Από το Παραθαλάσσιο Ξενώνα στην Δυτική Ακτή μέχρι τη Γέφυρα του Σινάν.

Ο φάρος της Γκιουλκιοϊ είναι ένας ιστορικός φάρος που βρίσκεται στην περιοχή και σηματοδοτεί την είσοδο των πλοίων από τη θάλασσα του Μαρμαρά στον Βόσπορο, όπως αναφέρει η Βικιπαίδεια. Τα πλοία χρησιμοποιούν τον φάρο για να καθορίσουν τις διαδρομές τους προς τον Βόσπορο. Ο φάρος χτίστηκε το 1856 από τον Μισέλ Πασά, ο οποίος ήταν γαλλικής καταγωγής, και αποτελείται από έναν πέτρινο πύργο. Επειδή η Γκιουλκιοϊ ονομαζόταν μέχρι το 1926 "Αγιοστεφάνο", ο φάρος αρχικά έφερε αυτό το όνομα, αλλά αργότερα πήρε το όνομα της περιοχής. Δίπλα στον πύργο, ο οποίος έχει ύψος 23 μέτρα, βρίσκεται ένα κτίριο που χρησιμοποιείται ως κατοικία. Το κτίριο ανακαινίστηκε τρεις φορές μεταξύ των ετών 1945 και 1988. Σύμφωνα με την ενότητα για τη Γκιουλκιοϊ, κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου, οι Γάλλοι που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, έχτισαν έναν από τους τρεις φάρους της Κωνσταντινούπολης.

Ο φάρος βρίσκεται στην περιοχή Γκιουλκιοϊ και, επειδή είναι μια λειτουργική ναυτιλιακή εγκατάσταση, μπορείτε να τον δείτε από έξω, περπατώντας κατά μήκος της ακτής. Αφιερώστε λίγο χρόνο για να τον θαυμάσετε, καθώς η ίδια η Γκιουλκιοϊ αξίζει μια επίσκεψη. Η περιοχή ήταν ένα αγαπημένο παραθαλάσσιο καταφύγιο για τις εύπορες οικογένειες της Κωνσταντινούπολης στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, και μπορείτε ακόμα να δείτε εντυπωσιακά ξύλινα κτίρια σε στιλ αρ νουβό από εκείνη την εποχή. Επίσης, στην περιοχή αυτή υπογράφηκε η Συνθήκη του Αγιοστεφάνου το 1878, η οποία κατέγραψε τα αποτελέσματα του Ρωσοτουρκικού Πολέμου. Λέγεται ότι το όνομα "Γκιουλκιοϊ" δόθηκε στην περιοχή με την πρόταση του Χαλίτ Ζιά Ουσακλίγκιλ.

Στη Γκιουλκιοϊ θα βρείτε μαρίνα, προβλήτα για τη σύνδεση με τα νησιά κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και αμμώδεις παραλίες. Κάντε μια σύντομη βόλτα κατά μήκος της ακτής για να δείτε τον φάρο από διαφορετικές οπτικές γωνίες και στη συνέχεια επισκεφθείτε το μουσείο αεροπορίας, καθώς βρίσκεται πολύ κοντά.

Πηγή: Βικιπαίδεια.

Το Μουσείο της Αεροπορίας της Κωνσταντινούπολης βρίσκεται στην περιοχή Γιλκόι, δίπλα στο στρατιωτικό αεροδρόμιο. Η επιλογή της τοποθεσίας είναι σημαντική: το πρώτο αεροδρόμιο της πόλης, με την ονομασία Αεροδρόμιο Γιλκόι, ιδρύθηκε εδώ το 1912, και στην ιστορία του μουσείου, η Γιλκόι αναφέρεται ως η τοποθεσία όπου δημιουργήθηκε η πρώτη αεροπορική μονάδα. Το πρώτο μουσείο αεροπορίας της Τουρκίας ιδρύθηκε στις 15 Μαΐου 1971 στην περιοχή Τζουμαοβάσι, αλλά μεταφέρθηκε στη Γιλκόι λόγω της ακατάλληλης τοποθεσίας. Η κατασκευή του κτιρίου ξεκίνησε το 1977, ολοκληρώθηκε το 1983 και το μουσείο άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό στις 16 Οκτωβρίου 1985.

