Από το Boztepe προς το Hamsiköy, ακολουθώντας τα ίχνη του παλιού εμπορικού δρόμου.

Ξεκινήστε από την Boztepe, που υψώνεται στα νοτιοανατολικά της πόλης, και κατευθυνθείτε προς την πλατφόρμα θέασης. Από εκεί, μπορείτε να δείτε ολόκληρο το λιμάνι, το ιστορικό κέντρο της πόλης και την ακτογραμμή με μια ματιά. Σύμφωνα με το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού της επαρχίας Trabzon, η Boztepe είναι ένα σημαντικό στοιχείο του τοπίου και ένας δημοφιλής χώρος αναψυχής, καθώς βρίσκεται σε έναν λόφο με θέα στην πόλη. Αυτή η περιγραφή παραμένει έγκυρη και σήμερα, καθώς ο λόφος αποτελεί έναν ανοιχτό χώρο όπου η πόλη "αναπνέει" εδώ και αιώνες. Καθώς κοιτάτε προς το λιμάνι, να έχετε κατά νου ότι, σύμφωνα με μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Belleten, οι περισσότερες καραβανόδρομοι που ερχόταν από τις πόλεις Bayburt και Gümüşhane κατέληγαν στην πόλη μέσω της Boztepe. Δηλαδή, το σημείο όπου βρίσκεστε σήμερα ήταν το τελευταίο εμπόδιο για τα φορτία που προέρχονταν από την Ανατολία πριν φτάσουν στη θάλασσα.

Στη συνέχεια, ακολουθήστε το ξύλινο μονοπάτι που οδηγεί προς τα ανατολικά. Αυτό το μονοπάτι, που έχει κατασκευαστεί από τον Δήμο Ortahisar, έχει μήκος περίπου χίλια εκατό μέτρα και είναι μια πλατφόρμα που στηρίζεται σε μεταλλικά στηρίγματα. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η πλατφόρμα βρίσκεται σε ελαφρώς υπερυψωμένο επίπεδο για να ελαχιστοποιηθούν οι ανασκαφές και οι γεωργικές εργασίες. Κατά μήκος του μονοπάτι, υπάρχουν δύο βεράντες, μία ξύλινη και μία με γυάλινη επένδυση, καθώς και δύο ξύλινα μπαλκόνια με θέα στα πιο εντυπωσιακά σημεία. Στα μπαλκόνια υπάρχουν καθιστικά, σκαμπό και κούνιες, καθιστώντας τα ιδανικά για μια σύντομη παύση. Αν ανεβείτε στη βεράντα με τα γυάλινα παράθυρα, θα δείτε την πλαγιά από κάτω. Όσοι είναι ευαίσθητοι στο ύψος, μπορούν να παραμείνουν στην ξύλινη βεράντα.

Καθώς περπατάτε, σκεφτείτε την ιστορία του λόφου. Σύμφωνα με το άρθρο στη Wikipedia, κατά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Boztepe αρχικά ήταν βοσκότοπος και στη συνέχεια σταδιακά έγινε περιοχή κατοικιών. Ο Evliya Çelebi, το 1640, όταν βρισκόταν στην Trabzon, αναφερόταν στα αμπέλια που υπήρχαν εκεί. Σήμερα, δεν υπάρχουν αμπέλια στην πλαγιά, αλλά η πλούσια βλάστηση του λόφου διατηρεί την α

Όταν φτάσετε στην οδό Zeytinlik και φτάσετε μπροστά στο κτίριο, περιμένετε λίγα λεπτά έξω πριν μπείτε. Σύμφωνα με το "Πολιτιστικό Πόρταλ", αυτό το κτίριο κατασκευάστηκε μεταξύ 1898 και 1913 ως κατοικία από τον Banker Kostaki Theofylaktos. Οι τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι οι αρχιτέκτονες ήταν Ιταλοί και ότι ένα σημαντικό μέρος των υλικών προήλθε από την Ιταλία. Η γωνιακή πρόσοψη με τον πέτρινο πύργο είναι η καλύτερη για να την παρατηρήσετε από το πεζοδρόμιο. Η ιστορία του κτιρίου είναι εξίσου πολύπλοκη με την πρόσοψή του: το 1917, ο Theofylaktos πτώχευσε, τα περιουσιακά του στοιχεία κατασχέθηκαν και το κτίριο πέρασε στην οικογένεια Nemlioğlu. Ο Ατατούρκ, κατά την πρώτη του επίσκεψη στο Τραμπζόν στις 15-17 Σεπτεμβρίου 1924, φιλοξενήθηκε σε αυτό το κτίριο μαζί με τη σύζυγό του, Latife Hanım, και την αποστολή του.

