Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Radar Türkiye
Ανακαλύψτε εκδηλώσεις στην εφαρμογή
Άνοιγμα

"Από τα πλακάκια της Kubadabad στα πλακάκια της Karatay: Η τέχνη των πλακιδίων της Σελτζουκικής περιόδου."

Όταν επισκέπτεστε τα σιελτζουκικά κτίρια στην Κόνυα, συχνά αυτό που τραβάει πρώτα την προσοχή σας δεν είναι η πέτρα, αλλά το χρώμα.

Radar TürkiyeRadar Türkiye19 Ekim 202612
Δεν υπάρχουν ακόμη βαθμολογίες

Συνδέσου για να κάνεις «μου αρέσει» και να βαθμολογήσεις

"Από τα πλακάκια της Kubadabad στα πλακάκια της Karatay: Η τέχνη των πλακιδίων της Σελτζουκικής περιόδου."

Καθώς εισέρχεστε στα σπαθάρια της περιόδου των Σελευκιδών στην Κωνυά, αυτό που συχνά τραβάει περισσότερο την προσοχή δεν είναι η πέτρα, αλλά το χρώμα. Αποχρώσεις του τιρκουάζ, του μπλε του κοραλλιού και του μοβ δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που θυμίζει νυχτερινό ουρανό στο εσωτερικό ενός θόλου, μετατρέποντας έναν τοίχο σε ένα γεωμετρικό χαλί. Αυτά τα χρώματα, σε μεγάλο βαθμό, συγκεντρώνονται σήμερα σε δύο μέρη: στην Μεντρεσέ Καρατάι, στην καρδιά της Κωνυά, και στα ευρήματα που προέρχονται από τις ανασκαφές του Παλατιού Κουμπανταμπάντ, στις όχθες της Λίμνης Μπεϊσέχιρ. Αυτό το κείμενο αφηγείται ένα ταξίδι μέσα στην τέχνη των τούβλων της περιόδου των Σελευκιδών, συνδέοντας αυτά τα δύο σημεία, και παρέχει ενδείξεις για το τι μπορείτε να αναζητήσετε στο μουσείο. Τι είναι τα τούβλα και γιατί το γυάλωμα είναι σημαντικό;

Σύμφωνα με το άρθρο στην "Εγκυκλοπαίδεια του Ισλάμ" της Τουρκικής Ισλαμικής Ιδρυματικής Ένωσης, η λέξη "τούβλο" προέρχεται από την οθωμανική λέξη "çin", που σημαίνει "κινέζικο". Η ουσία της τέχνης έγκειται στη βαφή και στο γυάλωμα των διαμορφωμένων πλακών, οι οποίες στη συνέχεια ψήνονται. Το γυάλωμα, λιώνοντας στο φούρνο, δημιουργεί ένα διαφανές και προστατευτικό στρώμα στην επιφάνεια της πλάκας, προσδίδοντας ένα χρώμα που δεν ξεθωριάζει. Τα πρώτα παραδείγματα γυαλωμένων τούβλων χρονολογούνται από την αρχαία Αίγυπτο και τη Μεσοποταμία. Το ίδιο άρθρο αναφέρει ότι τα κτίρια της περιόδου των Σελευκιδών ήταν επίσης διακοσμημένα με τούβλα στην Ανατολία, αλλά ότι η τέχνη αυτή γνώρισε την μεγαλύτερη και πιο σταθερή ανάπτυξή της στην Ανατολία. Οι μάστορες της Ανατολίας της περιόδου των Σελευκιδών χρησιμοποίησαν διάφορες τεχνικές. Στα πρώτα παραδείγματα, εμφανίζονται γυαλωμένα τούβλα, ενώ σύντομα μεταβαίνουν στην τεχνική της κοπής, όπου μικρά κομμάτια από γυαλωμένες πλάκες σε αποχρώσεις του τιρκουάζ, του μοβ, του πράσινου και του μπλε συγκεντρώνονται σε μια επιφάνεια από γύψο. Στα αστικά κτίρια, όπως τα παλάτια και τα ανάκτορα, οι τοίχοι καλύπτονται με πλάκες σε σχήμα αστεριού, σταυρού, εξαγώνου και τετραγών Αυτό το κτίριο, γνωστό ως "Αλαεντίν Κιόσκι" στον λαό, θεωρείται ότι χτίστηκε κατά τη διάρκεια της εποχής του Κιλίτζαρσλάν Β', δηλαδή μεταξύ των ετών 1155 και 1192, σύμφωνα με την εγκυκλοπαίδεια, λόγω των τεχνικών χαρακτηριστικών των πλακιδίων και των επιγραφών του. Οι εξωτερικοί και εσωτερικοί τοίχοι του κιοσκίου ήταν διακοσμημένοι με πλακάκια και γύψο. Αυτός ο κίοσκος είναι γνωστός ως το μοναδικό κτίριο στην τέχνη των πλακιδίων των Σελτζούκων που χρησιμοποιεί την τεχνική "minai". Το άρθρο για τα πλακάκια στην Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια περιγράφει λεπτομερώς την τεχνική: η κίτρινη και καλά ζυμωμένη άργιλος μετατρέπεται σε τετράγωνα, αστεροειδή, σταυρωτά και φύλλα σε σχήμα μπακλαβά, χρωματίζεται με πράσινο, σκούρο μπλε, μωβ και τιρκουάζ, γυαλίζεται και ψήνεται. Στη συνέχεια, χρωματίζεται ξανά με μαύρο, κεραμιδί, λευκό και χρυσό, και ψήνεται ξανά σε χαμηλότερη θερμοκρασία. Λόγω της χρήσης επτά χρωμάτων, αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης "heft renk" (επτά χρώματα). Στα πλακάκια με τα αστέρια, απεικονίζονται άνθρωποι που κάθονται σταυροπόδι, αντικριστά και παίζουν μουσικά όργανα, καθώς και λιοντάρια με φτερά. Στον 19ο αιώνα, ο κίοσκος ήταν σε ερειπωμένη κατάσταση και κατεδαφίστηκε μεταξύ των ετών 1905 και 1908. Μέρος των πλακιδίων του διασκορπίστηκαν σε μουσεία και συλλογές στη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Σουηδία και την Αμερική. Σήμερα, στην κορυφή βρίσκεται μια προστατευτική στέγη που υποδεικνύει τη θέση του κιοσκίου. Τα πλακάκια σε σχήμα σταυρού, αστεριού με έξι ακτίνες και φύλλου μπακλαβά, που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια των ανασκαφών του Remzi Oğuz Arık το 1941, βρίσκονται στην Κωνυά και εκτίθενται σήμερα στις βιτρίνες του ειθανά της Μεδρέσης Καρατάι. Σε αυτά απεικονίζονται γυναίκες και άνδρες, κυνηγοί με άλογα και φυτικά διακοσμητικά στοιχεία. Ένα παλάτι στην ακτή της λίμνης, το Κουμπανταμπάντ.

