Οι Στήλες της Κωνσταντινούπολης κατά μήκος της οδού Μέσης.

Ξεκινήστε τη διαδρομή σας στην περιοχή Τσεραπάσα, στον δρόμο Χασέκι Καδίν, όπου αυτό το επιβλητικό λίθο αναδύεται ανάμεσα στα σπίτια. Το κτίριο που βρίσκεται απέναντί σας αποτελεί τη βάση ενός από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης. Ο Σταυρός του Αρκάδιου, κατασκευάστηκε μετά το 401 για να τιμήσει τη νίκη του αυτοκράτορα Αρκάδιου εναντίον των Γότθων εξεγερτών υπό την ηγεσία του Γκάινας. Επειδή ο Αρκάδιος απεβίωσε το 408, ο σταυρός ολοκληρώθηκε μόνο το 421, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του διαδόχου του, Θεοδόσιου Β'. Βρισκόταν στην καρδιά της Αγοράς του Αρκάδιου, στην έβδομη λόφο της πόλης, σε μια περιοχή που ονομαζόταν Ξερόλοφος.

Όπως και τα αντίστοιχα ρωμαϊκά μνημεία, το σώμα του σταυρού ήταν καλυμμένο με ανάγλυφα που περιέγραφαν ιστορικά γεγονότα. Σύμφωνα με την τουρκική έκδοση της Βικιπαίδειας, αυτά τα ανάγλυφα απεικόνιζαν την πορεία του στρατού, τις συγκρούσεις με τους Γότθους, τη ναυτική μάχη και την τελική χερσαία νίκη. Το εσωτερικό του ήταν κενό, με μια ελικοειδή σκάλα που οδηγούσε στην κορυφή, όπου βρισκόταν ένα ορειχάλκινο άγαλμα του αυτοκράτορα. Το άγαλμα ανατράπηκε το 740. Οι πηγές δίνουν διαφορετικά στοιχεία για το ύψος του: η τουρκική έκδοση της Βικιπαίδειας αναφέρει 46-50 μέτρα, ενώ η αγγλική περίπου 32 μέτρα.

Ο ίδιος ο σταυρός κατέρρευσε στις αρχές του 18ου αιώνα. Η τουρκική έκδοση της Βικιπαίδειας αναφέρει το 1711 και τον κίνδυνο κατάρρευσης λόγω μη επιδιορθώσιμων ζημιών, ενώ η αγγλική αναφέρει τον σεισμό του 1719. Σήμερα, έχουν διασωθεί μόνο περίπου 11 μέτρα της βάσης και του κάτω τμήματος. Μέσω λεπτομερών σχεδίων που περιέχονται στο Άλμπουμ Φρέσφιλντ, το οποίο δημιουργήθηκε μεταξύ 1574 και 1575 και αποδίδεται στον Φλαμανδό ζωγράφο Λαμπέρ ντε Βος, γνωρίζουμε πώς ήταν τα χαμένα ανάγλυφα. Εξετάστε προσεκτικά τη βάση, η οποία είναι γνωστή και ως "Αβράτ Τασι" (Λίθος των Γυναικών) από τους ντόπιους. Λόγω της κατοικίας στην περιοχή, παραμείνετε ήσυχοι και μην εισέρχεστε σε ιδιωτικούς χώρους. Το μέγεθος αυτής

Καθώς κατευθύνεστε βορειοανατολικά από την περιοχή Cerrahpaşa, προς την περιοχή Fatih, θα συναντήσετε έναν εντυπωσιακό, πλήρως διατηρημένο κίονα. Η Τουρκική Βικιπαίδεια περιγράφει την τοποθεσία ως εξής: "Μια πλατεία που βρίσκεται βορειοδυτικά, κατά μήκος της οδού Macar Kardeşler, πριν φτάσετε στην πλατεία του Τζαμιού Fatih, και σηματοδοτεί το νότιο άκρο της οδού Kıztaşı." Αυτό το μνημείο, που δίνει το όνομά του στην περιοχή, είναι ο Κίονας του Μαρκιανού. Σύμφωνα με την Αγγλική Βικιπαίδεια, χτίστηκε μεταξύ των ετών 450-452 από τον Τατιανό, τον τότε κυβερνήτη της πόλης, προς τιμήν του αυτοκράτορα Μαρκιανού (450-457).

