Από το Άκκοπρού μέχρι τον Γιουμουρτάντεπε: Τα οκτώ εκατοντάδες χρόνια της Γενιμάχελε.

Αφού βγείτε από τον σταθμό του Akköprü, κατευθυνθείτε προς το βορρά. Η γέφυρα θα εμφανιστεί μπροστά σας μετά από λίγα λεπτά περπάτημα. Πριν ανεβείτε στη γέφυρα, βρείτε ένα σημείο στην ακτή από όπου μπορείτε να την παρατηρήσετε από πλάγια. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να δείτε ολόκληρη τη δομή, καθώς όταν βρίσκεστε πάνω της, δεν μπορείτε να δείτε τα τόξα. Σύμφωνα με διάφορες πηγές, η γέφυρα έχει επτά τόξα, τέσσερα μεγάλα και τρία μικρά. Όπως αναφέρει η τουρκική έκδοση της Wikipedia, τα δύο από αυτά τα τόξα, που βρίσκονται στην νότια πλευρά, έχουν καλυφθεί από χώμα κατά τη διάρκεια εργασιών που έγιναν από τον δήμο, οπότε ίσως να μην μπορείτε να δείτε και τα επτά τόξα σήμερα. Βρείτε το ψηλότερο, κεντρικό τόξο. Σύμφωνα με την "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια", το άνοιγμα αυτού του τόξου είναι δέκα μέτρα, και τα υπόλοιπα τόξα μειώνονται σε μέγεθος προς τις δύο άκρες. Το μήκος της γέφυρας, σύμφωνα με την ίδια πηγή, είναι εβδομήντα επτά μέτρα, και το πλάτος της είναι επτά μέτρα.

Στη συνέχεια, μεταβείτε στη δυτική πλευρά της γέφυρας, καθώς εκεί βρίσκονται δύο επιγραφές. Αναφέρεται ότι η μία είναι τόσο φθαρμένη που δεν μπορεί να διαβαστεί, ενώ η άλλη έχει υποστεί ζημιές. Παρόλα αυτά, η θέαση της θέσης της αραβικής επιγραφής βοηθά στην κατανόηση της ηλικίας της γέφυρας. Σύμφωνα με την "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια", η γέφυρα χτίστηκε το 1222 από τον Σουλτάνο Αλαετίν Κεϋκουμπάντ. Το "Μητρώο Πολιτιστικής Κληρονομιάς" και η Wikipedia αναφέρουν ότι η κατασκευή έγινε για λογαριασμό του σουλτάνου από τον Κιζίλ Μπέι, τον τότε κυβερνήτη της Άγκυρας. Οι δύο αυτές εκδοχές μπορούν να θεωρηθούν συμπληρωματικές. Εξετάστε προσεκτικά τις πέτρες και αναζητήστε μπλοκ με διακοσμητικά στοιχεία ή επιγραφές που προέρχονται από άλλα κτίρια. Η "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια" σημειώνει ότι στην κατασκευή χρησιμοποιήθηκαν επίσης πέτρες από την αρχαιότητα. Όσον αφορά το υλικό, οι πηγές διαφέρουν: η "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια" και η τουρκική Wikipedia αναφέρουν ανδεζίτη, ενώ το "Μητρώο Πολιτιστικής Κληρονομιάς" και η αγγλική Wikipedia αναφέρουν βασάλτη. Μπορείτε να αποφασίσετε μόνοι σας ποια από τις δύο περιγραφ

