Στη Βέγκοζ, τα κτήρια "Cam", "Kundura" και "Koru".

Ξεκινήστε τη μέρα σας με μια επίσκεψη στο μουσείο, το οποίο ανοίγει νωρίς το πρωί και σας παρουσιάζει την ιστορία της γυαλουργίας, ένα στοιχείο που συνέβαλε στην αναγνώριση της περιοχής του Μπεγκόζ. Το μουσείο πήρε το όνομά του από το εργοστάσιο γυαλιού Beykoz Cam ve Billurat Fabrika-i Hümayunu, το οποίο ιδρύθηκε στην περιοχή κατά την περίοδο των Οθωμανών και θεωρούνταν το σημαντικότερο εργοστάσιο γυαλιού της εποχής. Η ιστορία του γυαλιού του Μπεγκόζ ξεκινά στα τέλη του 18ου αιώνα: σύμφωνα με την Wikipedia, ο Σελίμ Γ' έστειλε τον Mevlevi δερβίση Mehmed Dede στη Βενετία για να μάθει τεχνικές γυαλιού, και ο Mehmed Dede, επιστρέφοντας, ίδρυσε ένα εργαστήριο στο Μπεγκόζ, ενώ η παραγωγή αργότερα διαδόθηκε από τον Fethi Ahmed Paşa, διοικητή του Tophane. Τα γυάλινα σκεύη "çeşm-i bülbül", που σημαίνουν "μάτι του αηδονιού" και διακοσμούνται με λευκά σπειροειδή σχέδια και λουλούδια, είναι τα πιο γνωστά παραδείγματα αυτής της παράδοσης.

Το ίδιο το κτίριο είναι μέρος της ιστορίας. Ο Abraham Paşa, που ήταν επικεφαλής των θυρωρών του Αιγυπτιάκου Πασά και προήχθη σε αξιωματούχος από τον Σουλτάνο Αμπντουλμετζίντ, έχτισε στο κτήμα του στο Μπεγκόζ βίλες, πτηνοτροφεία, πισίνες, ένα θέατρο και στάβλους τον 19ο αιώνα. Το κτίριο του σταβλικού, με σχήμα "U", που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα, αποκαταστάθηκε από τα Εθνικά Παλάτια και άνοιξε ως μουσείο στις 9 Απριλίου 2021.

Στο εσωτερικό, εκτίθενται περίπου 1.480 έργα σε 12 θεματικές ενότητες. Εκτός από τα τουρκικά γυάλινα αντικείμενα, υπάρχουν και κομμάτια που παράχθηκαν στην Ευρώπη για τα οθωμανικά παλάτια. Καθώς περιηγείστε στις βιτρίνες, παρατηρήστε πώς η ίδια μορφή, για παράδειγμα ένα καννέλο ή ένα μπολ, άλλαξε σε διαφορετικά εργαστήρια και σε διαφορετικές περιόδους. Ο πραγματικός πλούτος της συλλογής αποκαλύπτεται σε αυτές τις συγκρίσεις.

Το μουσείο είναι κλειστό τις Δευτέρες. Ελέγξτε την ιστοσελίδα των Εθνικών Παλατιών για πληροφορίες σχετικά με το ωράριο και τα εισιτήρια. Ο κήπος του μουσείου αποτελεί μέρος μιας έκτασης περίπου 360 στρεμμάτων και φιλοξενεί 117 είδη δέντρων. Κάν

Μετά το μουσείο, συνεχίστε τη βόλτα σας ανάμεσα στα δέντρα στον Βοτανικό Κήπο του Μπεγκόζ. Ο κήπος, που επίσης είναι γνωστός ως Βοτανικός Κήπος του Αβραάμ Πασά, εκτείνεται στις πλαγιές του Βόσπορου, ανάμεσα στις περιοχές Μπεγκόζ Μερκέζ και Πασαμπάτσε, και καλύπτει μια έκταση 27,9 εκταρίων. Πήρε το όνομά του από τον Αβραάμ Πασά, ο οποίος έζησε μεταξύ 1833 και 1918. Σύμφωνα με τις πηγές, ο πασάς έκανε φιλία με τον Σουλτάνο Αμπντουλάζιζ και, σύμφωνα με τον μύθο, κέρδισε αυτή την μεγάλη έκταση σε ένα παιχνίδι τάβλι.

