Με την έναρξη της ψηφιακής εποχής, η απελπισία του σύγχρονου ανθρώπου που δεν μπορεί να ελέγξει τη ζωή του, που δεν επιτυγχάνει τους στόχους του και έρχεται αντιμέτωπος με την αποτυχία... Σε ένα διαμέρισμα χωρίς παράθυρο, στο υπόγειο, δύο διαφορετικές ψυχές μέσα στο ίδιο σώμα και ένα ερώτημα: "Πόσο πιο χαμηλά μπορώ να βυθιστώ;".
Το σύστημα που ο άνθρωπος δημιούργησε μέσα του, ένα σύστημα που λειτουργούσε άψογα, τώρα δεν θέλει να υπάρχει και μας φέρνει όλους στο χαμηλότερο επίπεδο. Πώς καταφέρνει ο άνθρωπος που βρίσκεται σε αυτό το σημείο να βιώνει τόσο διαφορετικά συναισθήματα ταυτόχρονα; Πώς αντιμετωπίζει την επιθυμία να μην κάνει τίποτα; Επιθυμεί πραγματικά να απαλλαγεί από την ανεργία, την απελπισία, τη μοναξιά και την αδράνεια που προκαλείται από το να μιλάει χωρίς να δρά; Ή μήπως βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου όλες αυτές οι ερωτήσεις χάνουν το νόημά τους;