Ο κίονας, με ύψος περίπου 17 μέτρων, είναι κατασκευασμένος από κόκκινο-γκρι αιγυπτιακό γρανίτη, ενώ η τετράπλευρη βάση είναι επικαλυμμένη με λευκές μαρμάρινες πλάκες. Εξετάστε προσεκτικά τη βάση. Σε μία από τις πλευρές της υπάρχει μια επιγραφή σε λατινικά, η οποία, κατά προσέγγιση, αναφέρει ότι ο Τατιανός αφιέρωσε αυτό το άγαλμα και τη βάση στον αυτοκράτορα Μαρκιανό. Τα γράμματα της επιγραφής κάποτε ήταν γεμάτα με μπρούντζο. Σε μια άλλη πλευρά, διακρίνονται φτερωτές φιγούρες που κρατούν μια σφαίρα. Η Τουρκική Βικιπαίδεια τις περιγράφει ως τη νίκη, τη θεά Νίκη. Το όνομα του κίονα προέρχεται από αυτές τις φιγούρες: μετά την εξαφάνιση του αγάλματος του αυτοκράτορα, οι φτερωτές φιγούρες στη βάση έγιναν το πιο αξιοσημείωτο στοιχείο του μνημείου, και ο κίονας άρχισε να ονομάζεται "Kıztaşı".

Ανασηκώστε το κεφάλι σας. Στην κορυφή, υπάρχει ένα κιονόκρανο σε δωρικό ρυθμό, με φιγούρες αετών στις γωνίες. Κάποτε, πάνω από αυτό το κιονόκρανο, βρισκόταν το άγαλμα του Μαρκιανού. Σε σύγκριση με τον Κίονα του Αρκάδιου, του οποίου βλέπετε μόνο τη βάση στην αρχή της διαδρομής, αυτός ο κίονας φαίνεται πιο απλός, αλλά είναι ένας από τους δύο κίονες που μπορείτε να δείτε ολόκληρους, από το κιονόκρανο μέχρι τη βάση. Ο άλλος σας περιμένει στο τέλος της διαδρομής. Κάντε τον γύρο του κίονα και δείτε και τις τέσσερις πλευρές του. Από εδώ, μπορείτε να περπατήσετε για είκοσι έως

Στην άκρη της οδού Ορντού, που διασχίζει τη νότια πλευρά της πλατείας Μπεγιαζίτ, θα δείτε μεγάλα τμήματα μαρμάρου στο έδαφος, ακριβώς δίπλα στη γραμμή του τραμ. Αυτά είναι τα ερείπια του θριάμβου που ανήκε στο Θέοδοςιο Φόρουμ, μια από τις μεγαλύτερες πλατείες της Κωνσταντινούπολης. Το αρχικό όνομα του φόρουμ, κατά τη διάρκεια της εποχής του Κωνσταντίνου, ήταν το Φόρουμ Ταύρων, δηλαδή το Φόρουμ των Ταύρων. Ο αυτοκράτορας Θεόδωρος Α' το ανακαίνισε το 393, μετατρέποντάς το σε μια πλατεία περιτριγυρισμένη από δημόσια κτίρια, ακολουθώντας το παράδειγμα του Φόρουμ του Τραϊανού στη Ρώμη. Η οδός Μέσε διέσχιζε ακριβώς από εδώ και λίγο πιο δυτικά διαιρούνταν σε δύο.

Στη δυτική πλευρά του φόρουμ, υπήρχε ένα θρίαμβο κατασκευασμένο από μάρμαρο της Προκόνεςου, με τρεις αψίδες. Η μεσαία αψίδα ήταν μεγαλύτερη από τις πλευρικές. Σύμφωνα με τη βρετανική Wikipedia, τα στηρίγματα του θριάμβου αποτελούνταν από τέσσερις κολώνες η καθεμία, οι οποίες ήταν σκαλισμένες με τρόπο που θύμιζε το κέρας του Ηρακλή. Εάν κοιτάξετε προσεκτικά τα κομμάτια που βρίσκονται στο έδαφος, μπορείτε ακόμα να διακρίνετε αυτές τις διακλαδισμένες επιφάνειες. Στην κορυφή του θριάμβου, κάποτε στεκόντουσαν αγάλματα του Θεοδώρου και των γιων του, Αρκάδιου και Ονώριου. Τα κομμάτια αυτά ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της ανακατασκευής της οδού Ορντού και της πλατείας Μπεγιαζίτ, μεταξύ των ετών 1948 και 1961.

Στο κέντρο του φόρουμ, υπήρχε επίσης ένας ναός αφιερωμένος στον Θεόδωρο. Ήταν διακοσμημένος με ανάγλυφα που απεικόνιζαν τις νίκες του αυτοκράτορα εναντίον των βαρβάρων και περιείχε μια ελικοειδή σκάλα που οδηγούσε στην κορυφή. Σύμφωνα με τη βρετανική Wikipedia, ο ναός αυτός υπήρχε μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα. Σύμφωνα με την "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια TDV", τα ανάγλυφα τμήματα του ναού χρησιμοποιήθηκαν ως δομικά υλικά στα θεμέλια του Χαμάμ του Β' Βαγιαζίδ, που βρίσκεται στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Ορισμένα από αυτά τα τμήματα βρίσκονται ακόμα εκεί, ενώ άλλα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της