Κατά τη διάρκεια της εποχής του Αβραάμ Πασά, το έδαφος διαμορφώθηκε από Γάλλους ειδικούς κηπουρικής, και εισήχθησαν και φυτεύτηκαν εξωτικά φυτά και δέντρα που δεν φύονταν φυσικά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αναζητήστε τα ίχνη του αρχικού τοπίου: οι πηγές αναφέρουν δύο μεγάλες τεχνητές σπηλιές, πέντε λίμνες, με ένα μικρό τεχνητό νησί σε μία από αυτές, και τρεις τεχνητές καταρράκτες που έχουν δημιουργηθεί με βράχους. Τα περίπτερα και ένα μικρό θέατρο χάθηκαν με την πάροδο του χρόνου, με το θέατρο να καταστρέφεται από μια πυρκαγιά το 1937. Ένα τμήμα που αγοράστηκε από τον Αμπντουλχαμίδ Β' άνοιξε για το κοινό για ένα διάστημα με την ονομασία "Κήπος της Ελευθερίας".

Σήμερα, ο κήπος λειτουργεί ως χώρος αναψυχής από τον Δήμο της Μεγάλης Πόλης της Κωνσταντινούπολης και είναι ανοιχτός στο κοινό. Υπάρχουν μονοπάτια για περπάτημα, παιδικές χαρές, τραπέζια για πικνίκ και ένα κοινωνικό κέντρο. Στην ανατολική πλευρά, ο κήπος ενώνεται με ένα φυσικό δάσος. Τα Σαββατοκύριακα μπορεί να είναι γεμάτος με ανθρώπους που κάνουν πικνίκ, οπότε επιλέξτε μια μέρα μέσα στην εβδομάδα για μια πιο ήσυχη βόλτα. Τα μονοπάτια είναι ομαλά σε ορισμένα σημεία, οπότε φορέστε παπούτσια με αντιολισθητική σόλα.

Αφήνοντας τον κήπο, κατεβείτε προς την παραλία. Το κέντρο του Μπεγκόζ απέχει περίπου ένα χιλιόμετρο. Όταν φτάσετε στην πλατεία του λιμανιού, θα δείτε το τρίτο σημείο της διαδρομής, τη Βρύση του Ισάκ Αγκά.

Πηγή: Διο

Η δημόσια βρύση που βρίσκεται απέναντι από την προβλήτα του Μπεγκόζ, γνωστή στους ντόπιους ως "Οντσεσμέλερ" (Επτά Βρύσες), είναι ένα από τα σύμβολα της περιοχής. Στο συγκεκριμένο σημείο υπήρχε αρχικά μια βρύση που είχε κατασκευάσει ο Μπεχρούζ Αγκά. Ο Γκιουμρούκ Εμίνι (επιθεωρητής τελωνείων) Ισάκ Αγκά ανακαίνισε το κτίριο το 1159, δηλαδή το 1746. Σύμφωνα με την "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια" της TDV, ο Ισάκ Αγκά κατασκεύασε πέντε βρύσες στην Κωνσταντινούπολη, εκ των οποίων οι τέσσερις βρίσκονται στο Μπεγκόζ. Η ίδια εγκυκλοπαίδεια αναφέρει επίσης ότι ο Ισάκ Αγκά ήταν ο "μπινα εμίνι" (υπεύθυνος για την κατασκευή) στην ανέγερση του τζαμιού Αγιαζμά στην Ουζουντούρ.