Το μουσείο βρίσκεται εντός του συγκροτήματος της Γενικής Διεύθυνσης του Οργανισμού Μηχανικής και Χημικής Βιομηχανίας, στην περιοχή Tandoğan. Μπορείτε να το φτάσετε με μια σύντομη διαδρομή με τα πόδια από τον σταθμό Anadolu/Anıtkabir του τραμ Ankaray. Επειδή πρόκειται για ένα συγκρότημα οργανισμού, ακολουθήστε τις οδηγίες των υπαλλήλων στην είσοδο. Σύμφωνα με το "Πολιτιστικό Πόρταλ", το μουσείο άνοιξε στις 22 Μαΐου 2013 και η είσοδος είναι δωρεάν, αλλά ελέγξτε τις τρέχουσες ώρες λειτουργίας από τις ανακοινώσεις του οργανισμού. Πριν μπείτε, αφιερώστε ένα λεπτό για να θαυμάσετε το κτίριο. Σύμφωνα με τη Wikipedia, σε αυτό το μέρος υπήρχε μια στρατιωτική μονάδα ιππικού κατά τη διάρκεια της εποχής του Αμπντουλχαμίντ Β' και κατά τη διάρκεια του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, στρατιωτικός εξοπλισμός που είχε κλαπεί από την Κωνσταντινούπολη αποθηκεύτηκε εδώ. Το κτίριο κάηκε ολοσχερώς σε μια πυρκαγιά στις 20 Νοεμβρίου 1922. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι ο Ατατούρκ επισκέφθηκε το μέρος μετά την πυρκαγιά και εκεί προέφερε τη φράση "Ο Τούρκος, τρώει, εργάζεται, εμπιστεύεται". Το σημερινό κτίριο χτίστηκε ξανά μετά την πυρκαγιά και μέχρι το 2013 φιλοξενούσε διάφορες διοικητικές υπηρεσίες του οργανισμού.

Ξεκινήστε την επίσκεψή σας εξερευνώντας τη σειρά των πορτρέτων στην είσοδο. Σύμφωνα με την "Εγκυκλοπαίδεια Küre", εδώ εκτίθενται πορτρέτα των διοικητών του οργανισμού. Κοιτάζοντας τα πορτρέτα, προσπαθήστε να κατανοήσετε την ιστορία του οργανισμού. Σύμφωνα με την Küre, η ιστορία του οργανισμού ξεκινά με το Tophane-i Amire, που ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της εποχής του Φατίχ Σουλτάν Μεχμέτ, γίνεται το "Γενικό Διευθυντήριο Στρατιωτικών Εργοστασίων" το 1921 και παίρνει την τρέχουσα ονομασία του το 1950. Στις αίθουσες εκτίθενται όπλα, πυρομαχικά, τόρνοι, τρυπάνια και μηχανές πιέσεως από την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Δημοκρατίας. Αφιερώστε λίγο χρόνο εξετάζοντας αυτές τις μηχανές, καθώς το κύριο θέμα του μουσείου δεν είναι τόσο τα όπλα, αλλά η ίδια η παραγωγή. Η θέαση των μηχανών παραγωγής πυρομαχικών και των πολιτικών προϊόντων του οργανισμού, δηλαδή των μπαταριών, των με

Ξεκινώντας από τον σταθμό Beşevler, περπατήστε προς το κεντρικό συγκρότημα του Πανεπιστημίου Gazi. Το κύριο κτίριο είναι η πιο εντυπωσιακή κατασκευή του συγκροτήματος. Δεν πρόκειται για μουσείο, αλλά για ένα ζωντανό κτίριο όπου στεγάζονται η πρυτανεία, η κοσμητεία της Παιδαγωγικής Σχολής και τα εργαστήρια. Γι' αυτό, σχεδιάστε να περάσετε το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής έξω, παρατηρώντας την πρόσοψη. Αρχικά, μετακινηθείτε σε ένα σημείο από όπου μπορείτε να δείτε το κτίριο από μακριά, κατά μήκος του κεντρικού άξονα. Η εγκυκλοπαίδεια Küre αναφέρει ότι ο αρχιτέκτονας Kemaleddin χρησιμοποίησε στοιχεία της οθωμανικής αρχιτεκτονικής, όπως τόξα, πλακάκια, μεγάλα αετώματα και συμμετρική διάταξη εισόδου, σε σύγχρονα έργα. Αναζητήστε αυτά τα στοιχεία με τη σειρά στην πρόσοψη: τη συμμετρία της εισόδου, τα αψιδωτά ανοίγματα και τη σκιά του αετώματος. Αυτό το στυλ, που χρησιμοποιήθηκε από τον Kemaleddin, αργότερα ονομάστηκε "Πρώτο Εθνικό Αρχιτεκτονικό Ρεύμα", και το κτίριο θεωρείται ένα από τα τελευταία μεγάλα παραδείγματα αυτού του ρεύματος.

