Şairin Kayığı

Το έργο παρουσιάζεται μέσα από τα μάτια ενός αφηγητή που αυτοπροσδιορίζεται όχι ως "απλός βαρκάρης", αλλά ως "σύντροφος των ποιητών". Αυτό το πλοίο δεν μεταφέρει επιβάτες στην απέναντι όχθη με την συμβατική έννοια, αλλά συγκεντρώνει στο ίδιο τραπέζι μεγάλες μορφές της τουρκικής ποίησης (Can Yücel, Edip Cansever, İlhan Berk, İsmet Özel, Tomris Uyar, Ece Ayhan, Nilgün Marmara, Ülkü Tamer και Sezai Karakoç). Οι επιβάτες δεν έχουν αποσκευές, αλλά ημιτελή αποσπάσματα ποιημάτων και παιδικές αναμνήσεις που κουβαλάνε μέσα τους. Κατά τη διάρκεια του έργου, αυτοί οι ποιητές συζητούν, με τον μοναδικό τους τρόπο, για το τι είναι η ποίηση, τη ζωή, τον θάνατο, τους πατέρες τους, τη μοναξιά και την πατρίδα. Στο τέλος, ο αφηγητής συνειδητοποιεί ότι δεν είναι στην πραγματικότητα βαρκάρης, αλλά "ακροατής" αυτών των ανθρώπων που "επιδιορθώνουν τη μνήμη", και ολοκληρώνει το έργο παραδίδοντας την κενή καρέκλα στο τραπέζι στο κοινό (τον αναγνώστη).