Στην οδό Divanyolu, ακριβώς δίπλα από τη στάση του τραμ Çemberlitaş, υψώνεται ένας σκούρος χρωματισμός κίονας, ένα μνημείο που έχει γίνει μάρτυρας της ίδρυσης της Κωνσταντινούπολης. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α' τον ανέγειρε στο κέντρο της πλατείας που έφερε το όνομά του, και ο κίονας εγκαινιάστηκε στις 11 Μαΐου του 330 μ.Χ. Η πλατεία του Κωνσταντίνου ήταν μια οβάλ πλατεία που ιδρύθηκε έξω από την πόλη εκείνη την εποχή. Σύμφωνα με το Anadolu Ajansı, ο κίονας είναι το μοναδικό κτίριο από την πλατεία αυτή που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα.

Το σώμα του κίονα αποτελείται από κυλίνδρους από αιγυπτιακή πορφύρα, οι οποίοι στηρίζονται σε μια λευκή μαρμάρινη βάση. Οι πηγές δίνουν διαφορετικούς αριθμούς για τον αρχικό αριθμό των κυλίνδρων, από επτά έως έντεκα. Δώστε προσοχή στα διακοσμητικά στοιχεία με τα φύλλα δάφνης που υπάρχουν μεταξύ των κυλίνδρων. Σήμερα, ο κίονας έχει ύψος 34,8 μέτρα από το έδαφος. Μαζί με το άγαλμα, εκτιμάται ότι το συνολικό ύψος του φτάνει τα 50 μέτρα. Στην κορυφή, υπήρχε ένα άγαλμα του Κωνσταντίνου, με μια στεφάνη ακτινωτής μορφής, που κρατούσε ένα δόρυ και μια σφαίρα. Μια ισχυρή καταιγίδα το 1106 ανέτρεψε το άγαλμα και τρεις από τους ανώτερους κυλίνδρους. Τον 12ο αιώνα, ένας αυτοκράτορας από τη δυναστεία των Κομνηνών ανακαίνισε τον κίονα και τοποθέτησε έναν σταυρό στην κορυφή του.

Τα δύο ονόματα που δόθηκαν στον κίονα προέρχονται από μεταγενέστερους αιώνες. Κατά την περίοδο των Οθωμανών, τα μεταλλικά δαχτυλίδια που τοποθετήθηκαν γύρω από το σώμα για να το προστατεύσουν από ρωγμές, του έδωσαν το όνομα Çemberlitaş. Επίσης, στα δυτικά, ονομάστηκε "Yanık Sütun" (Καμένος Κίονας), επειδή οι πέτρες του έγιναν σκούρες από μια πυρκαγιά το 1779. Η βάση του σήμερα περιβάλλεται από μια λιθοδομή που προστέθηκε κατά την οθωμανική περίοδο, και οι σύγχρονες ανακαινίσεις πραγματοποιούνται διαλείμματι από το 1955. Ακριβώς κάτω από τον κίονα βρίσκεται το Çemberlitaş Hamamı, ένα χαμάμ χτισμένο το 1584. Η γειτνίαση αυτού του μνημ

Όταν φτάσετε στο τέλος της οδού Divanyolu και βγείτε στην πλατεία Sultanahmet, κάτω από την πλατεία βρίσκεται το Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης. Το πρώτο ιππόδρομο χτίστηκε το 203 από τον Σεβήριο Γ' και ανακατασκευάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Κωνσταντίνο γύρω στο 324. Σύμφωνα με την Wikipedia, η αρένα, με μήκος περίπου 450 μέτρα και πλάτος 130 μέτρα, χωρούσε περίπου 100.000 θεατές. Στο κέντρο της αρένας υπήρχε ένα διαχωριστικό τοίχος γεμάτο με μνημεία. Από αυτά, τρία έχουν διατηρηθεί και αποτελούν τα παλαιότερα τμήματα της περιοχής.

Ξεκινήστε από τον Οβελίσκο. Είναι ένας οβελίσκος από κόκκινο γρανίτη της Ασσουάν, που κατασκευάστηκε περίπου το 1450 π.Χ. από τον Φαραώ Θουτμόση Γ' και τοποθετήθηκε μπροστά από τον μεγάλο ναό της Karnak. Ο Κωνσταντίνος Β' τον μετέφερε στην Αλεξάνδρεια, και ο Θεοδόσιος Α' τον τοποθέτησε εδώ το 390. Σήμερα, έχει διατηρηθεί μόνο το άνω τμήμα του, το οποίο έχει ύψος περίπου 20 μέτρα, ενώ αρχικά ήταν περίπου 30 μέτρα. Εξετάστε προσεκτικά τις τέσσερις πλευρές της μαρμάρινης βάσης: στη βόρεια πλευρά απεικονίζεται η τοποθέτηση του οβελίσκου, στη δυτική πλευρά απεικονίζονται ξένοι να πληρώνουν φόρο, στη νότια πλευρά απεικονίζονται αγώνες άμαξων και στην ανατολική πλευρά μουσικές παραστάσεις. Η λατινική επιγραφή στη βάση αναφέρει ότι η εργασία της τοποθέτησης διήρκεσε 30 ημέρες, ενώ η ελληνική επιγραφή 32 ημέρες.