Το μουσείο καλύπτει μια έκταση 65.000 τετραγωνικών μέτρων, εκ των οποίων 2.365 τετραγωνικά μέτρα είναι κλειστοί εκθεσιακοί χώροι και 12.000 τετραγωνικά μέτρα είναι ανοιχτοί εκθεσιακοί χώροι. Στο υπόστεγο και στον ανοιχτό χώρο, εκτίθενται διάφορα αεροπλάνα και ελικόπτερα που χρησιμοποιήθηκαν από την Τουρκική Αεροπορία. Στην Αίθουσα των Αναμνήσεων, εκτίθενται αντικείμενα που ανήκαν σε προσωπικότητες που άφησαν το στίγμα τους στην ιστορία της αεροπορίας, ενώ στην αίθουσα των κινητήρων, εκτίθενται κινητήρες αεροσκαφών με έλικες και αεροσκαφών με κινητήρες. Στην αίθουσα των στολών, εκτίθενται δείγματα στολών πιλότων, από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι σήμερα. Στον ανοιχτό χώρο, αναζητήστε το αεροσκάφος μεταφοράς Skytrain, κατασκευής ΗΠΑ, του 1943. Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, 110 αεροσκάφη αυτού του τύπου εντάχθηκαν στον εξοπλισμό της αεροπορίας μεταξύ 1946 και 1998. Το αεροσκάφος μεταφοράς Dornier Do 28, κατασκευής Γερμανίας, του 1970, είναι επίσης ένα σπάνιο έκθεμα στην Τουρκία.

Λόγω της μεγάλης έκτασης του ανοιχτού χώρου, μπορείτε εύκολα να περάσετε μια ώρα και μισή εδώ. Σε ηλιόλουστες μέρες, φορέστε καπέλο και πάρτε μαζί σας νερό, ενώ σε αέρινες μέρες, πάρτε μαζί σας ένα αδιάβροχο. Επειδή το μουσείο ανήκει στην Αεροπορία και βρίσκεται δίπλα στο στρατιωτικό αεροδρόμιο, ελέγξτε τις ημέρες

Το Florya Atatürk Deniz Köşkü, βρίσκεται περίπου 70 μέτρα από την ακτή, στηριζόμενο σε πασσάλους που έχουν καρφωθεί στον βυθό της θάλασσας, και συνδέεται με την ξηρά μέσω μιας ξύλινης προβλήτας. Το Δήμος της Κωνσταντινούπολης, λόγω του ενδιαφέροντος του Ατατούρκ για την περιοχή, ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Σέιφι Αρκάν να σχεδιάσει το κτίριο. Το κτίριο ολοκληρώθηκε το 1935 και στις 14 Αυγούστου δόθηκε ως δώρο στον Ατατούρκ. Θεωρείται ένα από τα εμβληματικά κτίρια της πρώιμης Τουρκικής αρχιτεκτονικής, και η αγγλική του σελίδα στο Wikipedia το περιγράφει ως έργο Bauhaus. Περιλαμβάνει αίθουσα υποδοχής, υπνοδωμάτια, μπάνιο και βιβλιοθήκη.

Ο Ατατούρκ χρησιμοποίησε το κτίριο ως θερινή κατοικία και γραφείο για τρία χρόνια, παραμένοντας εκεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα, ειδικά τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο του 1936, και πραγματοποίησε την τελευταία του επίσκεψη στις 28 Μαΐου 1938. Αναφέρεται ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Ντολμάμπαχτσε, συχνά έφτανε στο κτίριο με σκάφος και έμπαινε στη θάλασσα μαζί με τον κόσμο. Τα επόμενα χρόνια, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε ως θερινή κατοικία και από άλλους προέδρους. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1988, μεταφέρθηκε στην Υπηρεσία Εθνικών Παλατιών της Εθνοσυνέλευσης και μετατράπηκε σε μουσείο μετά από ανακαίνιση.

Πριν επισκεφθείτε το μουσείο, ελέγξτε αν είναι ανοιχτό και ποιες είναι οι ημέρες λειτουργίας του. Ακόμα και αν δεν είναι ανοιχτό, είναι δυνατό να δείτε την προβλήτα και τη σχέση του κτιρίου με τη θάλασσα από την ακτή. Οι απλές, οριζόντιες γραμμές του Σέιφι Αρκάν διακρίνονται καλύτερα όταν το βλέπετε από μακριά. Ο κήπος που δημιουργήθηκε γύρω από το κτίριο είναι σήμερα ένα δημόσιο πάρκο με την ονομασία Florya Atatürk Kent Ormanı. Μια σύντομη βόλτα ανάμεσα στα δέντρα μετά την επίσκεψη στο κτίριο είναι μια ευχάριστη εμπειρία. Ο σταθμός Marmaray της Florya απέχει περίπου 500 μέτρα.

Πηγή: Wikipedia.