Εξερευνήστε το κτίριο περπατώντας γύρω του. Το κυρίως τμήμα έχει πλάτος περίπου 6 μέτρα, μήκος 8 μέτρα και ύψος 4 μέτρα. Η σκεπή με τις καμπύλες στηρίζεται από οκτώ λεπτούς μαρμάρινους στύλους και δώδεκα αψιδωτά τοξωτά μέρη. Στο πίσω μέρος, υπάρχει μια δεξαμενή που περιβάλλεται από τοίχους. Το νερό ρέει αδιάκοπα από δέκα χάλκινες βρύσες στην μπροστινή πλευρά και καταλήγει σε μια μαρμάρινη λεκάνη. Οι δέκα αυτές βρύσες είναι που έδωσαν το όνομα στη βρύση. Οι δύο βρύσες στο κέντρο είναι μεγαλύτερες από τις υπόλοιπες. Η πηγή του νερού βρίσκεται σε μια βραχώδη πλαγιά που ονομάζεται Σαχινκάγια.

Δείτε την επιγραφή: είναι γραμμένη με χρυσό φύλλο σε πράσινο φόντο, με την καλλιγραφική γραφή "τζελί σουλους", σε μία γραμμή, και ο καλλιγράφος είναι ο Εντίν Εφέντι από την Εντίνε. Τα μέρη της καμάρας και της στέγης ανακατασκευάστηκαν με οπλισμένο σκυρόδεμα σε μεταγενέστερες ανακαινίσεις. Η βρύση ανακαινίστηκε τα έτη 1948-1950, 1986, 2005-2006 και 2016-2017. Ανήκει στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων και από το 1972 έχει καταχωρηθεί ως ιστορικό μνημείο που χρήζει προστασίας.

Καθίστε για λίγα λεπτά στην πλατεία και παρατηρήστε την καθη

Στην περιοχή Γιαλικιόι, στην ακτή που ιστορικά ονομαζόταν "Αποβάθρα του Σουλτάνου", βρίσκεται το Παλάτι Μεντίγιε του Μπέγκοζ, το οποίο βρίσκεται στην κορυφή ενός κήπου που ανεβαίνει σε διαδοχικά επίπεδα από τη θάλασσα. Το παλάτι, που ξεκίνησε να κατασκευαστεί το 1845 από τον Κάβαλαλί Μεχμέτ Αλή Πασά, τότε Βαλί της Αιγύπτου, ως δώρο στον Σουλτάνο Αμπντουλμέτζιντ, ολοκληρώθηκε το 1854 από τον γιο του, Σαΐντ Πασά, ο οποίος το παρουσίασε στον σουλτάνο. Στα πρώτα χρόνια, χρησιμοποιήθηκε ως χώρος για σύντομες βόλτες, ενώ αργότερα προοριζόταν για τη φιλοξενία ξένων αξιωματούχων και πρέσβεων.

Το διώροφο κτίριο, με ημιλιθική κατασκευή και συμμετρική διάταξη, διαθέτει μια νεοκλασική πρόσοψη. Στην επένδυση της πρόσοψης, χρησιμοποιήθηκαν τόσο πέτρες που εισάγονται από την Ιταλία όσο και τοπικό λευκό μάρμαρο. Στο εσωτερικό, θα βρείτε διακοσμητικά στοιχεία από πολύχρωμα ξύλινα πάνελ. Τα ιστορικά έγγραφα αναφέρουν έπιπλα με χρυσό φύλλο, υφάσματα από το Χερέκε και κρυστάλλινα φωτιστικά. Στον κήπο, αναζητήστε ένα μικρό κτίριο ανάπαυσης, γνωστό ως "τουρκικό χαμάμ", των εσωτερικών τοίχων του οποίου είναι διακοσμημένο με κοχύλια. Πολλές από τις βοηθητικές δομές, όπως η κουζίνα, το χαμάμ και το θερμοκήπιο, δεν έχουν διατηρηθεί μέχρι σήμερα.

