"Όχι, νιώθω λίγο καλύτερα από εκείνη τη νύχτα, αλλά σαν να μην έχω ακόμα ηρεμήσει εντελώς. Δεν το καταλαβαίνω, ο θυμός μου είναι σαν μια μπάλα που παραμένει ζεστή μέσα μου. Έχει παγώσει, αλλά κάποιες στιγμές νιώθω ξανά άσχημα. Από εκείνη τη νύχτα, κάτι έχει μείνει. Το μυαλό μου δεν ηρεμεί, δουλεύει συνεχώς. Το μυαλό μου, ο εγκέφαλός μου, είναι πάντα σε εγρήγορση. "Μερικές φορές λέω, "Σταμάτα λίγο", απλά και μόνο επειδή είμαι γυναίκα, ίσως το μυαλό μου να είναι επίσης γυναικείο." Είναι μια γυναίκα με μάτια που λάμπουν σαν τα μάτια ενός δαίμονα."

Η Αϊτέν, η οποία εργαζόταν ως καθαρίστρια σε ένα καμπαρέ, αφηγείται την ιστορία της, ένα κομμάτι τη φορά. Μιλάει για το πώς "βρέθηκε" εκεί, για τον σύζυγό της που την εγκατέλειψε, για τη θλίψη της, για τα όνειρά της, για τις φίλες της που εργάζονταν στο ίδιο καμπαρέ, αλλά κυρίως για τον θυμό της. Αυτός ο θυμός, που στο παρελθόν δεν μπορούσε να τον κατανοήσει πλήρως, αλλά σταδιακά άρχισε να αντιλαμβάνεται, ραγίζει μια μέρα, σαν το παγωμένο τζάμι μιας τουαλέτας, και τίποτα δεν είναι ξανά το ίδιο.

Σκηνοθεσία: Ομαδική εργασία.