Από το Κάστρο της Νεβσεχίρ προς το Σαριχάν, η βόρεια διαδρομή της Καππαδοκίας.

Ξεκινήστε από την κορυφή της πόλης, στο Κάστρο της Νεβσεχίρ. Το κάστρο βρίσκεται μέσα σε ένα πάρκο και μπορείτε να το προσεγγίσετε περπατώντας στους ανηφορικούς δρόμους του κέντρου. Όταν φτάσετε στην κορυφή, κάντε μια αργή βόλτα γύρω από τα τείχη. Το σχέδιο του κάστρου είναι περίπου οβάλ, με δύο εισόδους και τέσσερις στρογγυλές πύργους. Εξετάζοντας προσεκτικά τα τείχη, θα παρατηρήσετε δύο διαφορετικούς τύπους πέτρας. Στην αρχική κατασκευή χρησιμοποιήθηκε σκούρα βασαλτική πέτρα, ενώ στις μεταγενέστερες επισκευές προστέθηκε κιτρινωπή πέτρα. Αυτή η διαφορά στα χρώματα είναι η πιο εύκολη ένδειξη του τρόπου με τον οποίο το κάστρο επισκευάστηκε και ανακαινίστηκε κατά τη διάρκεια των αιώνων. Οι πηγές διαφέρουν σχετικά με την εποχή κατασκευής του κάστρου. Η "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια" το συνδέει με την περίοδο των Σελιτζούκιδων και αναφέρει ότι εξυπηρετούσε την ασφάλεια της περιοχής. Ορισμένες πηγές υποστηρίζουν ότι στην περιοχή υπήρχε προηγουμένως μια βυζαντινή κατασκευή. Τότε, η Νεβσεχίρ ήταν ένα μικρό χωριό που ονομαζόταν Μουσκάρα. Το χωριό βρισκόταν σε ένα πέρασμα όπου συναντιόνταν οι δρόμοι προς Ακσαράι, Νιγκντέ και Καϊσέρι, και ήταν ένα σημαντικό σημείο για τα καραβάνια. Η τύχη της πόλης άλλαξε στις αρχές του 18ου αιώνα, όταν ο Νταμάτ Ιμπραήμ Πασά, από το Μουσκάρα, έγινε Μεγάλος Βεζίρης. Ο Πασάς μεταμόρφωσε το χωριό σε μια νέα πόλη, και το 1725, η οικισμός πήρε το όνομα Νεβσεχίρ, που σημαίνει "νέα πόλη". Κατά τη διάρκεια αυτής της ανακατασκευής, το κάστρο επισκευάστηκε και περιφράχθηκε. Σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια, το 1730, στο κάστρο υπήρχε ένας διοικητής, πυροβολητές, πυρομαχικά και μια στρατιωτική μπάντα. Κοιτάζοντας από τα τείχη, μπορείτε να δείτε την παλιά κεντρική περιοχή, όπου βρισκόταν το συγκρότημα της εποχής. Στο πόδι του κάστρου, εκτείνεται επίσης ένας μεγάλος οικισμός λαξευμένος στην πέτρα, που είναι γνωστός ως Καγιασέχιρ. Αυτή η περιοχή ανακαλύφθηκε κατά τη διάρκεια μιας αστικής ανασυγκρότησης το 2014 και εκτείνεται σε περίπου 400.000 τετραγωνικά μέτρα γύρω από το κάστρο. Οι

Η Ατσικάσαρ, βρίσκεται ακριβώς δίπλα στον δρόμο Νεβσεχίρ-Γκιουλσέχιρ και απέχει τρία χιλιόμετρα από τη Γκιουλσέχιρ. Η Γκιουλσέχιρ, η οποία στην αρχαιότητα ονομαζόταν Ζοροπάσος, είναι μια περιοχή που ιδρύθηκε στην νότια όχθη του ποταμού Κιζιλίρμακ. Μόλις σταθμεύσετε το αυτοκίνητό σας, θα δείτε κατασκευές που είναι σκαλισμένες σε πορόλιθο και ανεβαίνουν σε επίπεδα. Σύμφωνα με διάφορες πηγές, η περιοχή εκτείνεται σε περίπου ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο και οι κατασκευές σχηματίζουν ομάδες που περιβάλλουν έναν λόφο. Ο οικισμός χωρίζεται σε δύο τμήματα από ένα ρέμα που διασχίζει το κέντρο του. Ξεκινήστε την περιήγησή σας από το πρώτο τμήμα, που βρίσκεται δίπλα