Η λίμνη Κιουτσουκτσεμέτζε είναι στην πραγματικότητα μια λιμνοθάλασσα. Χωρίζεται από τη θάλασσα από μια ρηχή παραλιακή λωρίδα που δημιουργείται από άμμο και χαλίκι που μεταφέρονται κατά μήκος της ακτής. Ένα κανάλι στην ανατολική πλευρά αποστραγγίζει το πλεόνασμα των υδάτων της λίμνης στη Μάρμαρα, ενώ όταν η θάλασσα φουσκώνει, το θαλασσινό νερό εισρέει στη λίμνη. Γι' αυτό το νερό της λίμνης είναι ελαφρώς αλμυρό. Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια, το όνομά της προέρχεται από τα μικρά σκάφη, τα "çekmece", που χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά ανθρώπων στην απέναντι όχθη όταν δεν υπήρχε γέφυρα.

Η γέφυρα βρίσκεται σε αυτό το κανάλι, στο σημείο όπου περνά ο κύριος δρόμος που συνδέει την Κωνσταντινούπολη με τη Ρουμελί. Σύμφωνα με την Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια, πιθανότατα υπήρχε μια ξύλινη γέφυρα εδώ κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Τον 6ο αιώνα, η γέφυρα, η οποία είχε υποστεί ζημιές από σεισμούς, ανακατασκευάστηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό, ο οποίος κατασκεύασε μια πέτρινη αψίδα. Ο Φατίχ Σουλτάν Μωχάμετ επισκεύασε τη γέφυρα κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 1455. Σύμφωνα με τον Εβλία Τσελεμπί, η κατασκευή της σημερινής γέφυρας ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλεϊμάν και ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σελίμ Β'. Όσον αφορά τον αρχιτέκτονα, οι πηγές είναι επιφυλακτικές: η γέφυρα δεν αναφέρεται στις λίστες έργων του Μιμάρ Σινάν, και ο Ορχάν Μποζκούρτ, ο οποίος μελέτησε τις γέφυρες του Σινάν, υποστηρίζει ότι μπορεί να ανήκει στον Ατζέμ Αλί, ο οποίος ήταν αρχιτέκτονας πριν από τον Σινάν. Οι δυτικές πηγές την αναφέρουν ως "Ponte Piccolo", δηλαδή "μικρή γέφυρα", σε σύγκριση με αυτή που βρίσκεται στην Μπουγιούκτσεμέτζε.

Η γέφυρα έχει μήκος 210 μέτρα, πλάτος 7,60 μέτρα και το μεγαλύτερο άνοιγμα της αψίδας είναι 10 μέτρα. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, διευρύνθηκε και η κλίση της εξομαλύνθηκε, με αποτέλεσμα να χάσει σε μεγάλο βαθμό την αρχική της μορφή. Παρόλα αυτά, αξίζει να σταματήσετε για να θαυμάσετε τη βρύση στην

Η γέφυρα Κανουνί Σουλτάν Σουλεϊμάν στην περιοχή Μπουγιούκτσεμέτσε είναι, σύμφωνα με την "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια" της Τουρκίας (TDV), ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της οθωμανικής μηχανικής. Σύμφωνα με το άρθρο, η παλαιότερη ρωμαϊκή γέφυρα βρισκόταν μέσα στο βάλτο, πιο βόρεια, και είχε υποστεί ζημιές από πλημμύρες. Ο αρχιτέκτονας Σινάν σχεδίασε μια μακρύτερη γέφυρα, που εκτεινόταν σε ολόκληρη την περιοχή του βάλτου, πιο νότια, και στηριζόταν σε σταθερό έδαφος, αντί για μια σύντομη γέφυρα με πεζοδρόμια στις άκρες. Για κάθε πυλώνα, κατασκευάστηκαν ειδικές κατασκευές μεγέθους καραβιού, στις οποίες τοποθετήθηκαν πασσάλους και στη συνέχεια συνδέθηκαν με λιωμένο μόλυβδο.

Η κατασκευή ξεκίνησε με εντολή του Κανουνί. Όταν ο σουλτάνος πέθανε κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στο Ζίγκετβαρ, η γέφυρα ολοκληρώθηκε από τον γιο του, Σελίμ Β', και οι επιγραφές αναφέρουν την ημερομηνία ολοκλήρωσης ως το 975 (1567-68). Η γέφυρα αποτελείται από τέσσερα τμήματα διαφορετικού μήκους, τα οποία συνδέονται με τεχνητά νησίδια. Το συνολικό μήκος της είναι περίπου 636 μέτρα, το πλάτος της είναι λίγο πάνω από 7 μέτρα και έχει 28 αψίδες. Ο δήμος αναφέρει ότι αυτό το πλάτος επιτρέπει σε δύο καραβάνια να κινούνται παράλληλα. Τα διαστήματα μεταξύ των τμημάτων, χωρίς κιγκλίδες, έχουν αφήσει χώρο για να περάσουν τα νερά των πλημμυρών χωρίς να προκαλέσουν ζημιά στη γέφυρα.

