Η Κωνσταντινούπολη όπως την είδαν οι αρχιτέκτονες Βεντάτ και Κεμαλεττίν.

Το μνημείο ξεκινά από το Μνημείο των Πιλότων που έπεσαν, το οποίο βρίσκεται στο πάρκο Fatih, στην περιοχή Saraçhanebaşı. Το μνημείο κατασκευάστηκε για τον Fethi, τον Sadık και τον Nuri Bey, οι οποίοι θεωρούνται οι πρώτοι πιλότοι που έχασαν τη ζωή τους στην ιστορία της τουρκικής αεροπορίας. Οι πιλότοι αυτοί, λίγο πριν τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, πραγματοποίησαν μια πτήση περίπου 2.500 χιλιομέτρων από την Κωνσταντινούπολη προς το Κάιρο με δύο αεροπλάνα, αλλά έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια της πτήσης και τάφηκαν στη Δαμασκό, δίπλα στον τάφο του Σαλαντίν, στο συγκρότημα της Μεγάλης Τζαμί. Τα θεμέλια του μνημείου, σχεδιασμένου από τον αρχιτέκτονα Vedat Tek, τοποθετήθηκαν στις 2 Απριλίου 1914 και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε το 1916. Το μνημείο είχε τοποθετηθεί απέναντι από το παλαιό δημαρχείο της περιοχής Fatih. Το κτίριο αυτό χρησιμοποιείται από το 2010 ως κτίριο της πρυτανείας ενός πανεπιστημίου.

Για να θαυμάσετε το μνημείο, περπατήστε αργά γύρω του. Ο κολώνας που υψώνεται πάνω από τη μαρμάρινη βάση έχει σκόπιμα αφήσει ένα σπασμένο τμήμα, συμβολίζοντας την ημιτελή πτήση. Στην κορυφή της κολώνας υπάρχει ένα μπρούτζινο στεφάνι δάφνης. Στα δύο πλευρά της βάσης, υπάρχουν μεγεθυμένα αντίγραφα των μεταλλίων που θα φορούσαν οι πιλότοι αν είχαν φτάσει στο Κάιρο. Στο μέταλλο απεικονίζεται ένα αεροπλάνο, ο Πύργος του Beyazıt και μια απεικόνιση της Κωνσταντινούπολης. Το ύψος του μνημείου είναι περίπου 7,5 μέτρα.

Αυτό το μικρό σημείο είναι μια καλή εισαγωγή για τις επόμενες στάσεις της ημέρας. Ο Vedat Tek είχε ήδη ολοκληρώσει την κατασκευή του κτιρίου του Υπουργείου Ταχυδρομείων και Τηλεγράφων όταν κατασκεύασε αυτό το μνημείο. Η απλή, σπασμένη κολώνα εδώ είναι έργο του ίδιου αρχιτέκτονα, όπως και η επιβλητική πρόσοψη που θα δείτε σύντομα στο Sirkeci. Από το μνημείο, μπορείτε να περπατήσετε μέχρι τη Laleli, την επόμενη στάση, σε περίπου δέκα λεπτά.

Πηγή: Wikipedia.

Σε μια μεγάλη κατασκευή που βρίσκεται στην οδό Ορντού, στην περιοχή Λαλέλι, δίπλα στο τζαμί Λαλέλι του 18ου αιώνα, αυτό το κτίριο ήταν το πρώτο έργο μαζικής κατοικίας εντός των τειχών. Το 1918, μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά που έπληξε τις περιοχές Τσιμπαλί, Άλτιμερμέρ και Φατίχ, και άφησε πολλούς ανθρώπους άστεγους, ανατέθηκε στον αρχιτέκτονα Κεμαλετίν να κατασκευάσει ένα συγκρότημα τεσσάρων κτιρίων. Το κτίριο κατασκευάστηκε στη θέση της μαδρασής Κοσκά, η οποία ανήκε στο συγκρότημα Λαλέλι, είχε υποστεί μερική καταστροφή από τον σεισμό του 1894 και κάηκε το 1911. Η κατασκευή ξεκίνησε με δωρεές από τον πληθυσμό το 1919 και ολοκληρώθηκε το 1922. Η αρχική ονομασία του κτιρίου ήταν "Διαμερίσματα των Θυμάτων της Πυρκαγιάς".

