Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Radar Türkiye
Ανακαλύψτε εκδηλώσεις στην εφαρμογή
Άνοιγμα
Radar Türkiye

Η θέα των παραλιακών κατοικιών του Βοσπόρου από τη θάλασσα.

Όλοι όσοι διασχίζουν τον Βόσπορο με το πλοίο, σε κάποιο σημείο, αναρωτιούνται το ίδιο πράγμα.

Radar TürkiyeRadar Türkiye24 Eylül 202631
Δεν υπάρχουν ακόμη βαθμολογίες

Συνδέσου για να κάνεις «μου αρέσει» και να βαθμολογήσεις

Η θέα των παραλιακών κατοικιών του Βοσπόρου από τη θάλασσα.

Αυτός είναι ένας οδηγός για να κατανοήσετε τις βίλες κατά μήκος του Βόσπορου. Όποιος περνάει από τον Βόσπορο με το πλοίο, σε κάποιο σημείο αναρωτιέται: Για ποιον χτίστηκαν αυτά τα ξύλινα σπίτια, που βρίσκονται τόσο κοντά στη θάλασσα, σχεδόν μέσα στα κύματα; Ποιος ήταν ο σκοπός τους και πότε χτίστηκαν; Οι βίλες είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του Βόσπορου, αλλά επειδή οι περισσότερες εξακολουθούν να είναι κατοικίες, δεν είναι εύκολο να δούμε το εσωτερικό τους. Αυτό το κείμενο έχει σκοπό να σας βοηθήσει να "διαβάσετε" μια βίλα από έξω. Θα σας εξηγήσουμε ποιο είναι το ρόλο κάθε τμήματος μιας βίλας, από πού προέρχονται τα χρώματά της, ποια είναι τα παλαιότερα παραδείγματα και πώς μπορείτε να τις δείτε σήμερα, είτε από το πλοίο, είτε από την ακτή, είτε από ένα μουσείο.

Τι σημαίνει "βίλα";

