Belevi Anıt Mezarı

Σε μια περιοχή της Belevi, κοντά στην πόλη της Σελτσούκ, και δίπλα στον αυτοκινητόδρομο που συνδέει την Σμύρνη με την Αϊδίν, βρίσκεται αυτό το μνημειακό τάφο, ένα από τα σημαντικότερα δείγματα της ελληνιστικής αρχιτεκτονικής τάφων στην Ανατολία. Σύμφωνα με το "Aktüel Arkeoloji", το μνημείο βρισκόταν περίπου 15 χιλιόμετρα βόρεια της Εφέσου, κοντά στην αρχαία οδό Εφέσου-Σάρδων. Στην περιοχή, είναι γνωστό ως "Yatık Kale" (Κατακρεμασμένο Κάστρο), και από μακριά μοιάζει με ένα τεράστιο κομμάτι βράχου που έχει αποκολληθεί από την πλαγιά. Το μνημείο σχεδιάστηκε εμπνευσμένο από το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, ένα από τα Επτά Θαύματα του Κόσμου. Επειδή το αντίστοιχο μνημείο στην Αλικαρνασσό δεν σώζεται, η περιοχή της Belevi είναι ένα από τα λίγα μέρη όπου μπορεί κανείς να δει ένα τέτοιο είδος μνημείου. Ακόμα και σήμερα, η ταυτότητα του ατόμου για το οποίο κατασκευάστηκε ο τάφος παραμένει ασαφής. Ορισμένοι ερευνητές, όπως οι Büyükkolancı και Baranaydın, πιστεύουν ότι η κατασκευή ξεκίνησε γύρω στο 300 π.Χ. από τον Λυσίμαχο, τον ιδρυτή της Εφέσου στην ελληνιστική περίοδο. Μια πιο πρόσφατη έρευνα, που δημοσιεύτηκε από το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο το 2016, χρονολογεί την κατασκευή μεταξύ 310 και 280/270 π.Χ. και προτείνει τον Αντιγόνο τον Μονοφθάλμο ως τον ιδιοκτήτη του τάφου. Μια άλλη άποψη, βασισμένη σε αρχαίες πηγές, υποστηρίζει ότι ο ημιτελής τάφος προοριζόταν για τον Βασιλιά Σελεύκο Β' Αντίοχο το 246 π.Χ. Αυτή η αβεβαιότητα καθιστά το μνημείο ακόμη πιο ενδιαφέρον, καθώς ο επισκέπτης περιφέρεται γύρω από τον τάφο ενός άγνωστου βασιλιά. Η κατασκευή του μνημείου βασίστηκε σε ένα φυσικό βράχο, ο οποίος λείανθηκε και καλύφθηκε με επεξεργασμένα λίθους. Ένα τετράγωνο βάθρο, με τρία επίπεδα, έχει πλευρά περίπου 29,6 μέτρα, ενώ το ύψος του βάθρου είναι 11,5 μέτρα, σύμφωνα με το "Aktüel Arkeoloji". Στην κορυφή του βάθρου, υπήρχε ένα γλυπτό διάκοσμο με τριγλύφους και μετόπες, σε δωρικό ρυθμό. Πάνω από αυτόν, βρισκόταν Το μνημείο παρουσιάστηκε στην επιστημονική κοινότητα από το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο. Οι Camillo Praschniker και ο αρχιτέκτονας Max Theuer πραγματοποίησαν ανασκαφές τη δεκαετία του 1930, ενώ ο Wilhelm Alzinger συνέχισε τις εργασίες τη δεκαετία του 1970, με τα αποτελέσματα να δημοσιεύονται το 1979. Οι νέες έρευνες που ξεκίνησαν από τον Peter Ruggendorfer το 1998 συγκεντρώθηκαν σε ένα ξεχωριστό τόμο το 2016. Σήμερα, το μνημείο βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο δρόμο, ανάμεσα στα χωράφια. Οι πηγές δεν αναφέρουν ένα κανονικό σύστημα εισόδου, οπότε για πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες επίσκεψης, επικοινωνήστε με τη Διεύθυνση του Μουσείου της Εφέσου. Ο Δήμος της Σελιούκ και η σελίδα visitizmir παρέχουν τις συντεταγμένες του μνημείου και οδηγίες πρόσβασης. Η διαδρομή από τη Σελιούκ με αυτοκίνητο διαρκεί περίπου 15 χιλιόμετρα. Ξεκινήστε την παρατήρηση από την ανατολική κατεύθυνση, καθώς η σκαλισμένη επιφάνεια του βράχου και τα σκαλοπάτια της βάσης είναι καλύτερα ορατά από εκεί. Στη συνέχεια, εξετάστε τα διασκορπισμένα κορίνθια κιονόκρανα, τα θραύσματα και τα μπλοκ του γλυπτού που βρίσκονται στην περιοχή. Ορισμένα από αυτά είναι εν μέρει θαμμένα στα χόρτα. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, η περιοχή είναι εκτεθειμένη στον ήλιο και τα χόρτα είναι ψηλά, ενώ η επίσκεψη την άνοιξη είναι πιο δροσερή και τα στοιχεία είναι πιο ευδιάκριτα. Η επίσκεψη στο μνημείο την ίδια μέρα με το Μουσείο Ατμοκινητομηχανών Τσαμλίκ και το Κάστρο του Αγιασολούκ είναι ένας καλός τρόπος για να γνωρίσετε και την πλευρά της Σελιούκ που δεν είναι η Εφέσος.