Μπείτε και ξεκινήστε την επίσκεψή σας από το ισόγειο, καθώς αυτός ο όροφος αφηγείται την ιστορία του κτιρίου. Σύμφωνα με το αγγλικό άρθρο της Wikipedia, το ισόγειο έχει διαμορφωθεί ως έκθεση που παρουσιάζει την αρχιτεκτονική και την ιστορία του κτιρίου χρονολογικά. Κοιτάξτε προς τα πάνω: το "Πολιτιστικό Πόρταλ" αναφέρει ότι οι τοίχοι όλων των ορόφων, εκτός από το υπόγειο, είναι διακοσμημένοι με ζωγραφική. Αυτές οι διακοσμήσεις διαφέρουν από δωμάτιο σε δωμάτιο, οπότε αφιερώστε λίγα λεπτά σε κάθε δωμάτιο και παρατηρήστε τις λεπτομέρειες στα περίγραμμα όπου οι τοίχοι συναντούν την οροφή. Οι λεπτομέρειες γύρω από τις πόρτες και τα παράθυρα αξίζουν επίσης την προσοχή σας.

Στη συνέχεια, φανταστείτε τις εποχές κατά τις οποίες το κτίριο άλλαξε χέρια. Κατά τη διάρκεια της θητείας του κυβερνήτη Ali Galip Bey, το κτίριο δόθηκε σε δημόσια χρήση και από το 1927 έως το 1931 χρησιμοποιήθηκε ως κυβερνητικό κτίριο, ενώ από το 1931 έως το 1937 ως κτίριο επιθεώρησης. Το 1937 παραδόθηκε στο Υπουργείο Εθνικής Εκπαίδευσης και για μισό αιώνα λειτούργησε ως γυμνάσιο επαγγελματικής κατάρτισης για κορίτσια. Το 1987, το κτίριο παραδόθηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού και, μετά την ανακαίνιση που διήρκεσε από το 1988 έως το 2001

Όταν φτάσετε στην περιοχή του "Soğuksu", μην μπείτε απευθείας στο κτήμα, αλλά ξεκινήστε με μια βόλτα στο μονοπάτι που διασχίζει τον πευκοδάσος. Σύμφωνα με το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού της Τραπεζούντας, το κτήμα περιβάλλεται από πεύκα και η καλύτερη θέα του είναι από μέσα στο δάσος. Ο κήπος μπροστά από την πρόσοψη, με τη λιμνούλα και τα παρτέρια, προσφέρει την ιδανική γωνία για φωτογραφίες. Το κτήμα χτίστηκε ως εξοχική κατοικία από τον Τραπεζούντιο τραπεζίτη Konstantin Kabayanidis. Η ημερομηνία κατασκευής διαφέρει ανάλογα με τις πηγές: το "Πολιτιστικό Πρόγραμμα" αναφέρει τα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα, η Wikipedia αναφέρει μια κατασκευή που ξεκίνησε το 1890 και ολοκληρώθηκε το 1912, ενώ μια άλλη σελίδα του Υπουργείου αναφέρει το 1913. Επομένως, η πιο ασφαλής εκδοχή είναι ότι το κτήμα χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού αιώνα.

Καθώς πλησιάζετε στην πρόσοψη, παρατηρήστε τα υλικά. Σύμφωνα με την Wikipedia, το κτήμα είναι κατασκευασμένο από πέτρα, τούβλα και ξύλο, με τεχνική "πλάσματος", και αποτελείται από τέσσερις ορόφους, συμπεριλαμβανομένου του υπόγειου. Σύμφωνα με το Υπουργείο, η εξωτερική επένδυση είναι από πέτρα, στο εσωτερικό χρησιμοποιήθηκαν τούβλα, ενώ οι σκάλες είναι ξύλινες με περίτεχνα κιγκλιδώματα. Η επιρροή της Δυτικής Αναγέννησης είναι εμφανής στις περίτεχνες διακοσμήσεις της πρόσοψης. Μόλις μπείτε, ξεκινήστε από το σαλόνι, το δωμάτιο αναμονής, την τραπεζαρία και το δωμάτιο επισκεπτών στο ισόγειο. Στον πρώτο όροφο βρίσκονται το γραφείο, η κύρια κρεβατοκάμαρα, οι αίθουσες αναμονής και συσκέψεων, ενώ στον δεύτερο όροφο υπάρχουν δύο μικρότερα δωμάτια. Σύμφωνα με ένα άρθρο στο Haber7, το μουσείο φιλοξενεί 344 έργα τέχνης, όπως έπιπλα, πορσελάνες, χαλιά και πίνακες από τα τέλη του 19ου αιώνα και τον 20ό αιώνα.

Γνωρίζοντας πώς το κτήμα μετατράπηκε σε μουσείο, θα εμπλουτίσετε την επίσκεψή σας. Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών, το κτήμα πέρασε στο Υπουργείο Οικονομικών το 1923, αγοράστηκε από την επαρχιακή διοίκηση το 1930 και παραχωρήθηκε στο όνομα του Ατατούρκ το

Καθώς περνάτε το Ματσκά και ανεβαίνετε προς το Ζιγκάνα, θα παρατηρήσετε ότι η κοιλάδα στενεύει και ο αέρας γίνεται πιο δροσερός. Το "Πολιτιστικό Πρόγραμμα" περιγράφει το Χαμσικόι ως ένα παλιό κατάλυμα, που βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του βουνού Ζιγκάνα, κατά μήκος της βόρειας διαδρομής του Δρόμου του Μεταξιού, σε απόσταση 19 χιλιομέτρων από το Ματσκά. Μια έρευνα στο "Belleten" αναφέρει επίσης ότι η διαδρομή προς το Ζιγκάνα οδηγεί από το Χαμσικόι και το Ματσκά προς το Μποζτέπε και ότι χρησιμοποιείται καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Έτσι, τα φορτία που βλέπετε από την κορυφή το πρωί, με προορισμό το λιμάνι, περνούν ακριβώς από αυτό το χωριό. Όταν φτάσετε στο χωριό, σταθμεύστε το αυτοκίνητό σας και ξεκινήστε να εξερευνείτε την κοιλάδα με τα πόδια.

Το "Πολιτιστικό Πρόγραμμα" συνδέει το όνομα του χωριού με την αραβική λέξη "hamse", που σημαίνει "πέντε", και αναφέρει ότι ο οικισμός αποτελείται από πέντε ξεχωριστές περιοχές. Η καταχώρηση γεωγραφικής ένδειξης της TÜRKPATENT αναφέρει αυτά τα πέντε χωριά ως: Χαμσικόι, Τσιράλι, Γκιουζελιάλα, Ντικκάγια και Μπασάρ. Η Wikipedia σημειώνει ότι το παλιό όνομα του οικισμού ήταν "Τζιχάρλι" και ότι το όνομα άλλαξε σε Χαμσικόι με ένα νόμο που ψηφίστηκε το 1959. Καθώς περπατάτε, δώστε προσοχή στα παλιά σπίτια και στις πέτρινες βρύσες κατά μήκος του ποταμού. Το "Πολιτιστικό Πρόγραμμα" τα περιγράφει ως μέρος της φυσικής ομορφιάς του χωριού. Την άνοιξη, τα πλαγιά γεμίζουν με ροζ αγριολούλουδα, που δίνουν χρώμα στην κοιλάδα. Η ομίχλη είναι συχνός επισκέπτης εδώ. Όταν καταλήγει στις πλαγιές του βουνού, το τοπίο αλλάζει μέσα σε λίγα λεπτά.

Στη συνέχεια, σειρά έχει το διάσημο γλυκό του χωριού. Το "Hamsiköy Sütlacı" (ρυζόγαλο του Χαμσικόι) καταχωρήθηκε ως γεωγραφική ένδειξη το 2017 και ο κάτοχος της καταχώρησης είναι το "Επιμελητήριο Εμπόρων και Βιοτεχνών του Ματσκά". Το πιστοποιητικό καταχώρησης αναφέρει ότι το γλυκό παρασκευάζεται μόνο με γάλα, ρύζι, ζάχαρη και μια πρέζα αλάτι. Σύμφωνα με το έγγραφο, το χωριό βρίσκεται σε υ