Η λέξη προέρχεται από την ελληνική λέξη "γιαλός", που σημαίνει ακτή και παραλία. Στα παλαιότερα κείμενα, για παρόμοιες κατασκευές χρησιμοποιούνταν επίσης οι λέξεις "σαχίλχανέ" (από τα αραβικά "σαχίλ" που σημαίνει ακτή και το περσικό "χανέ" που σημαίνει σπίτι) και "σαχίλσαράι" (παλάτι στην ακτή). Ο αρχιτέκτονας και συγγραφέας Sinan Genim τονίζει ότι, παρόλο που παρόμοιες κατασκευές υπάρχουν στις όχθες του ποταμού Meriç, του Porsuk και του Yeşilırmak, καθώς και στην περιοχή του İzmir, η βίλα, με τη σημερινή της έννοια, είναι ένα αρχιτεκτονικό είδος που σχετίζεται αποκλειστικά με τον Βόσπορο. Σύμφωνα με το λήμμα "βίλα" στην "Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια", βίλες χτίστηκαν στις όχθες του Κεράτιου Κόλπου και του Βόσπορου από τον 16ο αιώνα μέχρι τα μέσα του 18ου αιώνα, και οι βίλες του Βόσπορου απέκτησαν την πραγματική τους ταυτότητα τον 18ο αιώνα. Κτίρια όπως το Yalı Köşkü, που βρίσκεται στην ακτή του Παλατιού των Τοπκαπί, θεωρούνται από τα πρώτα παραδείγματα αυτού του είδους. Η περίοδος του Lale (1703-1730), δηλαδή η περίοδος του Σουλτάνου Αχμέτ Γ', είδε τις όχθες του Βόσπορου να γεμίζουν με τα καλοκαιρινά σπίτια των κρατικών αξιωματούχων, των εύπορων εμπόρων και των οικογενειών που σχετίζονταν με το παλάτι. Η λέξη "βίλα" χρησιμοποιήθηκε για πολύ και Οι παραθαλάσσιες κατοικίες συνήθως αποτελούνταν από ένα κύριο επίπεδο που εκτεινόταν προς τη θάλασσα, πάνω από το υπόγειο, και οι επεκτάσεις αυτές στηρίζονταν με ξύλινες κολόνες. Το υπόγειο ήταν ένας χώρος υπηρεσιών, όπου υπήρχε ένα δάπεδο από πέτρα, είτε από ασβεστόλιθο είτε από μάρμαρο, και δίπλα του φωτεινά δωμάτια. Στον πάνω όροφο, προσβάσιμος με φαρδύ, επίπεδο ξύλινο κλιμακοστάσιο, βρίσκονταν σαλόνια, αίθουσες υποδοχής, υπνοδωμάτια και, μερικές φορές, μια βιβλιοθήκη. Στις παραθαλάσσιες κατοικίες, τα μπαλκόνια δεν ήταν συνηθισμένα, αλλά αντί αυτών υπήρχαν μεγάλες βεράντες. Η σχέση με το νερό ήταν επίσης χαρακτηριστική για τις παραθαλάσσιες κατοικίες. Επειδή, κατά τους προηγούμενους αιώνες, ο μόνος τρόπος πρόσβασης στις κατοικίες ήταν από τη θάλασσα, οι αποβάθρες ήταν απαραίτητες. Σύμφωνα με τον Genim, οι αποβάθρες συχνά κατασκευάζονταν κάτω από τη δομή του χαρέμι ή σε μια μικρή λιμενική περιοχή μέσα στον κήπο. Στο άκρο της αποβάθρας, θα μπορούσε να υπάρχει ένα δημόσιο λουτρό, ενώ σε μια γωνία του κήπου, ένα ψαροχώρι. Στο εσωτερικό, για να υπάρχει συνεχώς ο ήχος του νερού, μικρές πισίνες και σιντριβάνια τοποθετούνταν στα δωμάτια και τα σαλόνια. Μια παράδοση που αναφέρει ο Genim σχετίζεται με τις αποβάθρες: οι ναυτικοί και οι ψαράδες είχαν το δικαίωμα να πατούν σε αυτές, και οι ψαράδες μπορούσαν να απλώνουν και να μαζεύουν τα δίχτυά τους εκεί. Λευκό, ασβέστης και γκρι.

Οι πιο απλές πληροφορίες σχετικά με το χρώμα των παραθαλάσιων κατοικιών παρέχονται από το TDV. Ακόμα και αν ήταν μικρές, οι παραθαλάσιες κατοικίες, που θύμιζαν μικρά παλάτια, συνήθως βάφονταν λευκές ή σε αποχρώσεις του ασβέστη. Ο ασβέστης είναι ένα φυσικό χρώμα που περιέχει οξείδιο του σιδήρου, που βρίσκεται στο έδαφος. Η ιστορικός τέχνης, Δρ. Zeynep Emel Ekim, με την οποία η Anadolu Agency μίλησε το 2024, εξηγεί ότι αυτό το χρώμα, εκτός από το κόκκινο, περιέχει αποχρώσεις του καφέ και του κίτρινου, και ότι προστατεύει το ξύλο από τον ήλιο, την υγρασία και τη βροχή. Η εφαρμογή του είναι επίπονη. Στο καθαρισμένο ξύλο, πρώτα απλώνεται ένα αστά Νεοχώρι, Ταραμπιά και Μπουγιούκντερε φιλοξενούσαν βίλες ξένων υπηκόων και πρεσβειών, και ορισμένες από τις παλαιές πρεσβευτικές κατοικίες στο Μπουγιούκντερε χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα ως καλοκαιρινές κατοικίες. Στο Σαριέρ, υπήρχαν βίλες για οικογένειες μεσαίας τάξης. Στην πλευρά της Ανατολίας, ο αγροτικός χαρακτήρας είναι πιο έντονος, με κήπους που ανεβαίνουν την πλαγιά σε διαδοχικά επίπεδα. Ένας από τους λόγους για τους οποίους η ακτή είναι τόσο λεπτομερώς γνωστή είναι τα αρχεία του "Bostancıbaşı", του επικεφαλής των παραθάλασσων υπηρεσιών. Κατά τη διάρκεια των διαδρομών του σουλτάνου με το βασιλικό του πλοίο στον Βόσπορο, ο "Bostancıbaşı" καθοδηγούσε το πλοίο και παρείχε πληροφορίες σχετικά με τις βίλες, τους κήπους, τα χαρέμια και τις προβλήτες κατά μήκος της ακτής. Τα τακτικά αρχεία που τηρούνταν για αυτόν τον σκοπό είναι από τα σημαντικότερα έγγραφα για την παρακολούθηση του ιδιοκτησιακού ιστορικού των βιλών. Ακόμη και η μετακίνηση με πλοίο είχε τους δικούς της κανόνες ευγένειας. Σύμφωνα με πληροφορίες από το TDV, οι υπουργοί χρησιμοποιούσαν πέντε, ενώ οι αξιωματούχοι χαμηλότερης βαθμίδας χρησιμοποιούσαν τέσσερα, τρία ή δύο βάρκες με διπλά κουπιά, και ήταν δείγμα σεβασμού να κλείνουν οι ομπρέλες όταν περνούσαν μπροστά από μια βίλα. Η παλαιότερη από αυτές είναι η βίλα Amcazade Hüseyin Paşa.

