολα να δείτε τη χρήση και των δύο υλικών στην επιφάνεια των τοίχων. Ο μιναρές έχει προστεθεί στη βορειοδυτική γωνία του τζαμιού, ενώ στην απέναντι βορειοανατολική γωνία βρίσκεται μια δεξαμενή με αψιδωτή οροφή και ένα σκεπαστό χώρο για το λούσιμο πριν την προσευχή. Εάν θέλετε να μπείτε, αφαιρέστε τα παπούτσια σας, φορέστε ρούχα που καλύπτουν τους ώμους και τα γόνατα, παραμείνετε σιωπηλοί και, κατά τη διάρκεια των προσευχών, θαυμάστε το κτί Στα κτίρια που βρίσκονται μέσα στον πύργο, ο φάρος που αναφέρεται είναι χρονολογημένος από το 1720 και αποτελεί ένα δείγμα της τελευταίας περιόδου. Η περιοχή Hisariçi, που βρίσκεται μέσα στα τείχη, είναι ακόμα μια κατοικημένη γειτονιά. Τα σπίτια πίσω από τους φράκτες δεν είναι μουσεία, αλλά μέρη όπου ζουν άνθρωποι. Κατά την κατάβαση, ακολουθήστε το δρόμο που οδηγεί στον πύργο και κατευθυνθείτε προς την ανατολική πλευρά της χερσονήσου. Εάν κουραστείτε, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα τοπικά λεωφορεία που κινούνται κατά μήκος του δρόμου. Ο δρόμος σας θα οδηγήσει στην αγορά και στο λιμάνι, καθώς και στην περιοχή όπου ξεκινούν τα τείχη, μπροστά από τον Πύργο Kızıl. Πηγή: Πολιτιστικό Πρόγραμμα, Κάρτα Μουσείων (muze.gov.tr), Δήμος Αλαξανδρέττας, Εγκυκλοπαίδεια TDV Ισλάμ.

Κατεβαίνοντας από το κάστρο και φτάνοντας στο λιμάνι, μην μπείτε αμέσως στον πύργο, αλλά πρώτα παρατηρήστε τον από την προβλήτα. Ο Κόκκινος Πύργος είναι ένα οκταγωνικό κτίριο, 33 μέτρων ύψος και 29 μέτρων διάμετρο. Το κάτω μέρος είναι κατασκευασμένο από πέτρα, ενώ το πάνω μέρος είναι φτιαγμένο από κόκκινα τούβλα, τα οποία και έδωσαν το όνομα στον πύργο. Μπορείτε εύκολα να διακρίνετε τη γραμμή όπου τα δύο υλικά συναντιούνται από την προβλήτα. Από εδώ ξεκινούν τα τείχη του κάστρου, οπότε βρίσκεστε ακριβώς μπροστά από το πρώτο τμήμα της διαδρομής που ακολουθήσατε νωρίτερα. Ο πύργος θεωρείται σύμβολο της Αλαγια και απεικονίστηκε στο πίσω μέρος του χαρτονομίσματος των 250.000 λίρες μεταξύ του 1992 και του 2005.

Δείτε την επιγραφή στην πρόσοψη της εισόδου. Η επιγραφή αναφέρει ότι ο πύργος χτίστηκε το 1226 από τον Σελτζουκικό Σουλτάνο Αλαεντίν Κεϊκουμπάντ για τον Χαλέπι Εμπού Αλί. Ο πύργος λειτουργούσε τόσο ως αμυντικό όσο και ως παρατηρητήριο: χτίστηκε για να προστατεύει το λιμάνι, όπου γινόταν το εμπόριο, και για να αποτρέπει επιθέσεις στο κάστρο από στεριά. Σήμερα, το ισόγειο και ο πρώτος όροφος έχουν μετατραπεί σε Εθνογραφικό Μουσείο, και ο πύργος είναι ανοιχτός για επισκέψεις από το 1979. Επισκεφθείτε το μουσείο με ηρεμία και στη συνέχεια ετοιμαστείτε να ανεβείτε. Για τις τρέχουσες πληροφορίες σχετικά με τις ώρες λειτουργίας και τους κανόνες εισόδου, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα muze.gov.tr.

