Kendini Köpek Sanan Adam

Το παραμύθι είναι πλέον μια αόρατη γλώσσα μέσα στον ρυθμό της καθημερινής ζωής. Το ενσωματώνουμε τόσο πολύ, που κάποια στιγμή όλα φαίνονται να αποτελούν μέρος της δικής μας πραγματικότητας.

Ακόμα προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε την έκπληξη που προκαλεί η ανακάλυψη ότι αυτό που θεωρούμε "πραγματικότητα", που βρίσκεται πίσω από τις σκέψεις, τις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές μας, είναι συχνά απλώς ένα παραμύθι που μας έχουν διδάξει.
Προσπαθούμε να βρεθούμε στα "λάθη της ζωής" για τα οποία μιλούσε ο Αδόρνο, σαν να προσπαθούμε να κολυμπήσουμε σε αυτά τα νερά. Διότι σε αυτά τα νερά, υπάρχει μια ροή που αγνοεί την αυθεντικότητα της ίδιας μας της ύπαρξης. Αυτή η ροή είναι μια ψευδαίσθηση – αλλά είναι τόσο βαθιά, που μερικές φορές φαίνεται αδύνατο ακόμη και να μάθουμε πώς να κολυμπάμε μέσα της.

Λοιπόν, τι θα κάνουμε; Πώς θα διακρίνουμε το λάθος από το σωστό; Πού θα βρούμε την αλήθεια; Σε αυτές τις στιγμές που νιώθουμε ότι έχουμε χάσει τον προσανατολισμό μας μέσα σε όλο αυτό το χάος, ίσως η απάντηση βρίσκεται στο πιο απλό: στην αλληλεγγύη. Ακόμα και στην πιο απλή της μορφή, η αλληλεγγύη, με την μοναδική της πινελιά, μας ωθεί να εμβαθύνουμε την προσωπική μας οπτική και να δημιουργήσουμε χώρους ελευθερίας στη ζωή μας.
Θέλουμε, μέσα από το έργο μας, να μοιραστούμε με το κοινό αυτή τη σπάνια και ευαίσθητη στιγμή αλληλεγγύης και να αναδείξουμε τις συνέπειές της.