Η παλαιότερη βίλα που έχει διατηρηθεί στον Βόσπορο ανήκει στην οικογένεια Köprülü και είναι η κατοικία του Amcazade Hüseyin Paşa, του Μεγάλου Βεζίρη, που χτίστηκε στην πλευρά της Ανατολίας, μεταξύ των περιοχών Kanlıca και Anadoluhisarı. Σύμφωνα με πηγές του TDV, η ημερομηνία κατασκευής είναι το 1699 και το κτίριο θεωρείται το παλαιότερο ξύλινο κτίριο που έχει διατηρηθεί στον Βόσπορο, ίσως και στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν γνωστή και ως "Yemruta Yalı" λόγω της σύνδεσής της με τα θεσμικά ιδρύματα. Μετά τη Συνθήκη της Καρλοβίτσης, στις 29 Απριλίου 1700, ο Αυστριακός πρέσβης μεταφέρθηκε εδώ με πομπή από τη θάλασσα και φιλοξενήθηκε. Η βίλα ήταν ένα μεγάλο συγκρότημα με ένα χαρέμι που εκτεινόταν 80 μέτρα κατά μήκος της θ Το σχέδιο αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα της παραθαίσιας αρχιτεκτονικής. Πρόκειται για ένα εντελώς συμμετρικό σχέδιο, με μια κεντρική αυλή που διασχίζεται από δύο άξονες. Στις γωνίες της αυλής, η οποία εκτείνεται παράλληλα στη θάλασσα, υπάρχουν δύο δωμάτια, ενώ στις πλευρές προς τη θάλασσα και τον κήπο υπάρχουν βέραντες. Στον πάνω όροφο, η αυλή γίνεται πιο οβάλ και καλύπτεται από μια χαμηλή, θολωτή στέγη που θυμίζει αίθουσα. Ένα μικρό δωμάτιο που βλέπει στην αυλή, δηλαδή ένας χώρος όπου παίζαν μουσικοί, υποδηλώνει ότι η αίθουσα χρησιμοποιούνταν για γεύματα και μουσικές εκδηλώσεις. Η πραγματική έκπληξη βρίσκεται στους τοίχους. Στις εσοχές των δωματίων υπάρχουν χειροποίητες ζωγραφιές που απεικονίζουν βίλες, παλάτια και παραθαλάσσια κτίρια κατά μήκος του Βόσπορου και του Κεράτιου Κόλπου. Μία από αυτές απεικονίζει το Παλάτι του Κεράτιου Κόλπου, το οποίο κάηκε το 1862. Έτσι, οι τοίχοι της βίλας είναι σαν ένα αρχείο κτιρίων που δεν υπάρχουν πλέον. Το κτίριο απέκτησε την τωρινή του μορφή μετά από ανακατασκευές που έγιναν μεταξύ 1949 και 1951, υπό την επίβλεψη των αρχιτεκτόνων Turgut Cansever και Cahide Tamer, και μια ακόμη ανακαίνιση πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1995 και 1997, υπό την προεδρία της Feyza Cansever. Σήμερα, προστατεύεται από το Ίδρυμα Tek-Esin. Η κόκκινη πρόσοψη της είναι εύκολα αναγνωρίσιμη από τα πλοία που περνούν από την περιοχή Çengelköy. Στην περιοχή Kandilli, βρίσκεται η βίλα Kıbrıslı, ενώ στην περιοχή Kanlıca, η βίλα Hekimbaşı.

