Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε την πρώιμη οθωμανική αρχιτεκτονική στην Μπούρσα;

Η οθωμανική αρχιτεκτονική συνήθως φέρνει στο μυαλό τα μεγάλα τρούλους της Κωνσταντινούπολης, ενώ στην πραγματικότητα, η βάση αυτού του αρχιτεκτονικού ρεύματος βρίσκεται στη Βουργαδά. Στην πόλη, τα κτίρια που χρονολογούνται από τα τέλη του 14ου αιώνα έως τα μέσα του 15ου αιώνα διαδέχονται το ένα το άλλο, επιτρέποντάς σας να παρατηρήσετε πώς εξελίχθηκε το στυλ καθώς περπατάτε ανάμεσά τους.

Το σημείο εκκίνησης είναι το Ulu Cami (Μεγάλο Τζαμί), που χτίστηκε το 1399. Εδώ, η ιδέα του ενιαίου μεγάλου τρούλου δεν έχει ακόμη αναπτυχθεί πλήρως. Είκοσι μικρότεροι τρούλοι στηρίζονται σε δώδεκα κολώνες, και ο χώρος είναι χωρισμένος από τοίχους. Η κρήνη στο κέντρο και ο ανοιχτός τρούλος πάνω από αυτήν υποδηλώνουν μια διάταξη με εσωτερική αυλή. Δηλαδή, το τζαμί εξακολουθεί να βρίσκεται εντός του παλαιότερου σχεδίου με πολλαπλές κολώνες, αλλά η κλίμακα έχει αυξηθεί.

Προχωρήστε 22 χρόνια μετά, στο 1421: το Yeşil Cami (Πράσινο Τζαμί). Ο σχεδιασμός έχει αλλάξει, αποκτώντας ένα σχήμα αντίστροφου Τ. Οι πλευρικοί χώροι έχουν διαχωριστεί από τον κεντρικό, και ο άξονας του mihrab (η κατεύθυνση της προσευχής) είναι πιο εμφανής. Η κύρια διαφορά βρίσκεται στις διακοσμήσεις. Το εσωτερικό είναι διακοσμημένο με πλακάκια, και ο τοίχος του mihrab είναι επιχρυσωμένος. Αυτά τα πλακάκια δεν είναι από την Ιζνίκ, αλλά είναι έργο τεχνιτών από το Ταμπρίζ της εποχής. Δηλαδή, η πρώιμη οθωμανική περίοδος δεν είχε ακόμη αναπτύξει τη δική της παράδοση στα πλακάκια, και εισήγαγε τεχνίτες από το εξωτερικό.

Το γειτονικό Yeşil Türbe (Πράσινο Τάφος) χτίστηκε την ίδια περίοδο και η εξωτερική του επιφάνεια είναι καλυμμένη με πλακάκια. Η πλήρης κάλυψη της εξωτερικής επιφάνειας ενός κτιρίου με πλακάκια δεν ήταν συνηθισμένη πρακτική στην Ανατολία, αλλά ήταν μια επιλογή που προερχόταν από την τουρκική επιρροή.

Ο τελευταίος σταθμός είναι το συγκρότημα Muradiye. Τα δώδεκα τυμβα (τάφοι) στον κήπο ανήκουν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, δημιουργώντας έτσι μια χρονολογική σειρά. Στα παλαιότερα, τα πλακάκια είναι πυκνά και πολύχρωμα, ενώ στα μεταγενέστερα, αρχίζει μια απλοποίηση, η οποία είναι προάγγελος της κλασικής περιόδου.

Πώς