στο δρόμο, όπου υπάρχουν κυρίως στάβλοι. Υποτίθεται ότι αυτό το τμήμα χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο για τον στρατό του Βυζαντινού αυτοκράτορα Νικηφόρου Φωκά γύρω στο 964-965. Μπείτε στους στάβλους και αναζητήστε τις εσοχές για τροφή και τις τρύπες όπου δένονταν τα ζώα. Στη συνέχεια, περάστε στην άλλη πλευρά του ρέματος. Θεωρείται ότι το δεύτερο αυτό τμήμα σκαλίστηκε ως πολυώροφος οικισμός στα μέσα ή στο δεύτερο μισό του δέκατου αιώνα. Αυτό που κάνει την Ατσικάσαρ διάσημη είναι οι διακοσμημένες προσόψεις που βρίσκονται σε αυτή την πλευρά. Ορισμένες προσόψεις αποτελούνται από τρεις διαδοχικές γενιές, χωρισμένες από τόξα, και είναι σκαλισμένες στον βράχο σαν μια πρόσοψη παλατιού. Πίσω από τις προσόψεις, υπάρχουν μεγάλες αίθουσες, αυλές και σπίτια με σκάλες. Σε διάφορες πηγές αναφέρονται ονόματα όπως το "Μικρό Παλάτι", το "Αχυρώνας Ταβλά" και το "Σπίτι με τις Σκάλες". Στην περιοχή υπάρχουν επίσης σκαλιστές κατασκευές και τάφοι από την ρωμαϊκή περίοδο. Η λειτουργία των κατασκευών είναι αντικείμενο συζήτησης μεταξύ των ερευνητών. Μια άποψη είναι ότι πρόκειται για ένα σημείο διέλευσης, παρόμοιο με ένα καραβανσαράι, όπου διανυκτέρευαν οι ταξιδιώτες. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής σας, μην παραλείψετε να δείτε τον "μυκητοειδή" σχηματισμό. Η Περιφερειακή Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού παρουσιάζει αυτόν τον σχηματισμό ως ένα μοναδικό στοιχείο της

Η Υπόγεια Πόλη του Özkonak βρίσκεται στην πόλη του Özkonak, δεκατέσσερα χιλιόμετρα μακριά από την Αβανός. Η πόλη είναι σκαλισμένη στην βόρεια πλευρά του Όρους Ιντίς, σε μια περιοχή όπου οι στρώσεις ηφαιστειακής λάβας είναι πολύ παχιές. Είναι ένα αρχαιολογικός χώρος που ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού. Ελέγξτε τις προϋποθέσεις εισόδου και τα ωράρια λειτουργίας στην επίσημη ιστοσελίδα του μουσείου. Είναι καλή ιδέα να επισκεφθείτε αυτόν τον χώρο κατά τη διάρκεια της πιο ζεστής ώρας της ημέρας, καθώς το εσωτερικό είναι δροσερό. Ωστόσο, καλό είναι να έχετε μαζί σας ένα ελαφρύ ρούχο για να φορέσετε μέσα. Μετά την είσοδο, οι διάδρομοι στενεύουν και το ταβάνι χαμηλώνει, οπότε θα χρειαστεί να σκύψετε σε πολλά σημεία. Όσοι έχουν κλειστοφοβία μπορούν να παραμείνουν στα τμήματα κοντά στην είσοδο. Σύμφωνα με τις πηγές, η πόλη ανακαλύφθηκε το 1972 και άνοιξε για επισκέψεις τον ίδιο χρόνο. Σύμφωνα με το κείμενο του Υπουργείου, πρόκειται για έναν οικισμό με δύο ορόφους, όπου οι ευρύχωρες γκαλερί συνδέονται μεταξύ τους με σήραγγες. Ορισμένες ξένες πηγές αναφέρουν περισσότερους ορόφους, οπότε μην εστιάσετε στον αριθμό των ορόφων κατά την εξερεύνηση. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να παρατηρήσετε είναι οι ολισθηρές πέτρες. Αυτές οι μεγάλες πέτρες, που μοιάζουν με μύλους, κυλούσαν για να κλείσουν τις εισόδους των διαδρόμων. Εξετάστε την εσοχή όπου βρίσκεται η πέτρα και το άνοιγμα που δημιουργήθηκε για να την περιστρέψετε. Αυτό που διακρίνει την πόλη του Özkonak από τις πόλεις Kaymaklı και Derinkuyu είναι τα πολύ στενά και μακριά ανοίγματα μεταξύ των ορόφων. Αυτά τα ανοίγματα εξυπηρετούσαν την επικοινωνία μεταξύ των ορόφων. Όταν οι πόρτες των δωματίων έκλειναν, ο αερισμός γινόταν μέσω αυτών των ανοιγμάτων. Μια άλλη λεπτομέρεια είναι τα ανοίγματα που υπάρχουν στο ταβάνι των σηράγγων, μετά τις ολισθηρές πέτρες. Σύμφωνα με το κείμενο του Υπουργείου, αυτά τα ανοίγματα προορίζονταν για να ρίχνουν καυτό λάδι στους εχθρούς που προσπαθούσαν να εισέλθουν, ενώ άλλες πηγές αναφέρουν ότι ίσως ρίχνονταν καυτό άμμο. Προσπαθήστε να εντοπίσετε αυτά τα ανοίγματα κοιτάζοντας προς τα πάνω. Στις γκαλερίες μπορείτε επίσης να δείτε στάβλους, χώ

Η τελευταία στάση της ημέρας είναι το Κάραβανσεράι Σαρίχαν, που βρίσκεται περίπου πέντε χιλιόμετρα νότια της Αβάνος, βόρεια της Ουργκιούπ, στην κοιλάδα του ποταμού Ντάμσα. Το κάραβανσεράι βρίσκεται κατά μήκος της διαδρομής Ακσαράι-Καϊσέρι, η οποία συνέδεε την Ανατολή με τη Δύση κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού. Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1249, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου Ιζεντίν Κεϊκάβους Β' της Ανατολικής Σελτζουκικής Δυναστείας. Οι πηγές το αναφέρουν ως ένα από τα τελευταία κάραβανσεράι που κατασκευάστηκαν από τους Σελτζουκικούς σουλτάνους. Στο πολιτιστικό απόθεμα, το κάραβανσεράι αναφέρεται σε σχέση με τον Δρόμο του Μεταξιού και περιλαμβάνεται στην Προσωρινή Λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Καθώς πλησιάζετε, παρατηρήστε πρώτα την πρόσοψη. Οι τοίχοι είναι χοντροί και ψηλοί, κατασκευασμένοι για να προσφέρουν προστασία από ληστές. Η κύρια πύλη βλέπει προς τη Δύση. Το όνομά του προέρχεται από την κίτρινη πέτρα, αλλά αν το εξετάσετε από κοντά, θα δείτε τρεις αποχρώσεις: κίτρινο, μπεζ και ροζ, σε ένα είδος πορόλιθου. Αυτά τα χρώματα είναι διατεταγμένα με διακοσμητικό τρόπο, ειδικά στα τόξα της πύλης. Αφιερώστε λίγα λεπτά για να εξετάσετε τις πέτρινες εργασίες της πρόσοψης. Οι πύλες είναι το πιο διακοσμημένο τμήμα των Σελτζουκικών κάραβανσεράι. Μόλις μπείτε, θα βρεθείτε σε μια μεγάλη αυλή. Το κτίριο καλύπτει μια έκταση περίπου δύο χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων. Από την είσοδο, στα αριστερά, υπάρχουν έξι ανοιχτές ενότητες που καλύπτονται με θόλους. Στα δεξιά, υπάρχουν κλειστοί χώροι που εισέρχονται μέσω διακοσμημένων πυλών. Απέναντι από την αυλή, μια δεύτερη, επίσης διακοσμημένη, πύλη οδηγεί σε έναν κλειστό χώρο. Αυτός ο χώρος καλύπτεται από μια ημισφαιρική κόψη, και μικρές τρύπες στην κόψη επιτρέπουν το πέρασμα ενός απαλού φωτός. Κατά τη διάρκεια της Σελτζουκικής περιόδου, λέγεται ότι οι ταξιδιώτες μπορούσαν να φάνε και να πιουν δωρεάν τις πρώτες μέρες, ενώ φροντίζονταν τα ζώα τους. Καθώς στέκεστε στην αυλή, φανταστείτε μια κα