Στην ασιατική πλευρά, μετά το Küçüksu, ξεκινά η βίλα Kıbrıslı. Η βίλα χτίστηκε στα τέλη του 18ου αιώνα, και ο πρώτος ιδιοκτήτης της ήταν ο Izzet Mehmed Paşa, ένας από τους Μεγάλους Βεζίρηδες του Σουλτάνου Αμπντουλχάμιντ Α'. Το 1840, αγοράστηκε από τον Kıbrıslı Mehmed Emin Paşa, και πήρε το όνομά της από αυτόν. Σύμφωνα με την τουρκική Wikipedia, είναι η βίλα με το μεγαλύτερο προσώπου προς τον Βόσπορο, με μήκος παραλίας 64 μέτρα. Το καλύτερα διατηρημένο τμήμα είναι το selamlık (χώρος υποδοχής). Πρόσβαση γίνεται μέσω μιας βεράντας με τέσσερις κολώνες από τον κήπο, και Το 1995, ένα μεγάλο μέρος του κτιρίου κάηκε. Η ανακαίνιση, η οποία ξεκίνησε το 1998, βασίστηκε στην εμφάνιση του κτιρίου τη δεκαετία του 1890, και όχι στην κατάσταση που είχε πριν από την πυρκαγιά. Αυτή η έπαυλη επίσης απεικονίζει την επιρροή της Δύσης, η οποία ξεκίνησε με το Παλάτι του Ντολμάμπαχτσε. Η TDV αναφέρει ότι τον 19ο αιώνα χτίζονταν επιβλητικές κατοικίες από πέτρα, διακοσμημένες με όλα τα στοιχεία του νεοκλασικού στυλ, και ότι η κλασική πρόσοψη άλλαξε με την εισαγωγή στοιχείων από τη Δύση. Η καλύτερη οδός για να κατανοήσετε αυτή τη μεταμόρφωση είναι να παρατηρήσετε από τη θάλασσα μια ξύλινη κατοικία με εξώνα και μια κατοικία από πέτρα, με κολώνες και συμμετρική διάταξη, δίπλα-δίπλα. Η "Mehtabiye", το "köşkü" (παλάτι) του ηλιοβασιλέματος και το τέλος μιας εποχής.

Οι κατοικίες δεν αποτελούνταν μόνο από τα κύρια κτίρια. Όπως αναφέρει η Genim, οι κατοικίες στην ευρωπαϊκή πλευρά είχαν ένα "mehtabiye" (χώρος παρατήρησης του φεγγαριού), ενώ οι κατοικίες στην ασιατική πλευρά είχαν ένα "köşkü" (παλάτι) του ηλιοβασιλέματος. Σε αυτά τα μικρά κτίρια, όπως υποδηλώνει το όνομά τους, παρατηρούνταν το φως του φεγγαριού ή το ηλιοβασίλεμα στην απέναντι ακτή. Σκεφτείτε τη σχέση του Βοσπόρου με το φως: στην ασιατική πλευρά, όπου βλέπει προς τη Δύση, κυριαρχεί το ηλιοβασίλεμα, ενώ στην ευρωπαϊκή πλευρά, το φως του φεγγαριού αντανακλάται στα νερά. Αυτή η ζωή έφτασε στο τέλος της στις αρχές του 20ού αιώνα. Η TDV αναφέρει ότι ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος έθεσε επίσης τέλος σε αυτή τη ζωή κατά μήκος του Βοσπόρου. Λόγω οικονομικών δυσκολιών, οι οικογένειες δεν μπορούσαν πλέον να συντηρήσουν τις κατοικίες τους. Η πλειοψηφία των παραθαλάσσιων κατοικιών και των επαύλων άλλαξε χέρια, απομακρύνθηκε από τον αρχικό σκοπό και το σχέδιό τους, και κάποια καταστράφηκαν από πυρκαγιές. Οι πυρκαγιές, ο αιώνιος εχθρός του ξύλου, ήταν η κύρια αιτία της απώλειας πολλών κατοικιών στον Βόσπορο. Ο Νόμος του Βοσπόρου και η προστασία.