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της ιστορίας του κτιρίου είναι μια ιστορική σύμπτωση. Σύμφωνα με το λήμμα για το Πανεπιστήμιο Gazi, η θεμελίωση έγινε στις 8 Αυγούστου 1927, ενώ ο Kemaleddin πέθανε τον Ιούλιο του ίδιου έτους στην Άγκυρα. Έτσι, ο αρχιτέκτονας δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει την τελετή θεμελίωσης του κτιρίου, που θεωρείται το τελευταίο του έργο. Σύμφωνα με την αγγλική έκδοση της Wikipedia, το κτίριο ολοκληρώθηκε σε διάστημα δύο ετών και προοριζόταν για πεντακόσιους φοιτητές που διέμεναν στις φοιτητικές εστίες. Όπως αναφέρει η ίδια πηγή, το οικόπεδο αγοράστηκε από το Δασικό Αγρόκτημα του Atatürk με ένα συμβολικό ποσό, καλύπτοντας μια έκταση τριακοσίων εξήντα στρεμμάτων. Τότε, το συγκρότημα βρισκόταν περίπου τέσσερα χιλιόμετρα από την περιοχή Ulus και η γύρω περιοχή ήταν μια άνυδρη έκταση. Δημιουργήθηκαν υπόγεια πηγάδια για την αναδάσωση. Σήμερα, βλέποντας το πράσινο γύρω σας, μπορείτε να φανταστείτε πώς δημιουργήθηκε ένα σχολείο σε μια ερημική περιοχή. Στο συγκρότημα, το γυμναστήριο που ιδρύθηκε το 1930 σχεδιάστηκε από

Το σπίτι του Ατατούρκ βρίσκεται εντός της έκτασης του Δασικού Αγροκτήματος του Ατατούρκ και διαχειρίζεται από τη διοίκηση του αγροκτήματος. Ο επίσημος ιστότοπος αναφέρει ότι η είσοδος είναι δωρεάν, ωστόσο δημοσιεύονται επίσης ανακοινώσεις για το κλείσιμο του σπιτιού κατά τη διάρκεια γιορτών και περιόδων συντήρησης, επομένως συνιστάται να ελέγχετε τον ιστότοπο πριν την επίσκεψή σας. Σε αυτό το σημείο, προτείνουμε να εξερευνήσετε το κτίριο από έξω προς τα μέσα. Αρχικά, σταθείτε μπροστά του και παρατηρήστε την πρόσοψη: το σπίτι είναι τριώροφο και έχει ροζ χρώμα. Σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπο, το σπίτι είναι ένα ακριβές αντίγραφο του σπιτιού όπου γεννήθηκε ο Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, με τα ίδια σχέδια και διαστάσεις, και άνοιξε για το κοινό με μια τελετή στις 10 Νοεμβρίου 1981. Η σελίδα της περιοχής στον ιστότοπο του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού αναφέρει την ημερομηνία 19 Μαΐου 1981, ενώ η Wikipedia αναφέρει ότι αυτή ήταν η ημερομηνία της θεμελίωσης. Αυτή η λεπτομέρεια υποδηλώνει ότι το αντίγραφο κατασκευάστηκε εντός ενός έτους για τον εορτασμό του εκατοστού χρόνου από τη γέννηση.

Μπαίνοντας από την πέτρινη πόρτα, στο ισόγειο θα δείτε το πατάρι, το κελάρι και το δωμάτιο των υπηρετών. Σταθείτε εδώ για λίγο και σκεφτείτε πώς λειτουργούσε το σπίτι: αυτό είναι το τμήμα όπου αποθηκεύονταν τα πράγματα και όπου γίνονταν οι καθημερινές εργασίες. Ανεβαίνοντας στον δεύτερο όροφο, θα δείτε το σαλόνι, την κουζίνα, το καθιστικό και το δωμάτιο των επισκεπτών. Παρατηρήστε ότι τα δωμάτια του σαλονιού λειτουργούν σαν ένας διάδρομος που τα συνδέει. Στον τρίτο όροφο, υπάρχει ξανά ένα σαλόνι, το δωμάτιο του Ατατούρκ και το μουσείο. Ο επίσημος ιστότοπος αναφέρει ότι οι διαστάσεις του δωματίου του Ατατούρκ είναι 3,86 μέτρα επί 2,82 μέτρα. Μόλις μπείτε μέσα, θα αντιληφθείτε πόσο μικρό είναι το δωμάτιο. Στο πάτωμα, υπάρχει ένα χαλί με λευκά και πράσινα σχέδια σε κόκκινο φόντο. Στο δεξί μέρος της εισόδου, κατά μήκος του τοίχου, υπάρχει μια βάση με ένα μπρούτζινο άγαλμα. Κοιτάξτε το τζάκι από τη Θεσσαλονίκη στο κέντρο του δωματίου, τις καρέκλες από ψάθα κατά μήκος του τοίχου και τη λάμ

