Tepeden Tırnağa

Η "Από την κορυφή μέχρι τα νύχια", σχεδιασμένη ως μια παρουσίαση-παράσταση, εξερευνά τον συνδετικό ιστό από την αρχή.
Αυτή η περιγραφή απεικονίζει ένα ταξίδι που εκτείνεται μέχρι και τα δάχτυλα των ποδιών. Αποκαλύπτει τις σχέσεις που συνθέτουν έναν χώρο.
Ενέργειες αυτές γίνονται με σκοπό την επανασύνδεση. Ο Barın Han παρουσιάζεται ως μια ζωντανή "αναπαράσταση".
ερευνά τις δυνατότητες ενσωμάτωσης. Μέσω της προσέγγισης της "σωματικής δραματουργίας", δημιουργείται μια...
Αυτό που καθορίζει το κτίριο και το κάνει να ξεχωρίζει, είναι αυτό που του δίνει τη "ζωή" του, όπως και στο Barın Han.
περιγράφει τα επιτεύγματά του, καθώς και τις φυσικές, πολιτιστικές, οικονομικές και κοινωνικές πτυχές της περιοχής του Barın Han.
ο τρόπος με τον οποίο συνδέεται με άλλα κτίρια, η θέση του στην περιοχή Τσεμπερλιτάς, η αρχιτεκτονική του και ο Εμίν Μπαρίν, από τον οποίο πήρε το όνομά του.
Αποσπάσματα από τη ζωή του και το έργο του, η σύνδεση που δημιουργεί με το παρόν: όλα αυτά εντάσσονται σε αυτή την "ζωή".
λαμβάνει χώρα. Κατά τη διάρκεια της παράστασης, οι πληροφορίες, οι εμπειρίες, οι αναμνήσεις και οι αποσπάσματα ερμηνεύονται και συνδυάζονται.
Η αφήγηση που δημιουργείται, είναι γεμάτη μικρές, παιχνιδιάρικες στιγμές, οι οποίες έρχονται σε επαφή με το κοινό. Συνεργατική δημιουργία.
Άλλα στοιχεία που σχετίζονται με άλλες εργασίες ενδέχεται να εμφανιστούν συνδεδεμένα με αυτό το μοτίβο.
"Από την κορυφή μέχρι τα νύχια", μια ιδέα για ένα μεγαλύτερης κλίμακας έργου, παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ "Istanbul Fringe" και στο "Barın Han".
Είναι μια προσωπική ερμηνεία.

Αυτό το εισιτήριο περιλαμβάνει επίσης την είσοδο για τις παρακάτω 4 εκθέσεις/εγκαταστάσεις, οι οποίες αποτελούν μέρος του κοινού έργου "Barın Han x Istanbul Fringe Festival: "Δημιουργία Συνδέσεων"."

"Άσε, πήγαινε! Τράβηξε, έλα!"
Mesrure Melis Bilgin Koen.
"Άσε, πήγαινε! Τράβηξε, έλα!" Η Κωνσταντινούπολη, με τους εξωτερικούς και εσωτερικούς χώρους της, το κάτω και το πάνω μέρος της...
με τις οριζόντιες και κάθετες γραμμές του, με το δημόσιο και το ιδιωτικό του, συνδέει τους ανθρώπους μέσω των κτιρίων και των δρόμων.
ένα διακοσμητικό στοιχείο που συνδέεται με την καθημερινότητα μιας γειτονιάς, μετατρέπεται σε μια εγκατάσταση και μια παράσταση.
μεταμορφώνει. Το καλάθι, ένα αντικείμενο που συνδέεται με τη γυναικεία φύση και τη μητρική φροντίδα, μεταμορφώνει την αρσενική και αυστηρή αρχιτεκτονική.
χρησιμοποιείται ως ένα στοιχείο που εξισορροπεί τη σύνθεση. Τα καλάθια που κρέμονται από τα παράθυρα του Barın Han και...
Περιεχόμενα: Η ιστορία του δρόμου, μέσα από τα μάτια των κατοίκων, των καλλιτεχνών, των επισκεπτών και των περαστικών.
Καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας, δημιουργούνται νέες συνδέσεις.