Στο εσωτερικό του πύργου, υπάρχουν πέντε επίπεδα, συμπεριλαμβανομένου του ισογείου, και η διάταξη των επιπέδων είναι διαφορετική. Στο κέντρο του πύργου βρίσκεται μια δεξαμενή νερού. Το φως του ήλιου που φτάνει από την κορυφή κατεβαίνει μέχρι τον πρώτο όροφο. Σταθείτε για λίγο γύρω από τη δεξαμενή για να δείτε πώς το φως διαχέεται μέσα από αυτό το κάθετο άνοιγμα. Για να ανεβείτε στους ανώτερους ορόφους, ανεβαίνετε μια πέτρινη σκάλα με 85 σκαλοπάτια. Τα σκαλοπάτια είναι σχετικά φαρδιά, οπότε ανεβείτε με αργό ρυθμό και μετρώντας τα βήματά σας. Καθώς ανεβαίνετε, θα περάσετε από θολωτές στοές και θα δείτε ανοίγματα στα τ

Καθώς περπατάτε κατά μήκος του δρόμου δίπλα στα τείχη, κατευθυνόμενοι προς το νότο, ρίξτε μια ματιά στο κτίριο του Tophane, το οποίο βρίσκεται σε έναν βράχο περίπου 10 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Αυτό το κτίριο, κατασκευασμένο από λαξευμένη πέτρα και με ορθογώνιο σχέδιο, ιδρύθηκε για να προστατεύει το ναυπηγείο. Λίγο πιο πέρα, τα τείχη καταλήγουν στη θάλασσα και η είσοδος του ναυπηγείου ανοίγει απευθείας στο νερό. Πριν μπείτε, θαυμάστε ολόκληρη την πρόσοψη από την ακτή: η πλευρά που βλέπει στη θάλασσα έχει μήκος 56,5 μέτρα, ενώ το βάθος του κτιρίου είναι 44 μέτρα.

Οι πηγές αναφέρουν ότι η κατασκευή του ναυπηγείου ξεκίνησε το 1227 ή το 1228. Σύμφωνα με το άρθρο της Wikipedia, η κατασκευή ξεκίνησε το 1228 κοντά στον Κόκκινο Πύργο και ολοκληρώθηκε σε ένα χρόνο. Το "Πολιτιστικό Πρόγραμμα" περιγράφει το Ναυπηγείο της Αλαγια ως το μοναδικό ναυπηγείο της περιόδου των Σελετζούκων που έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα. Να θυμάστε ότι ο Αλαετίν Κεϊκούμπαν είχε επίσης χτίσει ένα ναυπηγείο στη Σινώπ, στην Μαύρη Θάλασσα, και ότι είχε δημιουργηθεί ένας εμπορικός δρόμος που συνέδεε τα δύο λιμάνια, με στάσεις (καραβανσεράι). Η Αλαγια ήταν το νότιο άκρο αυτού του δρόμου, και ένα από τα δύο αυτά κτίρια έδωσε στον σουλτάνο τον τίτλο "Σουλτάνος των Δύο Θαλασσών". Η "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια TDV" αναφέρει ότι κατά την περίοδο των Οθωμανών, το λιμάνι της Αλαγια μπορούσε να φιλοξενήσει δύο χιλιάδες πλοία.

Εξετάστε προσεκτικά την επιγραφή στην είσοδο. Φέρει το εθνόσημο του σουλτάνου και είναι διακοσμημένη με διακοσμητικά στοιχεία. Στο εσωτερικό, υπάρχουν πέντε αψίδες που εκτείνονται δίπλα-δίπλα. Παρακολουθήστε πώς το φως που πέφτει από την πλευρά που βλέπει στη θάλασσα, βαθύτερα μέσα στην αψίδα, μειώνεται σταδιακά. Στο πλάι του ναυπηγείου, θα βρείτε ένα μικρό τζαμί και μια αίθουσα φρουράς. Αναζητήστε τα και τα δύο. Σε μία από τις αψίδες, υπάρχει μια παλιά δεξαμενή νερού, η οποία σήμερα είναι κλειστή. Σήμερα, το κτίριο λειτουργεί ως Μουσείο Πλοίων και Θαλασσ