Σύμφωνα με το άρθρο της Αγγλικής Βικιπαίδειας, αυτά τα διαμερίσματα είναι μεταξύ των πρώτων σύγχρονων κτιρίων στην Κωνσταντινούπολη που κατασκευάστηκαν με οπλισμένο σκυρόδεμα. Τα τέσσερα τετράγωνα κτίρια, με συμμετρική διάταξη και ίδιο μέγεθος, δημιουργούν ένα ενιαίο σύνολο με τους εσωτερικούς τους χώρους. Το συγκρότημα περιλάμβανε συνολικά 124 διαμερίσματα, 25 καταστήματα, ένα κοινόχρηστο πλυντήριο και αποθήκες κάρβουνου για κάθε διαμέρισμα. Επειδή η ολοκλήρωση του έργου συμπίπτει με το τέλος της αυτοκρατορίας, οι πυρόπληκτοι δεν μετακόμισαν ποτέ σε αυτό το συγκρότημα. Στα πρώτα χρόνια της Δημοκρατίας, το κτίριο παραδόθηκε στην Τουρκική Αεροπορική Εταιρεία και μετονομάστηκε σε "Διαμερίσματα της Αεροπορικής Εταιρείας". Χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία μέχρι το 1985, όταν μετατράπηκε σε ξενοδοχείο.

Περπατήστε στην απέναντι πλευρά του δρόμου και θαυμάστε το κτίριο από μακριά: εδώ μπορείτε να δείτε πώς ο Κεμαλετίν συνδύασε την κλασική οθωμανική διακόσμηση με το νέο υλικό της εποχής, το οπλισμένο σκυρόδεμα, και ένα σύγχρονο πρόγραμμα κατοικιών. Επειδή είναι ξενοδοχείο, η είσοδος εξαρτάται από την άδεια της επιχείρησης. Από εδώ, μπορείτε να περπατήσετε μέχρι τη στάση του τραμ Λαλέλι-Πανεπιστήμιο και να φτάσετε στη συνοικία Σιρκέ

Το Τέταρτο Βακούφ Χαν είναι το πιο γνωστό από τα βακούφ χαν που κατασκευάστηκαν από το Υπουργείο Βακούφ με σκοπό την παραγωγή εσόδων. Σύμφωνα με την Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια TDV, ο Κεμαλετίν ετοίμασε τα σχέδια για τα βακούφ χαν, τα τζαμιά και τα σχολεία που σχεδίαζε να κατασκευάσει το υπουργείο, μεταξύ 1910 και 1911, και τα πέντε βακούφ χαν στην Κωνσταντινούπολη κατασκευάστηκαν μεταξύ 1911 και 1926. Αυτό το χάν χτίστηκε στη θέση του συγκροτήματος Χαμιντίγιε, που ανήκε στον Αμπντουλχαμίντ Α'. Η κατασκευή ξεκίνησε τη δεκαετία του 1910, αλλά λόγω των Βαλκανικών Πολέμων και του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ολοκληρώθηκε μόνο το 1926. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, οι Γάλλοι στρατιώτες χρησιμοποίησαν το ημιτελές κτίριο ως στρατώνα μεταξύ 1920 και 1923.

Η πρόσοψη που βλέπει στην οδό Χαμιντίγιε έχει μήκος περίπου 79 μέτρα και ύψος 27 μέτρα, με δύο γωνιακούς πύργους στα άκρα. Οι δυτικές, νότιες και ανατολικές όψεις είναι επενδεδυμένες με λαξευμένη πέτρα και μάρμαρο. Η κατασκευή είναι βασισμένη σε ατσάλινο σκελετό και περιλαμβάνει 24 καταστήματα στο ισόγειο και συνολικά 148 γραφεία ίσου μεγέθους στους τέσσερις πάνω ορόφους, με 37 γραφεία σε κάθε όροφο. Δύο κύριες σκάλες, τοποθετημένες σε απόσταση 30 μέτρων η μία από την άλλη, σύμφωνα με τους κανονισμούς πυρασφάλειας της εποχής, υποστηρίζονται από ανελκυστήρες. Επομένως, η πρόσοψη διακοσμείται με κλασικά οθωμανικά στοιχεία, ενώ το εσωτερικό ακολουθεί τη λειτουργική διάταξη ενός σύγχρονου εμπορικού κέντρου.

Στα τελευταία χρόνια του 20ού αιώνα, στο κτίριο στεγαζόταν επίσης το Χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης. Μετά την εκκένωσή του το 2000, το κτίριο ανακαινίστηκε και από το 2006 χρησιμοποιείται ως ξενοδοχείο. Η καλύτερη θέα της πρόσοψης προσφέρεται από το πεζοδρόμιο. Παρατηρήστε τους γωνιακούς πύργους και τις πέτρινες εργασίες μεταξύ των παραθύρων, και στη συνέχεια, μερικά βήματα παραπέρα, θα βρεθείτε μπροστά στην Κεντρική Ταχυδρομική Υπηρεσία.