Η Yumurtatepe είναι ένας στρογγυλός, καταπράσινος λόφος που βρίσκεται ανάμεσα σε πολυκατοικίες στην περιοχή Çamlıca. Με μια πρώτη ματιά, μπορεί να μοιάζει με ένα απλό πάρκο, αλλά πρόκειται για μια αρχαιολογική περιοχή πρώτης τάξης. Σύμφωνα με το άρθρο του Ali Cengizkan, ο λόφος καταχωρήθηκε το 1972 και καταγράφηκε ως αρχαιολογική περιοχή πρώτης τάξης στις 5 Μαρτίου 1991. Γι' αυτό, πριν ανεβείτε στον λόφο, εξετάστε τις πινακίδες και τις προειδοποιήσεις στην περιοχή. Εάν δεν επιτρέπεται η πρόσβαση, μπορείτε να θαυμάσετε τον λόφο περπατώντας γύρω του. Ξεκινήστε κάνοντας μια αργή βόλτα γύρω από τον λόφο και παρατηρήστε το σχήμα του από διαφορετικές γωνίες. Η ομοιότητα με ένα αυγό, που υποδηλώνεται στο όνομά του, γίνεται πιο εμφανής όταν τον βλέπετε από το πλάι. Σύμφωνα με το "Κultür Envanteri", ο λόφος αναγνωρίστηκε ως ο τάφος Νο. 20 στο έργο διάσωσης της φρυγικής νεκρόπολης του ODTÜ το 1967.

Η ιστορία αυτού του λόφου είναι μια διόρθωση ενός λάθους, και η απόλαυση της επίσκεψης έρχεται από τη σκέψη αυτού στο σημείο. Σύμφωνα με την τουρκική Wikipedia, η δημοτική αρχή ξεκίνησε εργασίες δόμησης στον λόφο, με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί ανασκαφή διάσωσης από το Μουσείο των Ανατολικών Πολιτισμών μεταξύ 1986 και 1987. Κατά τη διάρκεια της ανασκαφής, βρέθηκαν ερείπια μιας κατασκευής οβάλ σχήματος, περίπου μισό μέτρο κάτω από την επιφάνεια. Η Wikipedia αναφέρει ότι αυτό το κτίριο διατηρήθηκε σε ύψος περίπου εβδομήντα εκατοστά. Φανταστείτε ότι, όταν βρίσκεστε κοντά στην κορυφή του λόφου, αυτά τα ερείπια βρίσκονται ακριβώς κάτω από τα πόδια σας. Η Γενική Διεύθυνση Μεταλλευτικών Ερευνών και Αναζήτησης χρησιμοποίησε ηλεκτρομαγνητικές μεθόδους για να αναζητήσει έναν τάφο και διαπίστωσε ότι θα μπορούσε να υπάρχει ένα κατάλληλο κενό σε βάθος δέκα έως δεκαπέντε μέτρων στα δυτικά του κέντρου, αλλά η ανασκαφή δεν έδωσε αποτελέσματα. Σύμφωνα με το "Kültür Envanteri", το συμπέρασμα είναι ότι ο λόφος δεν είναι ένας φρυγικός τάφος, αλλά ότι εκεί βρίσκεται ένα στρατηγικό κέντρο που χρονολογείται από την πρώιμη εποχή του χαλκού. Η Wikipedia αναφέρει επίσης ότι η περιοχή δεν ήταν μια μεγάλη οικιστική περιοχή, αλλά πιθανώς χρησιμοποιήθηκε ως φυλάκιο. Ο C