Η Υπόγεια Δεξαμενή.

Το Μουσείο Υπόγειου Αποθηκευτικού Κτήματος είναι ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά μνημεία, όπου μπορούμε να παρακολουθήσουμε τα ίχνη της λαμπρής ιστορίας της Κωνσταντινούπολης. Αυτό το τεράστιο υπόγειο αποθηκευτικό κτήμα, που κατασκευάστηκε από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α' (527-565), ονομάστηκε από τον λαό "Υπόγειος Παλάτι" λόγω των αμέτρητων μαρμάρινων στηλών που αναδύονται από το νερό. Επειδή στην περιοχή όπου βρίσκεται το κτήμα υπήρχε προηγουμένως η Βασιλική Στοά, ορισμένοι το αποκαλούν και "Βασιλικό Αποθηκευτικό Κτήμα". Με χωρητικότητα 80.000 τόνων νερού, το Υπόγειο Αποθηκευτικό Κτήμα είναι το μεγαλύτερο κλειστό αποθηκευτικό κτήμα της πόλης και ξεχωρίζει για το μεγάλο αριθμό επαναχρησιμοποιημένων δομικών στοιχείων. Είναι ένα τεράστιο κτίριο με εμβαδόν περίπου 10.000 τετραγωνικών μέτρων, μήκους 140 μέτρων και πλάτους 70 μέτρων. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, το Υπόγειο Αποθηκευτικό Κτήμα, από το οποίο τροφοδοτούνταν η Μεγάλη Αυλή και τα γύρω κτίρια όπου διέμεναν οι αυτοκράτορες, παρείχε νερό στην πόλη για αιώνες, λαμβάνοντας νερό από τις ιστορικές αρδευτικές γραμμές, συμπεριλαμβανομένης της γραμμής του Αδριανού. Στο εσωτερικό του κτημάτος υπάρχουν 336 στήλες, ύψους 9 μέτρων η καθεμία. Αυτές οι στήλες, τοποθετημένες σε απόσταση 4,8 μέτρων η μία από την άλλη, σχηματίζουν 12 σειρές, με 28 στή Ο Πέτρος Γκίλλιος, ο οποίος δεν παρέλειψε να μετρήσει τους πυλώνες της κατασκευής, κατέγραψε συνολικά 336 πυλώνες και σημείωσε στην έρευνά του ότι υπήρχαν πολλές δεξαμενές στην κορυφή του υπόγειου κατασκευής. Οι φράσεις του Γκίλλιου, "Τραβούν νερό με κουβάδες, ακόμη και μέσα στην κατασκευή χρησιμοποιούν φτυάρια και φωτίζουν με φανάρια, ενώ ψαρεύουν ψάρια. Από τις δεξαμενές, αέρας και φως εισχωρούν στην κατασκευή, και τα ψάρια κολυμπούν κάτω από το φως", μεταφέρουν το γεγονός ότι οι κάτοικοι της περιοχής γνώριζαν για την ύπαρξη της κατασκευής. Το Υπόγειο Αποθηκευτικό Κέντρο, το οποίο επισκευάστηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της περιόδου του Αχμέτ Γ' και για δεύτερη φορά κατά τη διάρκεια της περιόδου του Αμπντουλχαμίντ Β', συνέχισε να επισκευάζεται και τα επόμενα χρόνια. Μεταξύ των ετών 1955-1960, 9 πυλώνες που κινδύνευαν να καταρρεύσουν, καλύφθηκαν με μια παχιά στρώση τσιμέντου για να σταθεροποιηθούν. Κατά τη διάρκεια των εκτεταμένων εργασιών αποκατάστασης και καθαρισμού που πραγματοποιήθηκαν από τον Δήμο της Μεγάλης Πόλης της Κωνσταντινούπολης μεταξύ των ετών 1985-1987, ανακαλύφθηκαν τα μπλοκ με ανάγλυφα της Μέδουσας, τα οποία αποτελούν το σημαντικότερο σύμβολο του Υπόγειου Αποθηκευτικού Κέντρου. Από τους αναγλύφους της Μέδουσας που χρησιμοποιήθηκαν ως βάσεις των πυλώνων, αυτός που βρίσκεται στη δυτική πλευρά της κατασκευής είναι ανεστραμμένος, ενώ αυτός στην ανατολική πλευρά είναι οριζόντιος. Τα ανάγλυφα της Μέδουσας, ένα από τα πιο ξεχωριστά δείγματα της ρωμαϊκής γλυπτικής, έχουν προσελκύσει μεγάλο ενδιαφέρον από τους επισκέπτες και έχουν αποτελέσει θέμα πολλών μύθων. Σύμφωνα με έναν μύθο, η Μέδουσα είναι ένα από τα τρία Γοργόνες, γυναικεία τέρατα του υποκόσμου στην ελληνική μυθολογία. Η Μέδουσα, με τα φίδια αντί για μαλλιά, έχει τη δύναμη να μετατρέπει όποιον τη βλέπει σε πέτρα. Σύμφωνα με μια άλλη παράδοση, η Μέδουσα είναι ένα κορίτσι με μαύρα μάτια, μακριά μαλλιά και όμορφο σώμα. Η Μέδουσα αγαπούσε τον Περσέα, γιο του Δία. Η Αθηνά, επίσης ερωτευμένη με τον Περσέα, ζήλευε τη Μέδουσα και μεταμόρφωσε τα μαλλιά της σε φ Στο Υπόγειο Αποθηκευτικό Κέντρο (Yerebatan Sarnıcı), οι περισσότερες από τις κολώνες είναι κυλινδρικού σχήματος, με εξαίρεση μερικές που είναι γωνιακές ή διακοσμημένες με ανάγλυφα. Δύο κεφαλές της Μέδουσας, που χρησιμοποιούνται ως βάσεις για δύο κολώνες στη βορειοδυτική γωνία του αποθηκευτικού κέντρου, αποτελούν αριστουργήματα της ρωμαϊκής γλυπτικής τέχνης. Δεν είναι γνωστό από ποια κτίρια προέρχονται οι κεφαλές της Μέδουσας και πώς μεταφέρθηκαν εδώ. Οι ερευνητές συνήθως πιστεύουν ότι μεταφέρθηκαν εδώ κατά τη διάρκεια της κατασκευής του αποθηκευτικού κέντρου, με σκοπό να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά ως βάσεις για τις κολώνες. Ωστόσο, αυτή η άποψη δεν έχει αποτρέψει τη δημιουργία θρύλων γύρω από τις κεφαλές της Μέδουσας. Σύμφωνα με έναν μύθο, η Μέδουσα είναι ένα από τα τρία Γοργόνες, γυναικεία τέρατα του κάτω κόσμου στην ελληνική μυθολογία. Η Μέδουσα, με τα φίδια αντί για μαλλιά, είχε τη δύναμη να μετατρέψει σε πέτρα όποιον την κοιτούσε. Μια άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι κατά εκείνη την εποχή, οι εικόνες και τα αγάλματα των Γοργόνων χρησιμοποιούνταν για την προστασία μεγάλων κτιρίων και ειδικών χώρων, και η τοποθέτηση της κεφαλής της Μέδουσας στο αποθηκευτικό κέντρο οφείλεται σε αυτόν τον λόγο. Μια άλλη ιστορία αναφέρει ότι η Μέδουσα ήταν ένα κορίτσι με μαύρα μάτια, μακριά μαλλιά και όμορφο σώμα. Η Μέδουσα αγαπούσε τον Περσέα, γιο του Δία. Παράλληλα, η Αθηνά επίσης αγαπούσε τον Περσέα και ζήλευε τη Μέδουσα. Γι' αυτό, η Αθηνά μετέτρεψε τα μαλλιά της Μέδουσας σε φίδια. Από τότε, όποιος κοιτούσε τη Μέδουσα μετατρεπόταν σε πέτρα. Αργότερα, ο Περσέας έκοψε το κεφάλι της Μέδουσας και χρησιμοποίησε τη δύναμή της για να νικήσει πολλούς εχθρούς. Βασιζόμενοι σε αυτό, οι κεφαλές της Μέδουσας χρησιμοποιήθηκαν σε λεπίδες σπαθιών και τοποθετήθηκαν ανάποδα στις βάσεις των κολώνων (για να μην μετατρέπονται σε πέτρα όσοι τις κοιτούσαν). Μια άλλη ιστορία αναφέρει ότι η Μέδουσα κοίταξε στον καθρέφτη και μετατράπηκε η ίδια σε πέτρα. Γι' αυτό, ο γλύπτης που έφτιαξε το άγαλμα εδώ, το απεικόνισε σε τρεις διαφορετικές στάσεις, λαμβάνοντας υπόψη τις γ