52 hertz

"Έτσι ξεκινά η καταστροφή / Όχι με εκκωφαντικό θόρυβο, αλλά με στεναγμό" — T.S. Eliot.

Τέσσερις γυναίκες, οι οποίες έζησαν την παιδική τους ηλικία, τις απώλειές τους και τις αγάπες τους σε ένα νησί κοντά στην Κωνσταντινούπολη, μαθαίνουν ότι το νησί πρόκειται να εξαφανιστεί μέσα σε λίγες ώρες. Αποφασίζουν λοιπόν να αποχαιρετίσουν το νησί παίζοντας ένα τελευταίο παιχνίδι, το οποίο θα τις μεταφέρει σε αναμνήσεις και τοπία που έχουν χαραχτεί για πάντα στις μνήμες τους.
Καθώς πλησιάζουν το τέλος της ζωής τους, αρχίζουν να αναρωτιούνται για τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες, για τις σχέσεις τους με τους άλλους, για τα μέρη στα οποία ανήκουν και για τις αντιφάσεις μεταξύ της επιθυμίας να γίνουν αντιληπτοί και της ανάγκης να παραμείνουν απαρατήρητοι.
Λοιπόν, θα είναι αρκετή αυτή η έρευνα για να σταματήσει την εξαφάνιση του νησιού;
Το παιχνίδι, το οποίο πήρε το όνομά του από μια φάλαινα που εκπέμπει ήχους στη συχνότητα των 52 Hz και η οποία, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, δεν ακούγεται από άλλες φάλαινες, και γι' αυτό ονομάστηκε "η πιο μοναχική φάλαινα του κόσμου", παρακολουθεί μια ιστορία όπου η επικοινωνία δεν είναι πάντα εφικτή.
Η παράσταση "52 Hertz", εμπνευσμένη από τις αυτοβιογραφικές ιστορίες των ηθοποιών της ομάδας Hangardz, οι οποίοι διατηρούν ζωντανή την αρμένικη πολιτιστική και καλλιτεχνική παράδοση στην Κωνσταντινούπολη, δημιουργήθηκε μέσα από μια συλλογική διαδικασία, χρησιμοποιώντας την τεχνική του αυτοσχεδιασμού. Το έργο μεταφέρει στη σκηνή μια κοινή γλώσσα που βασίζεται στη μνήμη, την αόρατη παρουσία και την αλληλεγγύη.