Bizim apartmanda boş bir daire vardı. İçerde hiç kimse yoktu; böyle mutsuz bir daireydi. Biz de pasta vermek için içeri girmiştik. Çünkü pastayı herkes sever. Oradaki dolaptan içeri girince çok değişik bir dünyada bulduk kendimizi. Karanlık, mutsuz ve renksiz bir yer. Gülmeyen Kral’ın sarayı ordaymış. Hiç gülmüyormuş Kral. O gülmeyince krallıkta yaşayan kimse gülmüyordu. Ben çok üzüldüm. Onu güldürmek için elimizden geleni yaptık. Çünkü gülmek kadar güzeli var mı dünyada?