Πηγή: Ισλαμική Εγκ

Η Μεγάλη Υποστατική, ένα από τα σημαντικότερα έργα της ζωής του Vedat Tek, αποτελεί ένα από τα πρώτα δείγματα του Πρώτου Εθνικού Αρχιτεκτονικού Ρεύματος. Ο κύριος Vedat διορίστηκε αρχιτέκτονας στο Υπουργείο Ταχυδρομείων και Τηλεγράφων το 1905. Το κτίριο, που προοριζόταν να στεγάσει το υπουργείο, ξεκίνησε να κατασκευάζεται το 1905 και ολοκληρώθηκε το 1909. Οι ταχυδρομικές υπηρεσίες λειτουργούσαν από το 1840 στην αυλή της Νέας Τζαμί, στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στο κτίριο της Ταχυδρομικής Υπηρεσίας στην Eminönü το 1890, και τελικά εδώ, το 1909. Το όνομα του κτιρίου άλλαξε σταδιακά, από "Νέα Ταχυδρομική" σε "Μεγάλη Ταχυδρομική". Μεταξύ 1927 και 1936, ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Κωνσταντινούπολης επίσης μετέδιδε από εδώ.

Αρχικά, θαυμάστε το κτίριο από έξω. Η είσοδος του τετραώροφου κτιρίου βρίσκεται σε ανυψωμένο επίπεδο, προσβάσιμη με σκάλες. Οι δύο γωνίες της πρόσοψης είναι προεξέχουσες και υψώνονται, ενώ καλύπτονται από μια τρούλο. Η πρόσοψη είναι κατασκευασμένη από λαξευμένη πέτρα και μάρμαρο, με διακοσμητικά στοιχεία που παραπέμπουν στο οθωμανικό ύφος του 16ου αιώνα. Στην κεραμική διακόσμηση πάνω από την πόρτα, διαβάζεται με παλαιότερη γραφή "Υπουργείο Ταχυδρομείων και Τηλεγράφων". Δώστε προσοχή στην εργασία με δύο χρώματα, στα γεωμετρικά σχέδια των πλακιδίων, στις γραφές kufi και στα διακοσμητικά στοιχεία με μορφές mukarnas. Επίσης, πιστεύεται ότι τα τούβλα έχουν σχεδιαστεί ειδικά από τον Vedat Tek.

Στο εσωτερικό, η κύρια είσοδος οδηγεί σε μια ορθογώνια αίθουσα που εκτείνεται σε τρεις ορόφους. Η οροφή αυτής της αίθουσας είναι καλυμμένη με γυάλινα στοιχεία σε αποχρώσεις του πορτοκαλί και του μπλε. Στον πρώτο όροφο, λειτουργεί ακόμα ένα ταχυδρομείο, ενώ ένα τμήμα του κτιρίου φιλοξενεί το Μουσείο της PTT της Κωνσταντινούπολης, το οποίο από το 2000 παρουσιάζει την ιστορία των τηλεπικοινωνιών. Το κτίριο καταγράφεται στον Κατάλογο Πολιτιστικής Κληρονομιάς και βρίσκεται υπό ανακαίνιση. Πριν το επισκεφθείτε, ελέγξτε αν το ταχυδρομείο και το μουσείο είναι ανοιχτά. Επειδή πρόκειται για δημόσιο κτίριο,

Αυτή η μικρή τζαμί, που βρίσκεται στην περιοχή Ταρλαμπάσι της Μπεγόγλου, στην ομώνυμη γειτονιά Καμέρ Χατούν, είναι ένα έργο της εποχής που ο Κεμαλετίν ήταν επικεφαλής αρχιτέκτονας του Υπουργείου Θρησκευτικών Ενδονημάτων. Σύμφωνα με την Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια TDV, ο Κεμαλετίν, μετά το 1909, ως επικεφαλής αρχιτέκτονας του Υπουργείου Θρησκευτικών Ενδονημάτων, ανέλαβε την ανακαίνιση πολλών τζαμιών και τεμενών, καθώς και την ίδρυση της νέας Διεύθυνσης Κατασκευών και Επισκευών. Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, το πρώτο τζαμί χτίστηκε το 1514 από τον Γιαβούζ Σουλτάν Σελήμ για τη θετή του μητέρα, Καμέρ Χατούν, και μέχρι τον 19ο αιώνα είχε υποστεί σημαντικές φθορές. Το Ίδρυμα Θρησκευτικών Ενδονημάτων ανέθεσε την ανακατασκευή στον Κεμαλετίν, και η TDV χρονολογεί αυτή την ανακατασκευή στο 1911. Πηγές που αναφέρονται στο Πρώτο Εθνικό Αρχιτεκτονικό Ρεύμα, θεωρούν το Τζαμί Καμέρ Χατούν ως ένα από τα σημαντικότερα δείγματα αυτού του ρεύματος.

