Alaeddin Tepesi

Ο λόφος Αλαεντίν, ένας τεχνητός λόφος που έχει συσσωρευτεί με ανθρώπινη προσπάθεια για χιλιάδες χρόνια, βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της πόλης Κόνγια, και η ιστορία της πόλης έχει διαμορφωθεί γύρω από αυτόν. Ο λόφος, που βρίσκεται κοντά στα δυτικά όρια της πεδιάδας της Κόνγια, στα τελευταία υψώματα των βουνών, είναι ένας οβάλ όγκος διαστάσεων περίπου 450 μέτρα επί 350 μέτρα και ύψους 20 μέτρων. Σύμφωνα με την Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια TDV, η πρώτη οικιστική περιοχή της πόλης, της οποίας ο ιδρυτής είναι άγνωστος, βρισκόταν σε αυτόν τον μικρό λόφο. Οι ανασκαφές που πραγματοποίησε το 1941 το Τουρκικό Ιστορικό Ινστιτούτο έδειξαν ότι ο πρώτος οικισμός στον λόφο χρονολογείται από την πρώιμη εποχή του Χαλκού, περίπου το 3000 π.Χ. Στη συνέχεια, ο λόφος βρέθηκε υπό την κυριαρχία των Χιττιτών, των Φρυγών, των Λυδών και των Περσών. Θεωρείται ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από τη φρυγική λέξη "Kawania", η οποία μετατράπηκε στα ελληνικά σε "Κόνιον" και κατά την ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο σε "Ικόνιον". Κάποιες διακοσμητικές πλάκες από την φρυγική περίοδο, που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Κόνγια, προέρχονται επίσης από αυτόν τον λόφο. Κατά τη ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή, τα τείχη που περιέβαλλαν τον λόφο ανακαινίστηκαν, και η πόλη αναπτύχθηκε μέσα και γύρω από αυτόν τον αμυντικό δακτύλιο. Στο τέλος του 11ου αιώνα, η Κόνγια, η οποία ήταν πρωτεύουσα του Σελτζουκικού Σουλτανάτου της Ανατολίας, φιλοξενούσε το Σελτζουκικό παλάτι, το οποίο χτίστηκε βόρεια του λόφου. Η τζαμί Αλαεντίν, που βρίσκεται βόρεια του λόφου, είναι ένα μεγάλο σελτζουκικό κτίριο που ολοκληρώθηκε το 1220 και αποτελεί ακόμα σήμερα το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του οπτικού τοπίου του λόφου. Κατά τη διάρκεια της σελτζουκικής περιόδου, το κάστρο στον λόφο ήταν το εσωτερικό κάστρο της πόλης. Το 1221, η πόλη που μεγάλωνε περιβαλλόταν από ένα νέο εξωτερικό τείχος και πύργους μήκους περίπου 4 χιλιομέτρων. Έτσι, το κάστρο στον λόφο έχασε τη σημασία του, και ένα νέο εσωτερικό κάστρο χτίστηκε στα δυτικά. Στα β Τα πλακάκια που ανακαλύφθηκαν κατά των ανασκαφών του 1941 στο συγκρότημα, εκτίθενται σήμερα στο κοντινό Μουσείο Πλακιδίων της Μεντρεσέ Καρατάι. Άλλα τμήματα της συλλογής έχουν διασκορπιστεί σε μουσεία στην Κωνσταντινούπολη, το Βερολίνο και το Παρίσι. Κατά την περίοδο των Οθωμανών, ο Φατίχ Σουλτάν Μωχάμετ, μετά την κατάληψη της Κωνυάς το 1468, διέταξε την αποκατάσταση των κατεστραμμένων τειχών. Ο Charles Texier, ο οποίος επισκέφθηκε την πόλη στα μέσα του 19ου αιώνα, αναφέρει ότι οι πέτρες των τειχών αποσυναρμολογήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν σε νέα κτίρια. Σύμφωνα με την Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια TDV, σήμερα δεν έχει απομείνει κανένα τμήμα των εσωτερικών ή εξωτερικών τειχών, με εξαίρεση τα ερείπια του πύργου όπου βρισκόταν το συγκρότημα. Το λόφος καθαρίστηκε από τα σπίτια στα τέλη του 19ου αιώνα και, από τη δεκαετία του 1910, φυτεύτηκε με δέντρα, μετατρέποντας την περιοχή σε ένα δημόσιο πάρκο. Η λίμνη νερού, που κατασκευάστηκε από τον Βαλί Αβλονυαλί Φερίτ Πασά για να λύσει το πρόβλημα της έλλειψης νερού στην πόλη και περιτριγυριζόταν από δύο τοξωτές βρύσες, άνοιξε το 1902 και χρησιμοποιήθηκε μέχρι το 1954. Το 1982, ο λόφος χαρακτηρίστηκε ως αρχαιολογικός, ιστορικός και φυσικός χώρος. Σήμερα, ο λόφος είναι ένα πάρκο στην καρδιά της πόλης, με καταπράσινα λιβάδια, πεύκα και σκιερές διαδρομές. Μια καλή επιλογή είναι να ξεκινήσετε την επίσκεψή σας από τα ερείπια του συγκροτήματος που βρίσκονται στη βόρεια πλευρά και να συνεχίσετε με τα μονοπάτια που περιβάλλουν τον λόφο. Από τον περιφερειακό δρόμο, μπορείτε να δείτε πόσο υψώνεται ο λόφος από την πεδιάδα, δηλαδή τον όγκο των χιλιάδων ετών αποθέσεων. Το βράδυ, όταν φωτίζεται ο λόφος, οι πέτρινες όψεις των κτιρίων της περιόδου των Σελούκιδων φαίνονται μέσα από τα δέντρα. Μια γραμμή τραμ περιβάλλει τον λόφο και μπορείτε εύκολα να φτάσετε σε αυτόν από πολλά σημεία της πόλης. Το Μεντρεσέ Ιντσε Μιναρέλι, που βρίσκεται αμέσως στα δυτικά, και το Μεντρεσέ Καρατάι, στα βόρεια, απέχουν λίγα λεπτά με τα πόδια. Γι' αυτό