Κατά τη διάρκεια της περιήγησης, αναζητήστε δύο πράγματα. Στην κορυφή της πιο φαρδιάς αψίδας, υπάρχουν καθίσματα. Στα αντίθετα κτίρια που βρίσκονται στην αρχή ενός τμήματος, υπάρχουν επιγραφές σε αραβικά και τουρκικά. Η φράση "amel-i Yusuf b. Abdullah" που διαβάζεται δίπλα στην τουρκική επιγραφή, σύμφωνα με την TDV, είναι η μόνη γνωστή υπογραφή του Σινάν σε ένα από τα έργα του. Σήμερα, η κύρια κυκλοφορία διεξάγεται από μια σύγχρονη γέφυρα που βρίσκεται λίγο πιο πέρα, ενώ η ιστορική γέφυρα διατηρείται σχετικά καλά.

Πηγή: Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια της Τουρκίας (TDV), Δήμος Μπουγιούκτσεμέτσε, Βικιπαίδεια.

Στην μικρή ιστορική περιοχή στην είσοδο της γέφυρας, τρία κτίρια βρίσκονται δίπλα-δίπλα. Το Κάραβανσεράι της Μπουγιούκτσεμέτσε, γνωστό και ως Kurşunlu Han, πήρε το όνομά του από την οροφή του, η οποία ήταν επικαλυμμένη με μόλυβδο. Σύμφωνα με τη σελίδα της δημοτικής αρχής της Μπουγιούκτσεμέτσε για τα ιστορικά μέρη, το κάραβανσεράι χτίστηκε το 1566 και είναι κλειστού τύπου, χωρίς εσωτερική αυλή. Οι τοίχοι είναι κατασκευασμένοι από μια σειρά λαξευμένων λίθων και δύο σειρές τούβλων. Ο μεγάλος κεντρικός χώρος προοριζόταν για ζώα και εμπορεύματα, ενώ στα πλευρικά τμήματα, με τζάκια και μικρές εσοχές στους τοίχους, οι ταξιδιώτες ξεκούραζονταν και κοιμόντουσαν. Η Wikipedia αναφέρει ότι στην ίδια περιοχή υπήρχε ένα άλλο κάραβανσεράι κατά τη διάρκεια της περιόδου του Φατίχ, ενώ σύμφωνα με το TDV, το σημερινό κτίριο αναφέρεται στις λίστες έργων του Σινάν και ανακαινίστηκε από τη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων το 1965-1966. Ο Εβλιά Τσελεμπί διέμενε εδώ το 1659, όταν πήγαινε στη Βοσνία. Το κάραβανσεράι ήταν ένα από τα σημεία στάσης κατά μήκος της οδού Ρουμελί και σήμερα φιλοξενεί πολιτιστικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.

Απέναντι από το κάραβανσεράι, βρίσκεται το Τζαμί Σοκούλου Μεντί Πασά, από το οποίο σήμερα έχουν διασωθεί μόνο ο μιναρές, μια αψίδα και ένα χαμηλό τείχος. Ο μιναρές του τζαμιού, το οποίο χτίστηκε γύρω στο 1567 για τον Σοκούλου Μεντί Πασά, τον Μεγάλο Βεζίρη του Σουλτάνου Σουλεϊμάν, ξεχωρίζει για το γεγονός ότι, σύμφωνα με τη δημοτική αρχή και την Wikipedia, είναι σκαλισμένος από ένα μόνο κομμάτι πέτρας. Η κοντινή Σιντήρη Σουλτάν Σουλεϊμάν είναι επίσης χρονολογημένη στο 1566. Είναι κατασκευασμένη από λευκό μάρμαρο, έχει ύψος 6 μέτρα και αποτελείται από τρεις αψίδες, καθεμία από τις οποίες φιλοξενεί μια σιντήρη.

Ελέγξτε το πρόγραμμα εκδηλώσεων του κάραβανσεράι στη σελίδα πολιτισμού και τέχνης της δημοτικής αρχής της Μπουγιούκτσεμέτσε. Πριν τελειώσει η μέρα, επιστρέψτε ξανά στη γέφυρα και κοιτάξτε τη λίμνη. Οι καρα