Το τζαμί καταλαμβάνει μόνο 223 τετραγωνικά μέτρα από ένα οικόπεδο 565 τετραγωνικών μέτρων, αφήνοντας έτσι ένα μικρό προαύλιο γύρω του. Οι τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από πέτρα, ενώ η στέγη είναι ξύλινη και επικαλυμμένη με μολύβι. Διαθέτει έναν μόνο μιναρέ, ο οποίος υψώνεται στα αριστερά του mihrab (το ιερό τόξο). Η επίσκεψη σε αυτό το τζαμί, μετά από τα μεγαλειώδη τζαμιά των Σελατίν ή τις επιβλητικές προσόψεις του Σιρκέτσι, προσφέρει μια καλή σύγκριση: μπορείτε να δείτε πώς η ίδια αρχιτεκτονική γλώσσα χρησιμοποιείται σε μια μικρότερη, γειτονική εκκλησία.

Το τζαμί είναι ανοιχτό για λατρεία και είναι μια γειτονική εκκλησία. Κατά τις ώρες της προσευχής, καλό είναι να αναβάλλετε την επίσκεψή σας. Αφαιρέστε τα παπούτσια σας, φορέστε ρούχα που καλύπτουν τους ώμους και τα γόνατα, και οι γυναίκες πρέπει να καλύπτουν τα μαλλιά τους. Μπορείτε να φτάσετε εδώ περπατώντας περίπου δέκα λεπτά από την πλατεία Τούνελ, ακολουθώντας την οδό Μερούσιγιέτ. Από εδώ, μπορείτε να πάρετε ένα λεωφορείο που οδηγεί προς την πλατεία Ταξίμ, ακολουθ

Η τζαμί βρίσκεται στην ακτή του Βόσπορου, στην περιοχή Μπέμπεκ, ακριβώς δίπλα στο πρανό της Μπέμπεκ. Το επίσημο όνομά της είναι Τζαμί Χουμεγιούν-ου Αμπάντ. Το κτίριο, που κατασκευάστηκε το 1913 από τον αρχιτέκτονα Κεμαλεττίν, είναι χτισμένο στη θέση ενός προηγούμενου τζαμιού που είχε κατασκευάσει ο Νεβσεχίρλι Νταμάτ Ιμπραήμ Πασά. Η "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια TDV" αναφέρει επίσης το Τζαμί Μπέμπεκ μεταξύ των έργων του Κεμαλεττίν, με ημερομηνία κατασκευής το 1913. Την ίδια περίοδο, σχεδίαζε επίσης το Τζαμί Κουλογλού στην περιοχή Μποσταντσί και το Τζαμί Αμίνε Χατούν στην περιοχή Μπακρκόι, ενώ το Τζαμί Μετζίγιε στην περιοχή Γιασιλκόι είχε ολοκληρωθεί το 1909. Έτσι, το Τζαμί Μπέμπεκ είναι ένα από τα πολλά τζαμιά που σχεδίασε ο αρχιτέκτονας σε διάφορες περιοχές της Κωνσταντινούπολης. Η Βικιπαίδεια χαρακτηρίζει το κτίριο ως έργο του νεοκλασικού ρεύματος.

Το σχέδιο του τζαμιού ακολουθεί μια κλασική διάταξη σε μικρή κλίμακα: ο θόλος τοποθετείται πάνω σε ένα οκτάγωνο και στηρίζεται από τέσσερις ημικυκλικούς θόλους. Για να το θαυμάσετε καλύτερα, απομακρυνθείτε λίγο από το πρανό ή από τη θάλασσα και κοιτάξτε προς τα πίσω. Η σταδιακή ανύψωση του θόλου και των ημικυκλικών θόλων είναι πιο ευδιάκριτη από αυτή τη γωνία. Σκεφτείτε το μικρό αυτό τζαμί του Βοσπόρου σε σύγκριση με το μεταλλικό κτίριο που είδατε νωρίτερα στην περιοχή Σιρκέτσι: ο Κεμαλεττίν χρησιμοποίησε την ίδια αρχιτεκτονική γλώσσα τόσο σε ένα εμπορικό κέντρο όσο και σε ένα τζαμί γειτονιάς.

Το τζαμί είναι ανοιχτό για προσκυνητές. Αποφύγετε να το επισκεφθείτε κατά τις ώρες των προσευχών, ειδικά την Παρασκευή το μεσημέρι. Αφαιρέστε τα παπούτσια σας, φορέστε ρούχα που καλύπτουν τους ώμους και τα γόνατα, και οι γυναίκες πρέπει να καλύπτουν τα μαλλιά τους. Διατηρήστε την ησυχία σας μέσα στο τζαμί. Μετά την επίσκεψη, μπορείτε να περπατήσετε κατά μήκος της παραλίας της Μπέμπεκ και να απολαύσετε τη θέα στον Βόσπορο. Η παραλία της Μπέμπεκ περιλαμβάνεται και