Hayat

Η Χάγιατ, αφού δολοφονήθηκε μαζί με το μωρό της, βρίσκεται στον "Αράφη", ένα μέρος που η ανθρωπότητα φαντάζεται, αντιμέτωπη με τις μορφές της Πανδώρας, της Μέδουσας και της Λαμέιας. Αυτές οι τρεις γυναίκες, που κάποτε τιμωρήθηκαν, καταραστήκαν και μεταμορφώθηκαν σε τέρατα, έχουν υιοθετήσει τη γλώσσα των ιστοριών που ειπώθηκαν για αυτές για χιλιάδες χρόνια, και έχουν γίνει, συνειδητά ή ασυνείδητα, φορείς του ίδιου συστήματος. Μπροστά στις αποφάσεις τους, η Χάγιατ μεταμορφώνεται σε μορφές γυναικών από διαφορετικές εποχές και τρόπους ζωής, αντιμετωπίζοντας τις αντιφατικές προσδοκίες που απευθύνονται στις γυναίκες. Ωστόσο, στο τέλος αυτής της αντιπαράθεσης, συνειδητοποιεί ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στους άνδρες, αλλά σε μια αρχαία αντίληψη εξουσίας που ζει μέσα σε όλους μας, από τους μύθους στις θρησκείες, από την οικογένεια στην καθημερινή γλώσσα. Και περιγράφει πώς ο μηχανισμός της καταπίεσης εισχωρεί στην ανθρώπινη ψυχή. Η Χάγιατ, αναγνωρίζοντας ότι δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, υπενθυμίζει ότι η θηλυκότητα αποτελεί μια μεγάλη ευκαιρία για την ανθρωπότητα να μάθει να δημιουργεί αντί να κυριαρχεί, να κάνει χώρο για τους άλλους αντί να κατέχει. Και τελικά, στρέφει το βλέμμα της από τις μυθολογικές μορφές στο κοινό. Διότι οι ιστορίες που στηρίζουν τον "Αράφη" δεν θα παραμείνουν στη σκηνή, αλλά θα επιστρέψουν μαζί μας, στο σπίτι, όταν τελειώσει το έργο...

Πόσοι διαφορετικοί τρόποι υπάρχουν για μια γυναίκα να ζήσει μια λανθασμένη ζωή; Αν σιωπά, γίνεται αόρατη. Αν μιλά, γίνεται αλαζόνα. Αν αγαπά, γίνεται ευάλωτη. Αν εγκαταλείψει, γίνεται άχρηστη. Αν ξέρει, γίνεται εγωίστρια. Αν δεν ξέρει, γίνεται αγράμματη. Αν επιθυμεί, γίνεται ανέντιμη. Αν απορρίψει, γίνεται φανατική... Αρχικά, γράψαμε τις ιστορίες τους. Στη συνέχεια, τις πιστέψαμε. Τελικά, θέλαμε οι ίδιες οι γυναίκες να μοιάζουν με αυτές τις ιστορίες. Τώρα, τέσσερις γυναίκες βρίσκονται στην Άκρη, αντιμέτωπες η μία με την άλλη. Η μία έχει ήδη δολοφονηθεί, ενώ κανείς δεν θυμάται πώς πέθαναν οι άλλες τρεις. Αυτή τη φορά, η ζωή δεν θα αρκεστεί απλώς να ακούσει τις ιστορίες. Γιατί τώρα είναι ενήμερη: η κόλαση είναι αυτός ο κόσμος, όπου δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε τον παράδεισο που θα μπορούσαμε.