Σήμερα, το βασικό πλαίσιο για την προστασία των κατοικιών και του περι Η γραμμή Çengelköy-İstinye διασχίζει και τις δύο πλευρές, περνώντας ανάμεσα σε περιοχές όπως η Çengelköy, η Arnavutköy, η Bebek, η Kandilli, η Anadolu Hisarı, η Kanlıca, η Emirgan και η İstinye, ακολουθώντας μια διαδρομή που διατρέχει την ακτή. Η γραμμή Bebek-Emirgan, η οποία λειτουργεί τα Σαββατοκύριακα και τις αργίες, επίσης περνά από την Anadolu Hisarı και την Kanlıca. - Ελέγξτε το τρέχον πρόγραμμα δρομολογίων στον ιστότοπο της Şehir Hatları, καθώς τα δρομολόγια και οι ώρες μπορεί να αλλάζουν. Εάν προτιμάτε να περπατήσετε, η παραλιακή διαδρομή στην πλευρά της Rumeli, που εκτείνεται από την Bebek μέχρι τη Rumeli Hisarı και την Emirgan, είναι μια καλή επιλογή. Η Şerifler Yalısı στην Emirgan, όπως αναφέρεται στην TDV, είναι επίσης ένα "παραθαλάσσιο κτίριο", καθώς μπορείτε να δείτε το εξωτερικό του από το πεζοδρόμο, καθώς βρίσκεται ανάμεσα στο δρόμο και τη θάλασσα. Σύμφωνα με την Wikipedia, αυτό το κτίριο, που χτίστηκε το 1780, είναι το παλαιότερο που έχει διατηρηθεί στην πλευρά της Rumeli. Σύμφωνα με το άρθρο της TDV, το κτίριο ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού. Στην Arnavutköy, η παραλιακή οδός που κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 περνά μπροστά από τα κτίρια. Στην πλευρά της Anadolu, τα κτίρια βρίσκονται συχνά ανάμεσα στη θάλασσα και το δρόμο, οπότε συνήθως βλέπετε μόνο τους τοίχους του κήπου. Είναι πολύ πιο αποτελεσματικό να παρατηρήσετε τα κτίρια της Kandilli, της Kanlıca και της Çengelköy από την απέναντι πλευρά, ειδικά από την παραλία της Bebek και της Rumeli Hisarı. Το μέρος όπου μπορείτε να πλησιάσετε περισσότερο σε ένα από αυτά τα κτίρια είναι το Μουσείο Sadberk Hanım στην Büyükdere. Το κύριο κτίριο του μουσείου είναι η Azaryan Yalısı, η οποία χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Αποκαταστάθηκε υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Sedad Hakkı Eldem μεταξύ 1978 και 1980 και μετατράπηκε σε μουσείο, ανοίγοντας στις 14 Οκτωβρίου 1980 ως το πρώτο ιδιωτικό μουσείο της Τουρκίας. Κατά την περιήγησή σας στην έκθεση, δώστε προσοχή όχι μόνο στη συλλογή, αλλά και στις διαστάσεις των δωματίων, τις σκάλες και τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε τον Βόσπορο από τα παράθυρα. Εάν θέλετε να δείτε ένα παράκτιο κτίριο σε κλίμακα παλατιού, μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε το Küç Tayyib Gökbilgin), https://islamansiklopedisi.org.tr/bogazici

Σχόλια

0/1000

Γράψε το πρώτο σχόλιο