Η πλουσιότερη συλλογή αρχαιολογικών ευρημάτων της τέχνης των πλακιδίων των Σελτζούκων προέρχεται από την δυτική ακτή της λίμνης Μπέισχερ. Το παλάτι Τα πρόσωπα είναι οβάλ, τα μάτια μεγάλα και αμυγδαλωτά, οι μύτες λεπτές και μακριές, τα στόματα μικρά. Η εγκυκλοπαίδεια χαρακτηρίζει αυτόν τον τύπο προσώπου ως προερχόμενο από την Κεντρική Ασία. Έχει υποστηριχθεί ότι η απεικόνιση ενός μουσαφίρη με μουστάκι είναι το πορτρέτο του Αλαετίν Κεϊκουμπάντ. Τα διπλοκέφαλα αετά με την επιγραφή "es-sultan" στο στήθος είναι επίσης από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία, που συμβολίζουν την κυριαρχία. Ο ζωικός κόσμος είναι ακόμη πιο πλούσιος. Στις περιοχές γύρω από τα στυλιζαρισμένα δέντρα της ζωής, υπάρχουν σφίγγες, σειρήνες, γριφόνια και δράκοι με δύο κεφάλια. Επιπλέον, απεικονίζονται κυνηγετικά σκυλιά, πάνθηρες, κουνέλια, αντιλόπες, αγριοκάτσικα, γαϊδούρια, αρκούδες, άλογα, σκίουροι, πάπιες, αρπακτικά πουλιά, παγώνια και λιοντάρια. Ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στο DergiPark τονίζει ότι αυτές οι απεικονίσεις είναι γεμάτες ζώα, μυθικά πλάσματα και σύμβολα από την ασιατική τουρκική μυθολογία, ενώ τα πλακάκια με τις σειρήνες στο παλάτι αποτελούν ένα ξεχωριστό αντικείμενο μελέτης τόσο ιστορικά όσο και αισθητικά. Τα γύψινα ανάγλυφα που βρέθηκαν στις ανασκαφές απεικονίζουν επίσης ζώα και ανθρώπους και εκτίθενται στο ίδιο μουσείο. Ο θόλος του Karatay

Τα πλακάκια του Kubadabad εκτίθενται από το 1955 στην Μαδρασή Karatay, σε ένα κτίριο που είναι και αυτό ένα αριστούργημα πλακιδίων. Σύμφωνα με την επιγραφή της, η μαδρασή χτίστηκε το 1251, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλτάνου II. İzzeddin Keykavus, από τον Celaleddin Karatay. Το κτίριο εγκαταλείφθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα, ανακαινίστηκε το 1954 και άνοιξε στο κοινό στις 17 Δεκεμβρίου 855 ως τμήμα του Μουσείου της Κωνυάς. Σύμφωνα με το Κέντρο Πολιτισμού, το 2014 η μαδρασή συμπεριλήφθηκε στην Προσωρινή Λίστα Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO με την ονομασία "Μαδρασές της Ανατολικής Σελτζουκικής Περιόδου". Η καρδιά του κτιρίου είναι ο τετράγωνος κεντρικός χώρος με πλευρές περίπου δώδεκα μέτρα. Η εσωτερική επιφάνεια του θόλου είναι πλήρως καλυμμένη με μωσαϊκά πλακάκια. Οι λ Εάν έχετε τη δυνατότητα, μια επίσκεψη στην περιοχή του Κουμπαντάμπαντ, κοντά στη λίμνη, θα σας επιτρέψει να δείτε τα ερείπια και να κατανοήσετε καλύτερα πού βρισκόταν στην πραγματικότητα ο αστερισμός που απεικονίζεται στα έργα τέχνης που είδατε στο μουσείο. Ορισμένα αντικείμενα που προέρχονται από το Κουμπαντάμπαντ εκτίθενται επίσης στο Μουσείο Κεραμικών της Κιουτάγια. Για τις ημέρες λειτουργίας και τους όρους εισόδου των μουσείων, ελέγξτε την επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

Πηγές:

Σχόλια

0/1000

Γράψε το πρώτο σχόλιο