Çal Mağarası

Η σπηλιά Τσάλ βρίσκεται στην περιοχή Ντουζκιογ, στην ενδοχώρα της Τραπεζούντης, εντός των ορίων της συνοικίας Τσάλ. Πρόκειται για μια μακρά καρστική σπηλιά, διαμορφωμένη από ένα υπόγειο ρέμα. Σύμφωνα με την Περιφερειακή Διεύθυνση Πολιτισμού και Τουρισμού της Τραπεζούντης, η σπηλιά βρίσκεται περίπου πέντε χιλιόμετρα νότια της Ντουζκιογ, σε υψόμετρο 1050 μέτρων από τη θάλασσα. Η Wikipedia αναφέρει ότι η απόσταση από την περιοχή είναι 11 χιλιόμετρα, ενώ σημειώνει ότι το υψόμετρο κυμαίνεται μεταξύ 1050 και 1116 μέτρων, ανάλογα με τις πηγές. Η απόσταση από το κέντρο της πόλης αναφέρεται ως λίγο πάνω από πενήντα χιλιόμετρα. Η σπηλιά ανακαλύφθηκε από τους κατοίκους της περιοχής, και όχι μέσω επιστημονικής έρευνας. Αυτό αναφέρεται από τον καθηγητή γεωλογίας του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου της Μαύρης Θάλασσας, καθηγητή Οσμάν Μπεκτάς, σε μια συνέντευξη στην TRT Haber. Στη συνέχεια, μια ομάδα από το ίδιο πανεπιστήμιο διεξήγαγε έρευνα στη σπηλιά, και στη συνέχεια η Περιφερειακή Διοίκηση της Τραπεζούντης κατασκεύασε ένα ξύλινο μονοπάτι και εγκατέστησε φωτισμό. Σύμφωνα με το Anadolu Ajansı, η σπηλιά άνοιξε για επισκέψεις το 2003, μετά από αυτές τις εργασίες. Σύμφωνα με την TRT Haber, ο Δήμος της Μεγάλης Πόλης της Τραπεζούντης ανέλαβε τη διαχείριση της σπηλιάς και ξεκίνησε ένα έργο για την ανανέωση των μονοπατιών με ανθεκτικά υλικά. Η δημιουργία της σπηλιάς ξεκίνησε με την παρουσία ασβεστόλιθου. Σύμφωνα με την Wikipedia, τα νερά που διέρρεαν από την επιφάνεια διαλύουν τον ασβεστόλιθο, και οι ρωγμές στις πέτρες διευρύνθηκαν, δημιουργώντας ένα υπόγειο κανάλι. Κατά τη διάρκεια της περιοχικής ανύψωσης, αυτή η ροή σταμάτησε, και τα σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες άρχισαν να αναπτύσσονται στα σημεία από όπου διέρρευαν τα νερά. Εκτιμάται ότι η σπηλιά διαμορφώθηκε σε περίπου οκτώ εκατομμύρια χρόνια. Η σελίδα της Τραπεζούντης στο Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού περιγράφει επίσης τη σπηλιά ως ένα υπόγειο κανάλι νερού. Το τμήμα της σπηλιάς που επισκέπτονται οι τουρίστες είναι στην πραγματικότητα μόνο ένα μικρό μέρος της. Σύμφωνα με το Anadolu Ajansı, μέχρι σήμερα είναι δυνα Οι ρωγμές και οι χαράδρες στην οροφή συνδέουν το εσωτερικό με τον έξω κόσμο, δημιουργώντας μια άνετη κυκλοφορία αέρα. Όπως αναφέρει το Anadolu Ajansı, η αίσθηση είναι σαν να περπατάτε σε μια κοιλάδα. Το βάθος του ρυακιού που διασχίζει το εσωτερικό ποικίλλει ανάλογα με την εποχή: κατά τη διάρκεια των περιόδων βροχής μπορεί να φτάσει το 1,5 μέτρο, ενώ το καλοκαίρι μειώνεται στα 25 εκατοστά. Η ξηρή ατμόσφαιρα στην είσοδο αντικαθίσταται από την υγρασία που δημιουργείται από το ρυάκι στο εσωτερικό, επομένως είναι καλό να φοράτε ένα λεπτό ρούχο ακόμα και το καλοκαίρι. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις όπου η είσοδος έχει κλείσει προσωρινά λόγω της υπερβολικής ανόδου των υδάτων. Εάν σκοπεύετε να επισκεφθείτε το σπήλαιο κατά τη διάρκεια μιας εβδομάδας με έντονες βροχές, ενημερωθείτε εκ των προτέρων για την κατάσταση. Ακριβώς πάνω από το σπήλαιο, σε έναν λόφο με θέα στο περιβάλλον, βρίσκονται τα ερείπια ενός μικρού κάστρου, το οποίο αναφέρεται τόσο στην ιστοσελίδα του Υπουργείου όσο και στον Τύπο σε συνδυασμό με το σπήλαιο. Περιμετρικά της εισόδου υπάρχουν οι βασικές παροχές, όπως χώρος για πικνίκ και καφέ. Το σπήλαιο είναι ανοιχτό όλο το χρόνο. Για πληροφορίες σχετικά με τις ημέρες και τις ώρες λειτουργίας, καθώς και για τις τιμές εισιτηρίου, επικοινωνήστε με τον υπεύθυνο του σπηλαίου και τις αρμόδιες αρχές στην περιοχή Düzköy. Οι πεζοδρόμοι από ξύλο και μέταλλο μπορεί να είναι βρεγμένοι, επομένως τα παπούτσια με αντιολισθητική σόλα είναι απαραίτητα για αυτή την εκδρομή. Η πρόσβαση γίνεται οδικώς και δεν υπάρχει απευθείας σύνδεση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Υπουργείου, η πρόσβαση στο σπήλαιο γίνεται μέσω ενός ασφαλτοστρωμένου δρόμου που ξεκινά από τη δεξιά πλευρά, πριν φτάσετε στην περιοχή Düzköy, και περνά από τον οικισμό Çal. Κατά τη διάρκεια του ίδιου ταξιδιού, μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε τα βουνά Düzköy και το πάρκο Kadıralak στην περιοχή Tonya, στα δυτικά. Για όσους έρχονται από την παράκτια περιοχή Akçaabat, η λίμνη Sera και το βουνό Hıdırnebi αποτελούν μια φυσική αφετηρία για αυτό το ορεινό δρόμο.