Bachmann: Σπασμένα Ποίημα.
Mina Kocailik.
Η ζωγράφος Mîna Kocailik μας προσκαλεί σε ένα οπτικό ταξίδι μέσα από αποσπάσματα ποιημάτων της Αυστριακής φεμινίστριας συγγραφέως και ποιήτριας Ingeborg Bachmann. Η καλλιτέχνιδα, η οποία εξερευνά τις σχέσεις αλληλεπίδρασης μεταξύ λογοτεχνίας και ζωγραφικής, ενσωματώνει αποσπάσματα από διάφορα ποιήματα της Bachmann στις επιφάνειες των έργων της, χρησιμοποιώντας μια ποικιλία τεχνικών. Με τη χρήση της τεχνικής του κολάζ, επανασυνθέτει αυτά τα αποσπάσματα, δημιουργώντας ένα νέο ποίημα από το πνεύμα της Bachmann, ενώ παράλληλα δημιουργεί μια σειρά οπτικών ποιημάτων όπου κάθε έργο, τόσο μεμονωμένα όσο και στο σύνολό του, αλληλεπιδρά. Οι λέξεις της Bachmann αποσυντίθενται, ενώνονται και μεταμορφώνονται σε μια άλλη γλώσσα μέσα στις ζωγραφιές της Kocailik. Η σειρά που προκύπτει δημιουργεί έναν οπτικό χώρο ποίησης, όπου το ποίημα μεταμορφώνεται σε ζωγραφική και η ζωγραφική σε ποίημα, διαλύοντας τα όρια μεταξύ των δύο αυτών μορφών τέχνης.

Διπλή Επαφή: Μια Εμπειρία Μνήμης και Αποκατάστασης.
Nalin Yeşilbaş.
Ο επισκέπτης βιώνει την απομόνωση και την ευάλωτη, αλλά απόλυτη μοναξιά της περιόδου πριν τη γέννηση, σε έναν χώρο που θυμίζει μήτρα. Όταν βγαίνει από αυτόν τον συμβολικό χώρο, έρχεται αντιμέτωπος με την υπαρξιακή αίσθηση της "απομόνωσης" στον κόσμο και με τη στιγμή της γέννησης, αντιλαμβανόμενος έτσι το έργο "Διπλή Επαφή".
Το έργο επικεντρώνεται στο Palmer Reflex, τον πρώτο βιολογικό δεσμό που δημιουργείται μεταξύ ενός μωρού και του κόσμου. Η εγκατάσταση που βρίσκεται μπροστά από το έργο επιτρέπει στον επισκέπτη να έρθει σε άμεση επαφή με το χαρτί, προσφέροντας έτσι μια σύνδεση με την ιστορική μνήμη του χώρου. Μέσα από αυτή την αλληλεπίδραση, ο θεατής μετατρέπεται από παθητικός παρατηρητής σε ενεργό δημιουργό της αφήγησης, αφήνοντας ένα κομμάτι του εαυτού του στις σελίδες που επιλέγει να εξερευνήσει, δημιουργώντας έναν άρρηκτο, πνευματικό δεσμό με το Barın Han.

ΟΝΕΙΡΑ — ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΑΜΕ.
Μίνα Κοτσαϊλίκ και Σερέν Υλμάζ.
Η Μίνα Κοτσαϊλίκ και η Τσερέν Υλμάζ είναι δύο καλλιτέχνιδες που χρησιμοποιούν το Barın Han όχι μόνο ως χώρο έκθεσης, αλλά και ως μέρος της δημιουργικής τους διαδικασίας. Μετά τη συνάντησή τους στο Barın Han, η σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ τους, αρχικά χωρίς να είχε προγραμματιστεί να παρουσιαστεί, μετατράπηκε σε μια συνάντηση δύο διαφορετικών καλλιτεχνικών πρακτικών σε έναν κοινό χώρο.
Στον πίνακα "Όνειρα" της Kocailik, ο οποίος εξερευνά τη σχέση μεταξύ ονείρου, σώματος και απελευθέρωσης, το πεταλούδα του Yılmaz, με τίτλο "Όταν Ξυπνά", εμφανίζεται σαν να έχει βγει από τον ονειρικό κόσμο του πίνακα και να έχει πλησιάσει πολύ κοντά. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτής της μετάβασης, χάνει την ακεραιότητά του.
Ένα από τα φιλοσοφικά σημεία εκκίνησης του "Uyanınca" είναι το όνειρο της πεταλούδας του Zhuangzi, το οποίο θολώνει τη διάκριση μεταξύ του ανθρώπου και της πεταλούδας, του ονειρευόμενου και του ονείρου. Η συνάντηση αυτών των δύο στοιχείων προσθέτει μια νέα πιθανότητα σε αυτό το ερώτημα:
Μπορεί κάτι που είναι ολόκληρο σε ένα όνειρο, να παραμείνει ολόκληρο όταν μεταφέρεται στην πραγματικότητα;
Είναι ψευδαίσθηση;