Ο 20ος αιώνας δεν συνδέεται με την ιστορία του παλατιού ως βασιλικής κατοικίας. Χρησιμοποιήθηκε ως ορφανοτροφείο, στη δεκαετία του 1920 για τη θεραπεία ασθενών με τραχώματα, το 1953 ως κέντρο αποκατάστασης και το 1963 ως νοσοκομείο παιδιατρικών αναπνευστικών παθήσεων. Το 1997, εντάχθηκε στα "Εθνικά Παλάτια" και, μετά από ανακατασκευή μεταξύ 2010 και 2016, άνοιξε ως μουσείο στις 11 Απριλίου 2017.

Το παλάτι είναι κλειστό τις Δευτέρες. Τα "Εθνικά Παλάτια" πωλούν επίσης ξεχωριστά εισιτήρια για τον κήπο. Ακόμα και αν δεν επισκεφθείτε το εσωτερικό, αξίζει να θαυμάσετε τον κήπο με τα επίπεδα και τη θέα στον Βόσπορο. Ελέγξτε τις τρέχουσες ώρες λειτουργίας και τις

Το τελευταίο σημείο της διαδρομής είναι το Beykoz Kundura, ένα από τα παλαιότερα εργοστάσια της Κωνσταντινούπολης. Η ιστορία του ξεκινά το 1810, όταν αγοράστηκε ένα δερματεργείο με εντολή του Μαχμούτ Β'; το εργοστάσιο ιδρύθηκε για την παραγωγή δερμάτινων ειδών για τον στρατό και με την πάροδο του χρόνου μετατράπηκε σε εργοστάσιο δερμάτινων ειδών και υποδημάτων. Το 1933, μεταφέρθηκε στη νεοσύστατη εταιρεία Sümerbank και μετονομάστηκε σε Sümerbank Deri ve Kundura Sanayi Müessesesi. Η παραγωγή έφτασε τα 2 εκατομμύρια ζευγάρια ετησίως το 1968 και τα 2,5 εκατομμύρια το 1975. Στην πιο παραγωγική περίοδο, εργάζονταν περίπου 3.000 άτομα. Το εργοστάσιο έκλεισε το 1999 με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου και πωλήθηκε το 2003.

Σήμερα, τα κτίρια από πέτρα και τούβλο λειτουργούν ως χώρος πολιτισμού, τέχνης και κινηματογράφου. Από το 2005, φιλοξενεί γυρίσματα ταινιών και τηλεοπτικών παραγωγών. Το πρόγραμμα "Kundura Hafıza", που ξεκίνησε το 2015, συλλέγει αρχεία του εργοστάσιου και αναμνήσεις των εργαζομένων. Το 2018, η παλιά αίθουσα λέβητων ανακαινίστηκε και μετατράπηκε σε "Kundura Sinema" και "Kundura Sahne".

Το πιο σημαντικό που πρέπει να γνωρίζετε για την επίσκεψη: Το Beykoz Kundura δεν είναι ένας χώρος που μπορείτε να περιηγηθείτε ελεύθερα όλη την ημέρα. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του οργανισμού, οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν προγραμματισμένες εκδηλώσεις, ενώ οι εκθέσεις επισκέπτονται κατόπιν ραντεβού. Κατά τον προγραμματισμό της διαδρομής σας, ελέγξτε το πρόγραμμα προβολών ταινιών, συναυλιών ή εκθέσεων στην ιστοσελίδα. Εάν βρείτε μια βραδινή παράσταση ή ένα θεατρικό πρόγραμμα, μπορείτε να ολοκληρώσετε την ημέρα σας στο παλιό κτίριο της αίθουσας λέβητων του εργοστασίου.

Εάν δεν υπάρχουν εκδηλώσεις, μπορείτε να δείτε τα κτίρια του εργοστασίου από την παραλιακή οδό. Μπορείτε να επιστρέψετε με τα πόδια στο κέντρο του Beykoz και να πάρετε λεωφορεία με κατεύθυνση προς Üsküdar ή Kadıköy.

Πηγή: Επίσημη ιστοσελίδα του Beykoz Kundura, Wikipedia.