Ο κοντινός Στήλη των Φιδιών είναι ακόμη παλαιότερη. Ήταν μέρος ενός χάλκινου αφιερώματος που κατασκευάστηκε στο Δελφο το 479 π.Χ. για να τιμήσει τη νίκη επί των Περσών στη Πλαταιά. Τρία φίδια, σφιγμένα μεταξύ τους, έφεραν ένα χρυσό τρίποδο. Ο Κωνσταντίνος τον μετέφερε εδώ γύρω στο 324. Στα σπειροειδή σχέδια είναι χαραγμένα τα ονόματα 31 ελληνικών πόλεων που συμμετείχαν στον πόλεμο. Τα κεφάλια των φιδιών χάθηκαν στα τέλη του 17ου αιώνα. Ένα κομμάτι ενός από τα κεφάλια βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης.

Ο Πλεκτός Οβελίσκος, που βρίσκεται στο νότιο άκρο της πλατείας, έχει ύψος περίπου

Για την τελευταία στάση της διαδρομής, μεταβείτε από την περιοχή Σουλταναχμέτ στο πάρκο Γκιουλχανέ και περπατήστε βόρεια, κατά μήκος των δασωμένων μονοπατιών του πάρκου, προς την περιοχή Σαράιμπουρνού. Δίπλα στους εξωτερικούς κήπους του Παλατιού Τοπκαπί, βρίσκεται ένας λευκός μαρμάρινος στύλος, ο οποίος στέκεται μόνος του ανάμεσα σε ψηλά δέντρα. Το σώμα του στύλου, με ύψος περίπου 18,5 μέτρα, είναι κατασκευασμένο από ένα ενιαίο κομμάτι μαρμάρου από την Προκόνεςσο και στην κορυφή του βρίσκεται ένα κιονόκρανο σε κορινθιακό ρυθμό, διακοσμημένο με φύλλα ακανθού και μια απεικόνιση αετού.

Διαβάστε την λατινική επιγραφή στη βάση: "FORTUNAE REDUCI OB DEVICTOS GOTHOS". Αυτό σημαίνει "Στην Τύχη, που επέτρεψε την επιστροφή μετά τη νίκη επί των Γότθων". Η επιγραφή αναφέρει μια νίκη εναντίον των Γότθων, αλλά δεν διευκρινίζει ποια. Οι πηγές χρονολογούν τον στύλο στον 3ο ή 4ο αιώνα και προτείνουν δύο πιθανούς αυτοκράτορες: ο Κλαύδιος Γκόθικος (268-270), ο οποίος νίκησε τους Γότθους, και ο Κωνσταντίνος Α'. Η αγγλική έκδοση της Βικιπαίδειας σημειώνει επίσης ότι η επιγραφή μπορεί να έχει τοποθετηθεί στη θέση μιας παλαιότερης αφιέρωσης. Στην κορυφή του κιονόκρανο, κάποτε υπήρχε ένα άγαλμα. Ο Βυζαντινός ιστορικός Νικηφόρος Γρηγοράς γράφει ότι ήταν το άγαλμα του Βύζας, του μυθικού ιδρυτή της πόλης, ενώ μια άλλη άποψη υποστηρίζει ότι ήταν αφιερωμένο στη θεά της τύχης, Τύχη.

Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, ο Στύλος των Γότθων είναι το παλαιότερο ρωμαϊκό μνημείο που σώζεται στην πόλη και μπορεί να χρονολογείται ακόμη και πριν από την ανακατασκευή της Κωνσταντινούπολης. Το να τελειώσει η διαδρομή εδώ σημαίνει ακριβώς αυτό. Ξεκινώντας από τη βάση στην περιοχή Τσερραχπάσα, ακολουθώντας την οδό Μέση, είδατε τα μνημεία των Μαρκιανού, Θεοδόσιου και Κωνσταντίνου, και τώρα βρίσκεστε μπροστά σε έναν στύλο που είναι πιθανότατα παλαιότερος από όλα αυτά και που δεν έχει μετακινηθεί ποτέ. Ξεκουραστείτε λίγο γύρω από τον στύλο και, στη συνέχεια, μπορείτε να επιστρέψετε στο σταθμό του τραμ Γκι