Monologlar Müzesi “Kuğugölü”

Τι θυμάται ένα σπίτι; Τη σιωπή των παιδιών που μεγάλωσαν μέσα του, τα ημιτελή αποχαιρετισμούς, ή την κοινή κληρονομιά στην οποία δεν μπορούμε ποτέ να ξεφύγουμε;
Ορισμένα σπίτια δεν διατηρούν απλώς το παρελθόν. Γίνονται το ίδιο το παρελθόν.
Μέσα, υπάρχει ένας σιωπηλός αγώνας: συρτάρια κλεισμένα για χρόνια, συγκρούσεις που έχουν θαφτεί, και μυαλά που προσπαθούν να επιβιώσουν, παραμορφώνοντας τον χρόνο. Επίσης, δεκαεπτά χρόνια απουσίας, χρόνιους πόνους χαραγμένους στο σώμα, και κληρονομιές που θεωρούνταν ότι θα εξαφανίζονταν με μια απλή μεταβίβαση ιδιοκτησίας... Όλα αυτά, πίσω από την ίδια πόρτα.
Μερικές πόρτες ανοίγουν όχι απλώς για να μπεις, αλλά για να σε αλλάξουν τόσο πολύ, ώστε να μην είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος όταν βγεις. Κανείς δεν μπορεί πραγματικά να ξεφύγει από το παρελθόν του, απλώς νομίζει ότι έχει απομακρυνθεί.
Όταν επιστρέφετε σε ένα σπίτι που είχατε εγκαταλείψει μετά από χρόνια, τα πρώτα πράγματα που σας αντιμετωπίζουν στην πόρτα είναι τα ίδια σας τα ψέματα.