
Aydede
Στη δεκαετία του '90, ο Εκιν που μεγάλωνε στην Κωνσταντινούπολη, μια μέρα βγαίνει στον δρόμο, είναι βράδυ. Το φεγγάρι είναι στο ύψος του σπιτιού του. Ο Εκιν αρχίζει να περπατάει κοιτάζοντας το φεγγάρι σαν να είναι πυξίδα. Όταν σηκώνει το κεφάλι του, το φεγγάρι δεν είναι στη θέση του, είναι ακριβώς στη μέση δύο δρόμων. Έχει χαθεί. Με μάτια γεμάτα φόβο ρωτάει: “Πού είναι το σπίτι μου, φεγγάρι;”. Το φεγγάρι σιωπά. Ο Εκιν μπαίνει σε έναν από τους δύο δρόμους και βλέπει τον πατέρα του να δέχεται άγριο ξυλοδαρμό και τρέχει μακριά. Ο Εκιν γίνεται δικηγόρος με τις παροτρύνσεις της μητέρας του. Ωστόσο, το δικηγορικό γραφείο τον αναθέτει πάντα σε υποθέσεις που προκαλούν αναστάτωση στην κοινωνία. Ο Εκιν βρίσκει τον εαυτό του να σκέφτεται τους δολοφόνους χωρίς να το θέλει, αλλά δεν κάνει τίποτα. Μετά από κάθε έξοδο από το δικαστήριο και κάθε πέρασμα ανάμεσα στους δύο δρόμους, συνεχίζει να ρωτά την ίδια ερώτηση. Και ένα Σάββατο, αδιάφορα, βρίσκει τον εαυτό του στην Ιστικλάλ.
-Αυτή η παράσταση είναι αφιερωμένη σε όλες τις μητέρες που αναζητούν δικαιοσύνη.-
Συγγραφέας/Σκηνοθέτης/Ηθοποιός: Μπιλγκίν Μετίν Γιαντίργκι
Γενικός Συντονιστής/Βοηθός Σκηνοθέτη: Λέιλα Καραμάν
Σχεδίαση Φωτισμού: Μερβέ Γκιοκ
