Πώς ιδρύεται μια πρωτεύουσα πόλη;
Το 1923, όταν η Άγκυρα ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα, ήταν μια πόλη με τριάντα χιλιάδες κατοίκους, που βρισκόταν στους πρόποδες ενός κάστρου. Σε διάστημα δεκαπέντε ετών, δημιουργήθηκαν λεωφόροι, υπουργεία, σιδηροδρομικός σταθμός, όπερα, πανεπιστήμιο και πρεσβείες. Η πόλη μεταμορφώθηκε και απέκτησε τα χαρακτηριστικά ενός κρατικού κέντρου.
Συνδέσου για να κάνεις «μου αρέσει» και να βαθμολογήσεις

Το 1923, όταν η Άγκυρα ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα, ήταν μια πόλη με τριάντα χιλιάδες κατοίκους, που βρισκόταν στους πρόποδες ενός κάστρου. Σε διάστημα δεκαπέντε ετών, δημιουργήθηκαν λεωφόροι, υπουργεία, σιδηροδρομικός σταθμός, όπερα, πανεπιστήμιο και πρεσβείες. Η πόλη μεταμορφώθηκε, ακολουθώντας ένα αρχιτεκτονικό πρόγραμμα ενός κράτους. Σήμερα, περπατώντας από την περιοχή Ulus προς την Kızılay, μπορείτε να διαβάσετε τις δύο διαφορετικές εκφράσεις αυτού του προγράμματος, αρκεί να ξέρετε πού να κοιτάξετε.
Η πρώτη γλώσσα είναι η "Πρώτη Εθνική Αρχιτεκτονική". Αυτό το στυλ, που γεννήθηκε στα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και μεταφέρθηκε στην Άγκυρα κατά τη διάρκεια της πρώτης δεκαετίας της Δημοκρατίας, ενσωματώνει στοιχεία από τη Σελτζουκική και την Οθωμανική τέχνη (ακονιστοί θόλοι, πλακάκια, διακοσμητικά κρόσσια, θόλους) σε σύγχρονα δημόσια κτίρια. Στην περιοχή Ulus, το Δεύτερο Κτίριο του Κοινοβουλίου, σχεδιασμένο από τον Vedat Tek (1924), και το Ankara Palas, που ολοκληρώθηκε από τον Kemaleddin (1927), το Μουσείο Εθνογραφίας, σχεδιασμένο από τον Arif Hikmet Koyunoğlu (1928), και το κτίριο του Türk Ocağı (το σημερινό Μουσείο Ζωγραφικής και Γλυπτικής, 1930), η Τράπεζα Ziraat και η İş Bankası, σχεδιασμένες από τον Ιταλό Giulio Mongeri (1929), είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού του στυλ. Όλα βρίσκονται σε κοντινή απόσταση και μπορείτε να τα επισκεφθείτε σήμερα ως μουσεία ή δημόσια κτίρια.
Η δεύτερη γλώσσα είναι ο μοντερνισμός της δεκαετίας του 1930. Η νεαρή Δημοκρατία στρέφει το βλέμμα της προς την Ευρώπη, υιοθετώντας και την αρχιτεκτονική. Γερμανοί και Αυστριακοί αρχιτέκτονες (Clemens Holzmeister, Ernst Egli, Bruno Taut, Paul Bonatz) δημιούργησαν ένα απλό, λειτουργικό και μνημειακό ύφος σε υπουργεία, σχολεία και δημόσιες κατασκευές. Στο Sıhhiye, η Σχολή Γλώσσας, Ιστορίας και Γεωγραφίας, σχεδιασμένη από τον Taut (1937), στην περιοχή των Υπουργείων, τα υπουργεία και το νέο κτίριο του Κοινοβουλίου, σχεδιασμένα από τον Holzmeister (ξεκίνησαν το 1938), στην Ulus, το Sergi Evi
Σχόλια
Γράψε το πρώτο σχόλιο
